Το όνομα του Αντώνη Σαουλίδη ακούστηκε έντονα πρόσφατα, λόγω της αποπομπής του από το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, επειδή συμμετείχε στο πάνελ της παρουσίασης της «Ιθάκης» του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν του το συγχώρησε, διότι προφανώς ο Νίκος Ανδρουλάκης αντιμετωπίζει εχθρικά τον νέο υπό ίδρυση φορέα.
Ο Αντώνης Σαουλίδης, με χρόνια θητείας στο Πολιτικό Συμβούλιο και στην ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ, δεν συμμερίζεται αυτή τη… φοβία. Μιλώντας στη «Θ» ρίχνει ευθείες βολές κατά του Ν. Ανδρουλάκη, ειδικά όσον αφορά στην αδυναμία του κόμματος να προσεγγίσει ψηφοφόρους παρά τις «ευνοϊκές» για την αξιωματική αντιπολίτευση συγκυρίες, θεωρεί «φυσική κατάληξη» την ενοποίηση των σήμερα κατακερματισμένων δυνάμεων της Κεντροαριστεράς κι επισημαίνει ότι η υπόθεση της προοδευτικής διακυβέρνησης «χρειάζεται υπερβάσεις από όλους». Σε αυτό το πλαίσιο, ο ίδιος δηλώνει ότι θα λάβει «έγκαιρα» τις αποφάσεις του σχετικά με το αν θα συμμετέχει σε αυτή την ανακατάταξη των δυνάμεων και χαρακτηρίζει «πολιτική του παρακαταθήκη» τις περισσότερες από 7.700 ψήφους που έλαβε στην Α’ Θεσσαλονίκης στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση.
Είστε εκτός ΠΑΣΟΚ με δική σας πρωτοβουλία μετά την «αποπομπή» σας από το συνέδριο του κόμματος. Αναφέρατε ότι το ΠΑΣΟΚ σήμερα λειτουργεί ως μηχανισμός σε ρόλο κομπάρσου. Διαβλέπετε συνεργασία του με τη ΝΔ αν τελικά δεν βγει «πρώτο έστω με μία ψήφο», όπως προτάσσει ο κ. Ανδρουλάκης;
Το ζήτημα δεν είναι πως αξιολογώ εγώ την πορεία του ΠΑΣΟΚ και του προέδρου του, αλλά αν το κόμμα ανταποκρίνεται στο ιστορικό, πολιτικό και εθνικό του καθήκον να αντιπαρατάξει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης προς τη Νέα Δημοκρατία. Οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες είναι από καιρό παραπάνω από ώριμες και ευνοϊκές, αλλά η επιρροή του ΠΑΣΟΚ στην ελληνική κοινωνία παραμένει ασθενική. Αυτή είναι μια διαπίστωση που την ακούει κάθε ένας που κινείται σε πραγματικούς κοινωνικούς χώρους, χώρους εργασίας, καφενεία κ.ο.κ. Αυτή η πραγματικότητα διαμορφώνει και μια ανάλογη ευθύνη – κάποιος ευθύνεται για αυτήν την αναβροχιά. Όταν υποστηρίζεις ότι το ΠΑΣΟΚ έχει και πρόγραμμα και στελέχη, τότε τι το κρατά καθηλωμένο;
Πρόσφατο δημοσίευμα αναφέρει ότι μετείχατε σε σύσκεψη στελεχών του νέου φορέα που «κυοφορείται» από τον Αλέξη Τσίπρα. Ποια είναι σχέση σας με τον πρώην πρωθυπουργό και το νέο κόμμα;
Προσκλήθηκα προ μηνών στην παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα. Προσωπικά τιμώ τους θεσμούς, και η πρόσκληση ενός πρώην πρωθυπουργού είναι μια μεγάλη τιμή. Ταυτόχρονα είναι και μια υπέρβαση από τον ίδιο να τολμά να προσκαλεί ανθρώπους και στελέχη που στο παρελθόν του άσκησαν κριτική – ήμουν ένας από αυτούς. Όμως πιστεύω επίσης, ότι δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε το μέλλον κοιτώντας μόνο το παρελθόν. Η υπόθεση της προοδευτικής διακυβέρνησης χρειάζεται υπερβάσεις από όλους, ωριμότητα, αναθεωρητικές προσεγγίσεις, ευρύτητα πνεύματος και τόλμη. Αυτά είναι τα υλικά για μια νέα προοδευτική σελίδα – όποιος τα έχει ή συμμερίζεται αυτήν την ανάλυση, θα προχωρήσει. Όποιος στοιχηθεί πίσω από αυτή την ανάγκη και δώσει διέξοδο, θα έχει και τον πρώτο λόγο. Σε ό,τι με αφορά προσωπικά, η μεγάλη συλλογική υπόθεση της προοδευτικής παράταξης δεν με αφήνει αδιάφορο. Θα πάρω έγκαιρα τις αποφάσεις μου. Ήμουν, άλλωστε, παρών σε όλες τις μάχες της προηγούμενης δύσκολης 15ετιας.
Στην κοινωνία υπάρχει η αίσθηση ότι οι προοδευτικές δυνάμεις δεν έχουν εναλλακτική πολιτική πρόταση και γι’ αυτό δεν ασκούν αντιπολίτευση ουσίας. Το δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις, παρά τα σκάνδαλα και την ακρίβεια…
Η πολυδιάσπαση του προοδευτικού χώρου είναι το αποτέλεσμα και όχι το αίτιο της αδυναμίας. Η κοινωνική αντιπολίτευση είναι πιο μπροστά από την κομματική, η ίδια η κοινωνία έχει προχωρήσει σε μια προτεραιοποίηση των ζητημάτων και σε μια ιεράρχηση των σημαντικών. Σε προγραμματικό επίπεδο πιστεύω ότι υπάρχουν επεξεργασίες και πολιτικές. Το ζήτημα είναι η αξιοπιστία προσώπων και επιλογών. Η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει να ωριμάσουν οι πολιτικοί αρχηγοί, να αποκτήσουν εμπειρία τα στελέχη, ούτε μπορεί να δίνει λευκές επιταγές μεταχρονολογημένης εξαργύρωσης. Οι ανάγκες απαιτούν ένα νέο «εδώ και τώρα».
Είναι δυνατή η ενοποίηση των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς; Και μέσα από ποιο σχήμα, ποιο κόμμα και κυρίως με ποιόν επικεφαλής;
Προφανώς! Είναι μια αναπόδραστη εξέλιξη που αν δεν έρθει ως επιλογή θα έρθει ως φυσική κατάληξη. Οι κοινωνικές πολιτικές ανάγκες εμπεριέχουν μια τεράστια δυναμική, μια ορμή που δεν μπορεί ούτε να χωρέσει, αλλά ούτε να συγκρατηθεί από επιμέρους μικροαποφάσεις, τακτικισμούς και διευθετήσεις. Άλλωστε, το ελληνικό πολιτικό παρελθόν έχει αναδείξει ανάλογα παραδείγματα. Οι επιλογές, τα πρόσωπα και τα σχήματα δεν είναι άπειρα – είναι συγκεκριμένα. Πολύ σύντομα θα ξεκαθαρίσει το τοπίο.
Ποια είναι η γνώμη σας για το νέο κόμμα της κ. Καρυστιανού;
Δεν μπορεί να υπάρχει ολοκληρωμένη άποψη για ένα κόμμα που ακόμη δεν έχει παρουσιάσει συγκροτημένο προγραμματικό και πολιτικό λόγο. Η κ. Καρυστιανού, ως μητέρα, έχει εκφράσει ένα δίκαιο αίτημα που έχει αγγίξει βαθιά την ελληνική κοινωνία. Από τη στιγμή, όμως, που επιλέγει να εισέλθει στην πολιτική ως αρχηγός, τα δεδομένα αλλάζουν. Υπάρχουν, ωστόσο, ενδείξεις για μια κατεύθυνση που δεν τοποθετείται στον χώρο της προοδευτικής παράταξης. Σε κάθε περίπτωση, σε μια δημοκρατία, κάθε νέα πολιτική παρουσία κρίνεται στην πράξη.
Θα είστε ξανά υποψήφιος βουλευτής, με δεδομένο ότι στις εκλογές του 2023 συγκεντρώσατε πάνω από 7.000 σταυρούς, λίγο πίσω από τον Χάρη Καστανίδη, που επίσης «αποχαιρέτησε» το ΠΑΣΟΚ…
Το γεγονός ότι οι δύο πρώτοι σε σταυρούς στην Α’ Θεσσαλονίκης το 2023 δεν θα βρίσκονται στο επόμενο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, λέει πολλά για τις εσωτερικές εξελίξεις και τις επιλογές που γίνονται. Σε ό,τι με αφορά, δεν βλέπω την πολιτική ως μια γραμμική, προσωπική διαδρομή που εξελίσσεται «αυτόματα». Η υποψηφιότητα δεν είναι ούτε αυτονόητη, ούτε νομοτελειακή. Η εμπιστοσύνη που μου έδειξαν 7.711 συμπολίτες μου στην Α’ Θεσσαλονίκης είναι μια πολύ ισχυρή παρακαταθήκη. Και αυτή η σχέση δεν είναι εκλογική – είναι πολιτική.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
