Με μια φωνή κρυστάλλινη, που έγινε σπίτι για χιλιάδες ανθρώπους και κατάφερε να γεμίσει τις ερημιές μας, με τραγούδια που πέρασαν στις καρδιές μας χωρίς ποτέ να χάσουν την αλήθεια τους, η Γλυκερία δεν είναι απλώς μια σπουδαία τραγουδίστρια. Είναι κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης. Γιατί, τα «Σμυρναίικα» δεν ήταν απλώς ένας δίσκος. Ήταν μια εποχή.
Και τα «Πεντοχίλιαρα», τα «Δαχτυλίδια», το «Πήγα σε μάγισσες» έγιναν ιστορίες ανθρώπων που αγάπησαν, πόνεσαν, ξενύχτησαν. Το «Σε μια σχεδία» έγινε καταφύγιο για όσους έμαθαν να ταξιδεύουν μέσα στις φουρτούνες της ζωής και με τα «Δεν έχω πολλά», «Ότι αγαπώ είναι δικό σου», «Αναπνοή, Ανατολή» μας σύστησε τον έρωτα δίχως άμυνες. Η Γλυκερία δεν ερμήνευσε απλώς πολλές επιτυχίες. Τραγούδησε ζωές. Ακολούθησε την ψυχή της και έχτισε μια διαδρομή ανάμεσα στο λαϊκό και το παραδοσιακό, ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Και αυτή είναι η δύναμή της: ότι κάθε τραγούδι της μοιάζει να έχει ήδη συμβεί σε κάποιον από εμάς. Γι’ αυτό και τόσα χρόνια μετά, η φωνή της παραμένει οικεία, αυθεντική και βαθιά ελληνική.
Εμφανίζεστε στο Ayla Restau – Bar στις 23 Μαΐου και η γκάμα των τραγουδιών σας τεράστια. Τι θα ακούσουμε αυτή τη φορά;
Από όλα. Όπως είπατε, έχω ένα πολύ πλούσιο ρεπερτόριο, που καλύπτει όλα τα είδη της μουσικής. Σίγουρα θα ακουστούν τα πιο καινούρια μου τραγούδια, τα πιο εντεχνολαϊκά, αλλά και παλαιότερα πιο ποπ κομμάτια, τα οποία εντάσσω στο πρώτο μέρος. Στο δεύτερο μέρος, βεβαίως, θα μπουν τα αγαπημένα μου λαϊκά, που τα λατρεύω όσο τίποτα άλλο, με στόχο την ψυχαγωγία του κόσμου και τη διασκέδασή του.
Ποιο αίσθημα θέλετε να νιώσει ο κόσμος φεύγοντας από αυτές τις βραδιές;
Θέλω να εισπράξουν χαρά. Είναι κάτι που μας λείπει σήμερα. Πάντα προσπαθώ να κάνω το κοινό να χαρεί, τόσο μέσα από τη στάση μου όσο και μέσα από τα τραγούδια. Τα τραγούδια είναι το εργαλείο μου για να επικοινωνώ με τον κόσμο. Και θέλω να πάρουν αυτή την εμπειρία. Να νιώσουν χαρά, να ανακαλύψουν συναισθήματά τους, και, ό,τι κι αν τους συμβαίνει, να μπορέσουν έστω για λίγο να ξεφύγουν από τις στεναχώριες τους. Και φεύγοντας, να πάρουν μαζί τους αισιοδοξία και χαρά.
Κοντεύουν περίπου 48 χρόνια από τη στιγμή που με την εμπιστοσύνη του κ. Απόστολου Καλδάρα κάνατε την πρώτη σας εμφάνιση στη δισκογραφία. Έχετε τραγουδήσει τα πάντα, λαϊκό, ρεμπέτικο, σμυρνέικο, νησιώτικο, βυζαντινό, σύγχρονο, ροκ, έθνικ. Είναι πάρα πολλά αυτά που έχετε κάνει και τίποτα μεταξύ τους δεν είναι όμοιο. Ποια περίοδος ήταν η πιο αγαπημένη σας;
Πραγματικά είναι πάρα πολλά. Από τη μία πλευρά, αυτό δεν είναι πάντα ιδιαίτερα «αβανταδόρικο», για να το πω λαϊκά, γιατί ο κόσμος συνηθίζει έναν καλλιτέχνη, του δίνει μια σφραγίδα και τον ακολουθεί. Προσωπικά τραγουδάω τα πάντα επειδή μπορώ να το κάνω. Και δεν το λέω ως περιαυτολογία, αλλά ως γεγονός που αποδεικνύεται από τη διαδρομή μου. Όλες αυτές τις στιγμές τις έζησα πραγματικά. Γιατί τα τραγούδια που επέλεγα να πω, ήθελα με κάποιο τρόπο να «συνομιλούν» με την εποχή που ζούσα κάθε φορά, είτε σε έναν δίσκο, είτε σε ζωντανές εμφανίσεις. Δεν ακολούθησα τις μόδες – λίγο τις ακούμπησα κάποια στιγμή γιατί δεν γινόταν αλλιώς – και ήθελα οι επιλογές που έκανα, να προσαρμόζονται στο γενικό κλίμα της εποχής. Και επειδή, τελικά, συμβάδισα με την εποχή μου, αγάπησα όλα τα τραγούδια μου. Παιδιά μου δεν είναι βέβαια γιατί είναι οι δημιουργοί πίσω από τα τραγούδια, ο συνθέτης και ο στιχουργός, αλλά εγώ είμαι αυτή που τα μετέφερα, τα έκανα γνωστά, στον κόσμο. Σήμερα τα αγαπώ όλα. Γιατί το καθένα συνδέεται με μια εποχή της ζωής μου.
Και από όλες αυτές τις αναρίθμητες συνεργασίες, υπάρχει κάποια καθοριστική στιγμή για την καριέρα σας που ξεχωρίζετε περισσότερο;
Οι άνθρωποι που με εμπιστεύτηκαν πραγματικά και δεν τρόμαξαν, γιατί υπήρξαν και περιπτώσεις όπου κάποιοι δίστασαν να συνεργαστούν μαζί μου, κυρίως συνάδελφοι τραγουδιστές, ήταν καθοριστικοί στην πορεία μου. Ένας από αυτούς που τόλμησε και με στήριξε στο ξεκίνημά μου ήταν ο Γιώργος Νταλάρας, με τον οποίο έχω συνεργαστεί πάρα πολύ, στο παρελθόν και στο άμεσο παρελθόν. Τα τελευταία χρόνια δεν έχουμε βρεθεί, γιατί και αυτός κάνει τις επιλογές του, βοηθάει πολύ τα νέα παιδιά στο ξεκίνημά τους ο Γιώργος. Επίσης έχω αποκομίσει τις καλύτερες εντυπώσεις από τη συνεργασία μου με τον Γιάννη Πάριο. Είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης. Έχω συνεργαστεί επίσης με πολλούς αξιόλογους δημιουργούς και τραγουδιστές, σε εκδηλώσεις, φιλανθρωπικούς σκοπούς και μεγάλες σκηνές. Πέρα από τον Απόστολο Καλδάρα, μου εμπιστεύτηκαν τραγούδια ο Χρήστος Νικολόπουλος, αλλά και πολλοί ακόμη σημαντικοί συνθέτες. Δεν κρατώ καμία πικρία, προς Θεού. Αγαπώ τους ανθρώπους και εκτιμώ τις καλές φωνές. Σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια, βέβαια, γιατί οι απαιτήσεις μου από έναν τραγουδιστή είναι υψηλές. Τα standard μου είναι πολύ υψηλά. Για να μου αρέσει κάποιος πάρα πολύ πρέπει να έχει γεννηθεί για το τραγούδι, να κουβαλάει την εμπειρία του. Παρόλα αυτά, εκτιμώ πολλούς συναδέλφους μου. Μπορεί να μην μου ταιριάζουν όλα τα είδη, όμως ξεχωρίζω τις φωνές. Και έτσι, τελικά, τους σέβομαι και τους αγαπώ όλους.
Αν μπορούσατε να ξαναζήσετε μία νύχτα από όλη την καριέρα σας, ποια θα ήταν;
Δεν φεύγει από τη μνήμη μου η συναυλία στον Λυκαβηττό, νομίζω ήταν το 1985, όπου καλεσμένος μου ήταν ο Νίκος Παπάζογλου, ο οποίος άρχιζε να ανεβαίνει δυναμικά. Λίγο νωρίτερα είχε κυκλοφορήσει η «Εκδίκηση της γυφτιάς» και σε ένα live είχα ήδη ερμηνεύσει ένα τραγούδι του, το «Κανείς εδώ δεν τραγουδά», σε μουσική δική του και του Τάκη Σιμώτα. Λάτρεψα και εξακολουθώ να λατρεύω τον Νίκο Παπάζογλου, γιατί ακολούθησε έναν εντελώς προσωπικό δρόμο και άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στο ελληνικό τραγούδι. Μαζί με τον Μανώλη Ρασούλη και τον Νίκο Ξυδάκη, και αργότερα με τον Πέτρο Βαγιόπουλο, δημιούργησαν ένα νέο αποτύπωμα στο λαϊκό τραγούδι και του έδωσαν άλλη πνοή. Κι εγώ αισθάνομαι ότι ανήκω σε αυτή τη σχολή. Αγαπώ αυτό το είδος του λαϊκού τραγουδιού. Η συναυλία αυτή έχει χαραχτεί βαθιά μέσα μου.
Συνεχίζετε με τον ίδιο ζήλο, την ίδια αγάπη, μιλάτε λες ήταν χθες όλα αυτά… Τι σας εμπνέει μετά από τόσα χρόνια δημιουργίας;
Το ίδιο το τραγούδι, που η είναι πεμπτουσία της ζωής του κάθε ανθρώπου. Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να ζήσει χωρίς τις δονήσεις ενός τραγουδιού ή μιας μουσικής. Η ζωή του ανθρώπου πορεύεται παράλληλα, συμπορεύεται με τον ήχο, με τη μελωδία. Όλη η φύση είναι ένα τραγούδι. Αυτή είναι και η δική μου δύναμη· η αγάπη για τη μουσική και τα τραγούδια. Νιώθω πως γι’ αυτό έχω γεννηθεί. Θεωρώ τον εαυτό μου από τους τυχερούς ανθρώπους που γεννήθηκαν με αυτό το χάρισμα, και γι’ αυτό αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη. Με ακολουθεί σε όλη μου τη διαδρομή, σε όλο τον χρόνο της ζωής μου. Και όσο υπάρχω, θα με ακολουθεί και θα το ακολουθώ κι εγώ.
Ζήσατε τις καλές παλιές εποχές. Πώς βλέπετε τη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα;
Το τραγούδι σήμερα έχει σε κάποιο βαθμό εμπορευματοποιηθεί περισσότερο απ’ όσο του χρειάζεται. Διότι βλέπουμε ότι συχνά οι μόδες δίνουν έμφαση σε άλλα στοιχεία και όχι στην ουσία του ίδιου του τραγουδιού. Περισσότερο στην εμφάνιση και στην εικόνα, παρά στο περιεχόμενο. Αυτό που με ενοχλεί είναι η άκρα εμπορευματοποίηση. Και δεν μου αρέσει επίσης που ορισμένοι καλοφτιαγμένοι ή όμορφοι -κάποιοι, όχι όλοι -, επιλέγουν επειδή μπορούν να στηρίξουν μια εμφάνιση να γίνουν τραγουδιστές χωρίς να μπορούν να τραγουδήσουν. Η εικόνα παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο σήμερα. Βλέπετε τι γίνεται στα ΜΜΕ, στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο… Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως μακροπρόθεσμα τα καλά πράγματα μένουν. Κάθε εποχή έχει τις δικές της συνθήκες, όπως και στο παρελθόν, και δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθεί το μέλλον. Όμως πιστεύω βαθιά στην πραγματική δύναμη του τραγουδιού· ότι τελικά θα επικρατήσουν όσα είναι αληθινά, όσα γίνονται με πρόθεση και αγάπη. Και αυτό είναι το παρήγορο στοιχείο, τόσο για την εξέλιξή μας όσο και για την εξέλιξη του ίδιου του τραγουδιού. Η ουσία του τραγουδιού είναι να μπορούμε και σήμερα, στην εποχή μας, όπου δεν γίνονται τόσο συχνά δίσκοι, να προσφέρουμε στον κόσμο καινούργια τραγούδια ή επανεκτελέσεις, με σεβασμό, αγάπη και αλήθεια.
Μου έχετε απαντήσει σε δύο-τρεις επόμενες ερωτήσεις μου…
Ωραίο είναι αυτό. Τα συμπυκνώνω (γέλια). Ναι, έχουν αλλάξει όλα και συμβαδίζουμε με την εξέλιξη της εποχής μας. Κύκλοι είναι αυτά, έτσι είναι η ζωή σήμερα. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε την εποχή μας. Από την πλευρά του, ο καθένας πρέπει να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει και, μακάρι, να το ξέρει καλά. Δεν είμαι από αυτούς που λένε «κάθε πέρσι και καλύτερα». Δεν το πιστεύω αυτό. Αγαπώ το τραγούδι και προσπαθώ πάντα να σέβομαι τους ανθρώπους, να μην τους προσβάλλω με αυτό που κάνω.
Σας αρέσει όταν ακούτε νεότερους καλλιτέχνες να διασκευάζουν δικά σας κομμάτια;
Πάρα πολύ, και τον τελευταίο καιρό αυτό συμβαίνει όλο και πιο συχνά. Πραγματικά μου αρέσει. Για παράδειγμα, ένα γκρουπ έχει διασκευάσει ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε το 1998, την «Αναπνοή, ανατολή», και το λένε πάρα πολύ ωραία. Μου αρέσει πολύ που κάποια πιο νέα παιδιά ψάχνουν παλαιότερο υλικό. Πάντα γινόταν αυτό. Κι εγώ, στο ξεκίνημά μου αλλά και στη συνέχεια της πορείας μου, έχω κάνει επανεκτελέσεις τραγουδιών. Είναι κάτι όμορφο, γιατί έτσι βλέπεις και τη διαφορετική οπτική. Κάθε αυτί, κάθε καρδιά, συλλαμβάνει διαφορετικά το ίδιο τραγούδι και προσπαθεί να μεταφέρει κάτι άλλο μέσα από την επανεκτέλεση.
Υπάρχουν κάποιοι νέοι καλλιτέχνες που σας έχουν εντυπωσιάσει, που έχετε δει τη μουσική τους και σας αρέσει η δουλειά τους;
Υπάρχουν πολλοί και καλοί τραγουδιστές. Σήμερα, τα στούντιο δίνουν τη δυνατότητα να διορθώνονται ορισμένες ατέλειες. Υπάρχουν νέα παιδιά που έχουν πολλή όρεξη και μεράκι, καταπιάνονται με τη μουσική και, κάποιες φορές πετυχαίνουν το αποτέλεσμα στην εντέλεια, άλλες φορές πολύ καλά, και άλλες φορές λιγότερο, όπως συμβαίνει σε όλους μας. Δεν μπορούμε να έχουμε 100% επιτυχία σε όλα. Δεν εννοώ εμπορική επιτυχία, μιλάω για το αποτέλεσμα. Αυτά τα παιδιά ζουν την εποχή τους. Και σε δέκα χρόνια από τώρα, θα υπάρχουν άλλα, που θα συνεχίσουν την εξέλιξη του τραγουδιού μας.
Κι εσείς βοηθάτε πολύ τα νέα παιδιά. Έχω ακούσει απίστευτες ιστορίες προσφοράς σας…
Αγαπάω τα νέα παιδιά και καταλαβαίνω τις προσπάθειες και τις φιλοδοξίες τους. Γιατί είναι ωραίο να έχεις φιλοδοξίες, να μην είσαι κενόδοξος μόνο. Φιλόδοξος σημαίνει ότι εργάζεσαι για να κατακτήσεις κάτι, γιατί θέλεις να αναγνωριστείς, να δοξαστείς μέσα από κάτι που κάνεις πολύ καλά. Αυτά τα παιδιά τα θαυμάζω και τα αγαπώ, γιατί κάνουν πάρα πολύ μεγάλες προσπάθειες για να δώσουν κάτι καλό. Όχι για να γίνουν επώνυμοι ή να κερδίσουν χρήματα κτλ. Το κάνουν από αγάπη. Υπάρχουν πολλά τέτοια νέα παιδιά.
Στην πορεία σας παραμείνατε σεμνή, απλή, επιμένοντας στην ουσία, ήσασταν πάντα εκτός «συστήματος», χωρίς βεντετισμούς. Πόσο δύσκολο ήταν αυτό σ’ έναν χώρο που συνεχώς άλλαζε;
Πάρα πολύ. Πιστέψτε με. Δεν ακολούθησα τα δεδομένα της εποχής μου και το «σύστημα», που πολλές φορές λειτουργεί με πολύ πονηρό τρόπο, εμένα δεν με αποδέχτηκε ποτέ. Ίσως γιατί δεν το αποδέχτηκα κι εγώ. Δεν θέλησα να προχωρήσω κάπου με πλάτες άλλων, ούτε κάνοντας συμβιβασμούς ή άλλα πράγματα που δεν με εξέφραζαν. Επέλεξα να έχω τον δικό μου δρόμο. Συνεργάζομαι με ανθρώπους που το κατανοούν πραγματικά αυτό. Και τώρα ετοιμάζω κάτι πολύ σπουδαίο με έναν άνθρωπο που ήθελε πολλά χρόνια συνεργαστούμε και τώρα ήρθε η κατάλληλη στιγμή.
Με τον κ. Γιώργο Θεοφάνους;
Ναι. Κάνουμε πολύ ωραία τραγούδια με τον Γιώργο, ο οποίος με αγαπάει ιδιαίτερα και του αρέσει πολύ η φωνή μου. Ήταν όνειρο πολλών ετών αυτή η συνεργασία. Είμαστε ήδη στο στούντιο και έχουμε ηχογραφήσει τέσσερα τραγούδια, και συνεχίζουμε. Δεν έχει σημασία που στις μέρες μας τα τραγούδια βγαίνουν σταδιακά και προωθούνται στο διαδίκτυο. Ο Γιώργος θέλει στο φινάλε να έχουμε έναν ολοκληρωμένο δίσκο και έτσι θα γίνει.
Υπάρχει ένα όνειρο που παραμένει ζωντανό μέσα σας παρά την τεράστια πορεία σας;
Είμαι άνθρωπος που βλέπω τις δυνατότητες που υπάρχουν. Τα άλλα είναι έπεα πτερόεντα, λόγια που φεύγουν και χάνονται, χωρίς να μπορούν να γίνουν πράξη. Είμαι γειωμένη, παρότι μέσα μου συμβαίνουν πολλές διεργασίες και επεξεργασίες δεδομένων. Πατάω σταθερά στη γη και προσπαθώ να βλέπω τι είναι εφικτό και τι μπορεί πραγματικά να γίνει. Υπάρχουν πράγματα που μου αρέσουν, αλλά είναι απλησίαστα. Ακούω λίγο τζαζ, όχι πολύ γιατί δεν είναι το αντικείμενό μου, όμως μου αρέσουν πάρα πολύ τα μπλουζ. Τα βρίσκω πολύ άμεσα και αυθεντικά. Τα συγκρίνω – όχι ως ίδιο είδος, αλλά ως αφετηρία – με το ρεμπέτικο, γιατί νομίζω ότι ξεκινούν από μια παρόμοια βάση. Αγαπάω επίσης τη ροκ και τη δυναμική της, κυρίως την παλαιότερη, ίσως γιατί συνδέεται και με τις ηλικιακές μου αναφορές. Είναι αναμνήσεις, είναι εμπειρίες, αλλά και σπουδαία τραγούδια. Στο ραδιόφωνο, μάλιστα, ακούω έναν σταθμό που παίζει καθαρό ροκ.
Υπάρχει κάποιος στίχος που σας ακολουθεί σαν προσωπική ιστορία;
«Μέχρι να γίνουμε άγγελοι, να βγάλουμε φτερά», μέχρι να περάσουμε όλα τα γήινα πράγματα, τα δύσκολα και τα εύκολα. Είναι ένας στίχος από το τραγούδι «Μέχρι να βρούμε ουρανό», σε μουσική του Στέλιου Φωτιάδη και στίχους του Σαράντη Αλιβιζάτου. Και ένα ακόμη τραγούδι, το «Σε μια σχεδία», επίσης σε μουσική του Στέλιου Φωτιάδη και στίχους του Χάρη Ρώμα, που λέει… «κι αυτό που θα ’θελα μονάχα στην ουσία, ένα φιλί από της μάνας μου το στόμα…». Αυτός ο στίχος αφορά όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο εμένα που τον ερμήνευσα. Συγκινούμαι ιδιαίτερα όταν τραγουδώ αυτό το τραγούδι, γιατί ήμουν πολύ δεμένη με τους γονείς μου. Είχα καλούς γονείς. Έχουν φύγει και οι δύο, η μάνα μου πιο πρόσφατα. Είναι η ρίζα μου, όπως για τον καθένα οι γονείς του, οι παππούδες του, αυτοί από τους οποίους πήραμε τα κύτταρά μας, το DNA μας.
Στην εποχή μας τι σας θυμώνει περισσότερο;
Προσπαθώ να μη θυμώνω, γιατί είναι σπατάλη ενέργειας. Αλλά ενοχλούμαι λιγάκι από τον κόσμο που ακολουθεί τις μόδες χωρίς να εμβαθύνει σε κάτι. Και ακολουθεί κάτι επειδή έχει γίνει viral, επειδή έχει γίνει μόδα, επειδή ακολουθεί και άλλος κόσμος. Δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πράγματα. Προσωπική άποψη; Όταν δεν υπάρχει προσωπική εμπειρία και άποψη, ενοχλούμαι λιγάκι. Βλέπω ένα κοπάδι με πρόβατα και δεν μου αρέσει αυτό. Πού είναι η προσωπική μας γνώση και γνώμη πάνω στα πράγματα; Δεν εμβαθύνουμε πουθενά, δεν ψάχνουμε τη ζωή, το τι συμβαίνει, τι είμαστε, πού πάμε, πώς ήρθαμε, πού θα πάμε; Δεν το λέω με αγωνία, γιατί έχω καταφέρει να έχω μια ηρεμία και να ξεπερνάω τα δύσκολα με έναν πιο ανάλαφρο τρόπο. Αλλά θα μου άρεσε οι άνθρωποι να έχουν τη δική τους άποψη και να μην παρασύρονται τόσο εύκολα.
Πώς είναι η καθημερινότητά σας μακριά από τη σκηνή;
Είναι πολύ απλή, ίσως όπως είναι και η δική σας, όπως είναι όλων των ανθρώπων. Μου αρέσει πολύ να μαγειρεύω, να φυτεύω λουλούδια και αρωματικά φυτά, να ασχολούμαι με το σπίτι. Είμαι «σπιτόγατος».
Έχω και αρκετές πρακτικές δεξιότητες, γιατί η μητέρα μου ασχολούνταν με τη μοδιστρική, οπότε έμαθα κι εγώ να κάνω διάφορα πρακτικά πράγματα. Και μ’ αρέσει η κουζίνα και το μαγείρεμα. Όταν δεν λείπω απ’ το σπίτι τρώω φαγάκι σπιτικό.
Και ο ρόλος σας ως γιαγιά;
Ο ρόλος της γιαγιάς είναι ο καλύτερος. Έχω δύο υπέροχες εγγονούλες. Δεν υπάρχει αυτή η αγάπη. Είναι κάτι πολύ μεγάλο. Και δεν είναι εγωιστικό να βλέπεις τη συνέχεια σου, να βλέπεις τα παιδιά του παιδιού σου να μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα. Τα βλέπεις, λείπεις μια εβδομάδα και τα συναντάς αλλιώς. Έχουν μάθει καινούργιες λέξεις, έχουν αλλάξει, έχουν προχωρήσει. Είναι ένα θαυμαστό πράγμα η εξέλιξη της ζωής.
Σήμερα, 16 Μαΐου, είναι ο τελικός της Eurovision. Πώς βλέπετε την εκπροσώπησή μας από ένα νέο πρόσωπο με μια διαφορετική ενέργεια;
Αυτό που έχω αποκομίσει, γιατί το έχω δει περισσότερο περιστασιακά και δεν το έχω παρακολουθήσει σε βάθος, είναι ότι ο Akylas προσπαθεί να δώσει χαρά μέσα από αυτό που κάνει. Και μακάρι να πάει καλά.
Δεν παρακολουθώ τη Eurovision εδώ και πολλά χρόνια, οπότε δεν μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες. Παρ’ όλα αυτά, εύχομαι να πετύχει, γιατί βλέπω ότι το παλεύει πάρα πολύ αυτό το παιδί και νομίζω ότι προέρχεται και από μια οικογένεια με δυσκολίες. Μακάρι να έχει μια πολύ καλή θέση, μακάρι και την πρώτη. Καλή επιτυχία εύχομαι.
Πείτε μου και δυο λόγια για τη Θεσσαλονίκη. Έχετε ζήσει πολλά χρόνια εδώ.
Ναι, κατοικούσα πάνω από τον σιδηροδρομικό σταθμό. Τη Θεσσαλονίκη την αγαπώ πάρα πολύ, έχω φίλους εκεί και μου βγάζει ένα χρώμα ιδιαίτερο, που το αγαπώ βαθιά, κάτι ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Μικρά Ασία. Χρώμα πολυπολιτισμικό από τα παλαιότερα χρόνια, με τη συνύπαρξη τόσων διαφορετικών ανθρώπων εκεί, Μουσουλμάνων, Εβραίων, Χριστιανών. Όλο αυτό ζυμώθηκε γιατί όλοι αυτοί κάποτε συνυπήρξαν ειρηνικά μεταξύ τους. Και όταν συμβαίνει αυτό υπάρχει πλουραλισμός και ό,τι κι αν γίνεται, γίνεται επιπλέον, γίνεται παραπάνω από το κανονικό, γίνεται επί δύο. Με τη σύγχρονη Θεσσαλονίκη, ίσως οι μουσικές επιλογές της πόλης να μην είναι απόλυτα του γούστου μου, όμως υπάρχει μια πολύ γερή μαγιά που εξακολουθεί και στηρίζει όλο αυτό το πνεύμα που κυριαρχεί στη Θεσσαλονίκη και κυριάρχησε και τα παλιότερα χρόνια. Στη Θεσσαλονίκη αγαπούν το λαϊκό τραγούδι. Εκεί έχει γεννηθεί και ένα κομμάτι του ρεμπέτικου. Εκεί μεγάλωσε και δημιούργησε ο Νίκος Παπάζογλου, από τη Χαλκιδική κατάγεται ο Μάλαμας, από τη Νιγρίτα ο Στράτος Διονυσίου, και πολλοί ακόμη.
Υπάρχει αυτή η «μαγιά», ο λαϊκός άνθρωπος, με την καλή έννοια του όρου, και αυτό νομίζω κρατά τη Θεσσαλονίκη ζωντανή. Είναι μια πανέμορφη πόλη, με το λιμάνι, τα κάστρα, τη θέα της, την παλιά και τη σύγχρονη πλευρά της, και την ανάπτυξή της μέσα στα χρόνια.
Την έζησα πολύ στα σχολικά μου χρόνια και με πολλούς τρόπους. Την αγαπώ αληθινά.
Τι ακολουθεί τις εμφανίσεις σας στο Ayla;
Το καλοκαίρι έρχεται με συναυλίες σε πολλά μέρη της Ελλάδας, σε νησιά, στην Κύπρο, αλλά και στην Ευρώπη. Τραγούδι, τραγούδι, τραγούδι. Πολύ τραγούδι.
Info
- Συμμετέχουν οι: Χριστίνα Γαλιάτσου και Αλέξανδρος Παπαδημητρίου.
- Επιμέλεια προγράμματος: Κώστας & Στέλιος Φωτιάδης.
- Το Σάββατο 23 Μαΐου, μετά τις 21:00.
- Ayla Restau – Bar: Τζων Κέννεντυ 35, Πυλαία, κρατήσεις 6972 680838
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
