Της Βάγιας Δημοπούλου
Τι μένει από τον αιφνιδιαστικό θάνατο του Γιώργου Παπαδάκη;
Σίγουρα η συγκίνηση. Μένει όμως και η βαθιά εκτίμηση για μια μακροχρόνια παρουσία στο «γυαλί», μια παρουσία που με τον χρόνο μετατράπηκε σε σχέση εμπιστοσύνης.
Η καθημερινή εμφάνιση για 34 χρόνια σε μια ενημερωτική εκπομπή -ακόμη κι αν αυτή λειτουργεί με τις ιδιαιτερότητες της ιδιωτικής τηλεόρασης και το διαρκές κυνήγι της τηλεθέασης- δημιουργεί στον τηλεθεατή μια αίσθηση οικειότητας. Ο παρουσιαστής παύει να είναι απλώς ένα πρόσωπο που μεταφέρει ειδήσεις και γίνεται μέρος της καθημερινής ρουτίνας. Σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα, αυτή η σταθερότητα λειτουργεί πολλές φορές καθησυχαστικά. Είναι η συναισθηματική σύνδεση με κάποιον που, παρότι δεν τον γνωρίζουμε προσωπικά, μπαίνει κάθε πρωί στο σπίτι μας.
Αυτό ακριβώς κατάφερε ο Γιώργος Παπαδάκης. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ισχυρό αποτύπωμά του.
Πριν όμως γίνει «η φωνή της πρωινής ενημέρωσης», είχε ήδη χτίσει μια στέρεα δημοσιογραφική ταυτότητα. Ξεκίνησε από την έντυπη δημοσιογραφία σε χρόνια απαιτητικά, όπου το ρεπορτάζ σήμαινε παρουσία στο γεγονός, διασταύρωση πηγών και επιμονή για την πληροφορία. Εκεί έμαθε να ακούει πριν μιλήσει και να ρωτά χωρίς να χαρίζεται. Αυτές οι αρχές τον ακολούθησαν σε όλη του τη διαδρομή.
Η είσοδός του στην τηλεόραση τη δεκαετία του 1980 μέσα από ενημερωτικές εκπομπές της δημόσιας τηλεόρασης, δεν άλλαξε τον πυρήνα της δουλειάς του. Η εικόνα δεν έγινε ποτέ αυτοσκοπός. Η τηλεόραση αντιμετωπίστηκε ως ένα ακόμη εργαλείο δημοσιογραφίας. Όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ανέλαβε την πρωινή ζώνη του ANT1 , κανάλι με το οποίο ταυτίστηκε, μετέφερε εκεί όλη την εμπειρία του ρεπορτάζ: δομή, ρυθμό, επιμονή στην ερώτηση.
Για δεκαετίες η εκπομπή του λειτούργησε ως σταθερό σημείο αναφοράς. Δεν ήταν πάντα εύκολη, ούτε πάντα αρεστή. Ήταν όμως συνεπής. Σε περιόδους πολιτικών εντάσεων, κοινωνικών κρίσεων και μεγάλων αλλαγών, ο Γιώργος Παπαδάκης κράτησε τον ρόλο του διαμεσολαβητή ανάμεσα στην εξουσία και τον πολίτη.
Τον Ιούλιο, λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του, αποχώρησε οικειοθελώς από την πρωινή ζώνη. Έκλεισε ο ίδιος τον κύκλο του με ηρεμία και αξιοπρέπεια, σαν να ήξερε ότι η σταθερότητα που προσέφερε τόσα χρόνια, δεν χρειαζόταν θεαματικό φινάλε.
Σήμερα, αυτό που μένει δεν είναι μόνο η απουσία του. Είναι η υπενθύμιση ότι η δημοσιογραφία μπορεί να χτίζει σχέσεις εμπιστοσύνης, να γίνεται συνήθεια χωρίς να χάνει το βάθος της και, τελικά, να λειτουργεί ως μια ήσυχη αλλά ουσιαστική πράξη δημοκρατίας.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
