Της Βάσως Βεγγίρη
Υπό κατάρρευση τελεί η τοπική οικονομία της δυτικής Θεσσαλονίκης λόγω της ασυνέπειας λόγων, έργων και πολιτικής της ΕΕ απέναντι στους ορυζοπαραγωγούς των χωρών-μελών της, αλλά και λόγω της κατάφωρης αδιαφορίας της ελληνικής κυβέρνησης.
Χαλάστρα, Κύμινα, Μάλγαρα, Ανατολικό (Βαλμάδα), Σίνδος, Χαλκηδόνα, Καλοχώρι, Άδενδρο και άλλες περιοχές των κοντινών περιφερειακών ενοτήτων Πιερίας, Ημαθίας και Πέλλας βρίσκονται σήμερα στην κόψη του ξυραφιού, καθώς αποτελούν τον πυρήνα της ελληνικής ορυζοκαλλιέργειας, ενώ η χώρα μας αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη ορυζοπαραγωγό χώρα της Ευρώπης με περίπου 300.000 στρέμματα ορυζώνων, με πρώτη την Ιταλία και δεύτερη την Ισπανία. Ποσοστό 75%-80% των ορυζώνων αυτών, δηλαδή περί τα 240.000 στρέμματα βρίσκονται εντός των ορίων της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης, ενώ ορυζώνες υπάρχουν επίσης και στις Σέρρες, στην Καβάλα, στη Λαμία και στο Μεσολόγγι.
Όπως τονίζει στη «Θ» ο πρόεδρος του Α΄ Αγροτικού Συνεταιρισμού Χαλάστρας, Χρήστος Γκατζάρας, η ορυζοκαλλιέργεια στην Ελλάδα έχει καταστεί πλέον σήμερα μη βιώσιμη και ήδη ορυζοκαλλιεργητές της περιοχής παρατάνε χωράφια, αφήνουν απλήρωτα ενοίκια χωραφιών και λογαριασμούς σε επιχειρήσεις γεωργικών εφοδίων και γενικότερα στην τοπική αγορά, ενώ είναι θέμα ημερών να αρχίσουν να σφραγίζονται επιταγές.
Ρύζια αμφιβόλου ποιότητας
«Η περιοχή έχει καταρρεύσει, ο κόσμος αναζητά δουλειά στα χωράφια, ο κλάδος έχει περιέλθει σε εξαιρετικά άσχημη κατάσταση. Έχουμε κάνει επενδύσεις, τις οποίες μας προέτρεπε η ΕΕ να κάνουμε, να πάμε σε νέο εξοπλισμό, σε γεωργία ακριβείας, να κάνουμε συνεταιρισμούς, σιλό, αποθήκες αλλά προϋπόθεση όλων αυτών είναι να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να παράγουμε κιόλας.
Την ίδια ώρα, όμως, η ίδια η ΕΕ προκαλεί τα μεγαλύτερα προβλήματα, καθώς πέρα από την συμφωνία Mercosur έχει ήδη διπλασιάσει από τον Σεπτέμβριο του 2025 το πλαφόν των αδασμολόγητων εισαγωγών ρυζιών από τρίτες (εκτός ΕΕ) ορυζοπαραγωγούς φτωχές χώρες, όπως η Μιανμάρ, η Καμπότζη και το Βιετνάμ.
Το αποτέλεσμα είναι να έρχονται στην ΕΕ φτηνά ρύζια αμφιβόλου ποιότητας, καθώς στις χώρες αυτές εφαρμόζονται φαρμακευτικά σκευάσματα που στην ΕΕ έχουν απαγορευτεί εδώ και πάνω από 30 χρόνια», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Γκατζάρας.
Τραγική χρονιά
Να σημειωθεί ότι ο Α’ Αγροτικός Συνεταιρισμός Χαλάστρας έχει σε εξέλιξη από το 2024 επενδυτικό πρόγραμμα ύψους 3,2 εκατ. ευρώ. Ήδη έχει ολοκληρωθεί το κομμάτι του νέου μηχανολογικού εξοπλισμού και της ενίσχυσης της αποθηκευτικής δυναμικότητας και του συσκευαστηρίου, στα οποία δόθηκε προτεραιότητα, ενώ «τρέχει» και η επέκταση των γραφείων του.
Το 2025, όπως προσθέτει ο πρόεδρος του Συνεταιρισμού, ήταν μια τραγική χρονιά για τους Έλληνες ορυζοπαραγωγούς, διότι «δεν υπάρχει ζήτηση. Όλοι έχουν πέσει σε φτηνό προϊόν που έρχεται από τρίτες χώρες, σε ένα προϊόν το οποίο δεν ξέρουμε με τι τρόπους έχει καλλιεργηθεί και τι φυτοφάρμακα έχει. Στα σιλό του Συνεταιρισμού βρίσκονται ακόμη αποθέματα από την σοδειά του 2024, στα οποία προστέθηκε η σοδειά του 2025, από την οποία έχει πωληθεί μόλις το 5%!»
Επίσης η περιοχή των ορυζώνων της Θεσσαλονίκης αντιμετωπίζει πρόβλημα ανεπάρκειας του νερού, λόγω της κλιματικής κρίσης αλλά και λόγω, όπως σημειώνει ο κ. Γκατζάρας, της λειτουργίας υδροηλεκτρικής μονάδας από ιδιωτική εταιρεία, η οποία ελέγχει τη στάθμη του νερού προς το συμφέρον της και υπάρχει ανάγκη για σχετικά έργα υποδομής.
Αδιαφορία από το υπουργείο
Σχετικά με τις πολύ πρόσφατες διαβουλεύσεις των ορυζοπαραγωγών με την κυβέρνηση, ο κ. Γκατζάρας υπογραμμίζει ότι η μόνη αναφορά –και αυτή όχι δεσμευτική– από την πλευρά του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης ήταν ότι κάτι θα γίνει και για το ρύζι, όσον αφορά την κατρακύλα των τιμών.
«Εμείς θέλουμε άμεση στήριξη. Όπως στηρίζεται το βαμβάκι, το σιτάρι και το τριφύλλι, έτσι ζητάμε κι εμείς στήριξη για να βγει η χρονιά, διότι μαθηματικά δεν βγαίνει. Αν πραγματικά θέλει να βοηθήσει, εμείς έχουμε κάνει σχετική πρόταση: Μπορεί κάλλιστα να βγάλει 30 εκατομμύρια, όπως έχει δώσει 160 εκατ. στους κτηνοτρόφους και στους καλλιεργητές βαμβακιού και σιταριού. Επειδή δεν είναι ο υπουργός από εδώ πάνω, δεν πρέπει να μας στηρίξει κιόλας; Να πάρει και ο ορυζοπαραγωγός μια ανάσα».
Αν σταματήσει όμως η ορυζοπαραγωγή στη δυτική Θεσσαλονίκη, καταλήγει ο κ. Γκατζάρας, τότε «θα σβήσει από τον χάρτη όχι μόνο η δυτική αλλά όλη η Θεσσαλονίκη, όσο παράξενο και αν ακούγεται. Πίσω από μια ορυζοκαλλιέργεια είναι οι ορυζόμυλοι, είναι οι έμποροι τρακτέρ και παρελκόμενων, είναι τα βενζινάδικα, είναι τα μαγαζιά με τα γεωπονικά φάρμακα, είναι όλη η αγορά εδώ στην τοπική κοινωνία, είναι η αξία της γης, είναι μια σειρά αλυσιδωτών συνεπειών που δεν έχει τέλος….»
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
