Τρία χρόνια από σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών και τον θάνατο 57 ανθρώπων, μεταξύ των οποίων πολλοί νέοι φοιτητές από τη Θεσσαλονίκη, η «Θ» υποδέχθηκε στα γραφεία της τον πρόεδρο του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών. Ο Παύλος Ασλανίδης με προθυμία απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις που του έθεσε η δημοσιογραφική ομάδα σε σχέση με τους στόχους του συλλόγου, την προσωπική του απώλεια και την πορεία των γονιών και γενικότερα των συγγενών των θυμάτων από εκείνον τον Φεβρουάριο του 2024 μέχρι σήμερα.
Όση ώρα μιλάμε, εύκολα παρατηρεί κανείς ότι ο Παύλος Ασλανίδης δίνει την εντύπωση ενός δυνατού ανθρώπου ο οποίος όμως είναι έτοιμος να παραδοθεί στα συναισθήματά του τα οποία ορίζει εξ ολοκλήρου ο χαμός του παιδιού του.
Ο Δημήτρης Ασλανίδης ήταν μόλις 26 ετών όταν έχασε τη ζωή του στα Τέμπη, όπως και 56 ακόμη συνταξιδιώτες του λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 28ης Φεβρουαρίου του 2023, όταν η επιβατική αμαξοστοιχία στην οποία επέβαινε επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη από την Αθήνα συγκρούστηκε με μία εμπορική.
Η συζήτηση αρχίζει από τα βαθιά. Ο Παύλος Ασλανίδης δεν διστάζει στιγμή να απαντήσει σε καμία από τις ερωτήσεις που του θέτουμε. Μάλλον τις απαντά με τη σιγουριά του ανθρώπου που έχει αφοσιωθεί αποκλειστικά στο αντικείμενο της συνέντευξης. Ούτως ή άλλως, τα τελευταία τρία χρόνια η ζωή του είναι αφιερωμένη στο αντικείμενο της λειτουργίας του Συλλόγου στον οποίο προεδρεύει.
Κύριε Ασλανίδη, πλέον είστε πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών και εκπροσωπείτε και τους υπόλοιπους γονείς και συγγενείς. Ποια κατεύθυνση, τι πρόσημο θέλετε να δώσετε πλέον στον Σύλλογο;
Δεν αλλάζει το πρόσημο. Από τη στιγμή που λειτούργησε ο Σύλλογος ήταν στόχος μας η αναζήτηση της αλήθειας και η τιμωρία των ενόχων. Με τον ίδιο στόχο συνεχίζουμε. Τώρα που αρχίζουν οι δίκες, είμαστε οργανωμένοι με νομικούς και με τεχνικούς συμβούλους, ενώ πετύχαμε να ανοίξει το θέμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Βέβαια, μετά την τοποθέτηση του Απόστολου Τζιτζικώστα στην Κομισιόν (στο χαρτοφυλάκιο του επιτρόπου Βιώσιμων Μεταφορών και Τουρισμού) θάφτηκε το θέμα και στην Ευρώπη και δεν προχωράει κι εκεί τίποτα σχετικά με το έγκλημα. Αλλά η βασική μας επιδίωξη είναι η αναζήτηση της αλήθειας και η τιμωρία των ενόχων.
Τρία χρόνια μετά τι έχει γίνει όσον αφορά στην αναζήτηση της αλήθειας;
Από εμάς έγιναν πολλά, αποκαλύψαμε τη συγκάλυψη και συνεχίζουμε να αποκαλύπτουμε διάφορα, όμως από πλευράς κυβέρνησης συνεχίζουν να συγκαλύπτουν με 1.002 τρόπους, ειδικά δικονομικούς, οτιδήποτε βρίσκουμε και το αποκλείουν. Πρόσφατο παράδειγμα οι εκταφές, που ενώ αρχικά οι εισαγγελείς στη Λάρισα είπαν πως θα κάνουν ό,τι τους ζητήσουμε, βγήκαν στη συνέχεια μέσα σε τρεις μήνες τρεις διατάξεις που περιόριζαν τον αριθμό των εξετάσεων που μπορούν να γίνουν στη χώρα μας. Τώρα αποθρασύνθηκαν περισσότερο και διέταξαν να γίνουν άμεσα οι εκταφές των συγγενών του κ. Ψαρόπουλου, του κ. Μπέζα, του κ. Ρούτσι και του γιου μου.
Με ποια λογική; Δεν είναι δικαίωμα του καθενός να αποφασίσει τι εξετάσεις θα γίνουν στη σορό του συγγενή του; Πώς μπορεί ένα κράτος, μια κυβέρνηση, ένα δικαστικό σύστημα να το περιορίζει αυτό;
Καταρχήν, δεν έχουμε κράτος! Για μένα είναι καρτέλ, χειρότερο του Μεξικού. Περιορίζεις τους γονείς, τους δολοφονείς τα παιδιά, τους δίνεις ένα κλειστό φέρετρο, δεν τηρείς κανένα πρωτόκολλο, παραγκωνίζεις τις δικαστικές αρχές και βανδαλίζεις το σημείο του εγκλήματος! Έγινε σύληση νεκρών με φαγάνες και επιχωματώσεις. Στα βαγόνια και σε οικόπεδο που δεν γνώριζαν οι εισαγγελικές αρχές, δέκα μήνες μετά βρήκαμε οστά των παιδιών μας με τη βοήθεια ειδικών σκύλων. Οι ιατροδικαστές δεν πήγαν εκεί ως όφειλαν, ούτε αυτοί ακολούθησαν κάποιο πρωτόκολλο. Το μεγαλύτερο έγκλημα που έγινε ήταν η σύληση των νεκρών. Πήγαν στο σημείο δυο ψυγεία και συνέλεξαν 120 σακούλες με ανθρώπινα υπολείμματα. Τις επόμενες μέρες, πηγαίναμε τα γραφεία κηδειών και μας έλεγαν: «Πάρτε από τη μια σακούλα αυτό το κομμάτι και από την άλλη σακούλα αυτό το κομμάτι». Ελάτε στη θέση μας! Την πυρόσφαιρα την είδαμε όλοι, τα αίτια της οποίας είναι ακόμη αδιευκρίνιστα παρά τα αφηγήματα της κυβέρνησης. Ακούσαμε και το ηχητικό με τα παιδιά που ήταν ζωντανά. Για 27 παιδιά -μεταξύ των οποίων και για τον γιο μου- δεν υπάρχει αιτία θανάτου. Αυτό που αναφέρεται («βίαιος θάνατος και πλήρης απανθράκωση») δεν είναι αιτία θανάτου! Ακούγοντας και το ηχητικό, θέλουμε να μάθουμε είναι αν ζούσαν μετά τη σύγκρουση, αν κάηκαν ζωντανοί. Θέλουμε την αιτία θανάτου για κάθε παιδί. Αυτά που λέει η κυβέρνηση ότι εμείς θέλουμε να βρούμε ξυλόλιο, τα λένε για να καλύψουν τις δικές τους ενοχές.
Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό το δυστύχημα υπήρξε, σύμφωνα με την εκδοχή των συγγενών, μια εκστρατεία συγκάλυψης. Συνεπώς, στην κυβέρνηση πρέπει να γνώριζαν ότι κάτι υπήρχε που δεν έπρεπε να μαθευτεί. Εσείς έχετε τις δικές σας εικασίες για το τι μπορεί να ήταν αυτό;
Στο πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, που το είχαν σαν ευαγγέλιο, γίνεται λόγος για ένα αδιευκρίνιστο υλικό που μάλλον ήταν υδρογονάνθρακες. Έπειτα, επιστήμονες από την Ελλάδα και το εξωτερικό μίλησαν για υλικό που είναι για καύσιμα…
Προσδιορίστηκε ποιο και πόσο ήταν αυτό το υλικό;
Όχι, αυτό δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Εκτιμήσεις μπορούν να γίνουν από το μέγεθος της πυρόσφαιρας και τα υπολείμματα του εδάφους. Δεν πρόκειται κατά τη γνώμη μου να διευκρινιστεί ποτέ. Το θέμα είναι ότι το ίδιο το Χημείο του Κράτους εντόπισε 20 μέρες μετά ξυλόλιο και τολουόλιο. Επίσης, πριν μερικούς μήνες βρήκε πάλι ξυλόλιο σε αυτοψία στις φορτάμαξες στο Κουλούρι. Εγώ βλέπω ότι υπάρχει ένα αδιευκρίνιστο υλικό, που έχει βάση το ξυλόλιο, το τουλουόλιο και άλλα αέρια που βρεθήκανε, και για αυτόν τον λόγο δεν μας δίνουν τις εκταφές, γιατί μάλλον φοβούνται ότι θα βρεθεί κάτι και θα αποδειχτεί το από τι κάηκαν τα παιδιά.
Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι ενώ το ξυλόλιο εμφανίζεται στην έκθεση του Χημείου του Κράτους, υπάρχουν δηλώσεις ότι δεν υπήρχε ξυλόλιο;
Εντάξει, τώρα μιλάμε για μια κυβέρνηση που δεν έχει πει μισή αλήθεια! Έχουν ένα οργανωμένο κύκλωμα, την Ομάδα Αλήθειας και τα τρολ τους, που έχουν αποκαλέσει εμάς τους γονείς «ψεκασμένους». Ο κ. Φλωρίδης μας έχει πει ότι είμαστε για τα μπάζα και γενικότερα επικοινωνιακά προσπαθούν όλα να τα γυρίσουν υπέρ τους.
Με βάση αυτό που είπατε για τις 120 σακούλες, πόσο σίγουρος είστε ότι στο φέρετρο του παιδιού σας όλα τα οστά είναι δικά του;
Στο σημείο δεν πήγαν ιατροδικαστές. Ο κ. Καρακούκης, προϊστάμενος της ιατροδικαστικής υπηρεσίας Αθηνών και μέλος της Ειδικής Ομάδας Αναγνώρισης Θυμάτων, δεν πήγε στα Τέμπη ενώ είχε εντολή να πάει. Στη συνέχεια, όλως τυχαίως, ενώ ήταν να συνταξιοδοτηθεί, του έδωσαν δύο χρόνια παράταση. Ό,τι συλλέχτηκε και τοποθετήθηκε σε σακούλες τα πήγαν στο νεκροτομείο στη Λάρισα. Η Εριέττα αγνοείται, δεν βρέθηκε κάτι από αυτήν, μπορεί να είναι «μοιρασμένη» σε διάφορα φέρετρα…
Μετά από τρία χρόνια, πιστεύετε ότι μπορείτε να δικαιωθείτε μέσω της Δικαιοσύνης με τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα; Ποια είναι η ελπίδα σας;
Όχι βέβαια! Η ελπίδα μας είναι ότι μέσω του κόσμου, οι δικαστές και οι εισαγγελείς θα πιεστούν όσο το δυνατόν περισσότερο για να αποδοθεί δικαιοσύνη. Ειδικά σε αυτούς τους 36 κατηγορούμενους, που θα έπρεπε να είναι περισσότεροι και με περισσότερες κατηγορίες.
Άρα κατά την άποψή σας το όπλο είναι ο κόσμος;
Εννοείται! Γιατί τα παιδιά μας έγιναν και παιδιά του κόσμου. Χωρίς κομματικά κριτήρια, όσοι είναι ευσυνείδητοι άνθρωποι και γονείς καταλαβαίνουν σε τι θέση βρισκόμαστε.
Είπατε πριν ότι αυτό που σας νοιάζει πρωτίστως είναι να βρεθεί η αιτία θανάτου των παιδιών. Πιστεύετε ότι πήγε αλλού η συζήτηση τα τρία πρώτα χρόνια λειτουργίας του Συλλόγου;
Σίγουρα. Το θέμα του φορτίου το άφησαν να αιωρείται για να εστιάσουμε εκεί και να ξεχάσουμε τον πρώην υπουργό Μεταφορών Κ. Καραμανλή. Εμείς δεν τον έχουμε ξεχάσει, είναι ο κύριος υπεύθυνος και ο δολοφόνος των παιδιών μας. Αυτός, το υπουργείο του και οι γραμματείς του δεν διώκονται, η κυβερνητική πλειοψηφία φρόντισε να τον πάει μόνο για πλημμέλημα, ενώ έπρεπε να είναι στη φυλακή. Μιλάμε ότι εν έτει 2023 δύο τρένα κινούνταν για δώδεκα λεπτά σε αντίθετη κατεύθυνση στην ίδια γραμμή. Δεν υπήρχε τηλεδιοίκηση, δεν υπήρχε τίποτα. Ένα φαγητό να παραγγείλεις βλέπεις στο κινητό σου που είναι ο διανομέας και εδώ χαθήκανε δυο τρένα! Στον κανόνα κυκλοφορίας του ΟΣΕ αναφέρεται ότι σε σημεία που δεν υπάρχει τηλεδιοίκηση, πρέπει τα τρένα να πηγαίνουν με 60 χλμ. την ώρα. Εκεί πήγαιναν με 160 το επιβατικό και με 100 το εμπορικό, όπως κατέθεσε στον ανακριτή τις πρώτες ημέρες ο κ. Χρυσάγης, υπεύθυνος κυκλοφορίας του ΟΣΕ…
Στο ότι η συζήτηση για τα Τέμπη ξεστράτισε μέσα στην τριετία, ευθύνεται σε κάποιο βαθμό και το γεγονός ότι η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου σας, η κ. Καρυστιανού, παρόλο που αρχικά δεν το δήλωνε ευθέως, εξέφρασε την πρόθεσή της να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών;
Η συζήτηση πήγαινε μια χαρά μέχρι πέρσι το Φεβρουάριο, υπήρχε ένα πολύ δυνατό κίνημα και υπάρχει ακόμα. Η κ. Καρυστιανού αποφάσισε να κάνει κόμμα, αν και αυτό ακόμα αιωρείται. Είναι δική της απόφαση, αν νομίζει ότι κατεβαίνοντας στην πολιτική σκηνή θα αλλάξει το σκηνικό… Από εκεί και πέρα, ο Σύλλογος δεν έγινε για προσωπικές φιλοδοξίες. Δικαίωμά της είναι, αλλά δε μπορείς μέσα από έναν Σύλλογο που έγινε από πόνο συγγενών, που το καταστατικό του λέει πως τα μέλη θα είναι μόνο αφοσιωμένα στον κοινό στόχο, να έχεις παράλληλα και πολιτικό φορέα. Εμείς προχωράμε…
Μέχρι πέρυσι το Φεβρουάριο κινούταν στη σωστή κατεύθυνση η κ. Καρυστιανού ως πρόεδρος του Συλλόγου;
Ο σύλλογος δεν ήταν η κ. Καρυστιανού… Η Μαρία ήταν εξαιρετική στην Εξεταστική. Στη Βουλή τους ξετίναξε, ήταν συγκλονιστική. Δίκαια έχει αυτή την αναγνωρισιμότητα η Μαρία για αυτά που έκανε και προσέφερε. Απλά τώρα επέλεξε έναν άλλον δρόμο.
Ακούστηκε ότι κάποιοι γονείς πήραν χρήματα από το Δημόσιο και ότι τους χαρίστηκαν χρέη για να μην μπουν στη διαδικασία καταγγελιών…
Αυτό που ξέρω είναι ότι υπήρξαν κάποια μέτρα στήριξης και δικαίως κάποιοι πήρανε δάνεια, προσωπικά και στεγαστικά. Δεν μπορώ να πω ότι ζητήθηκε αντάλλαγμα, τουλάχιστον από εμένα. Αλλά για ψυχολογικούς λόγους δεν δόθηκε τίποτα. Τραυματίες που μιλάω μαζί τους δεν είχαν καμιά υποστήριξη.
Παιδιά που έχουν τραυματιστεί δηλαδή δεν έχουν λάβει βοήθεια;
Δεν το γνωρίζω πολύ καλά το θέμα. Εγώ ξέρω την κόρη του κ. Πρασσά, τη Μυρσίνη που είναι και μέλος στο Σύλλογο και ήταν σε πολύ κρίσιμη κατάσταση και σιγά σιγά επανήλθε. Τώρα βρίσκει το δρόμο της. Αυτά τα παιδιά, από ό,τι ξέρω, δεν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, θέλουν να πάνε στο εξωτερικό. Δεν θέλουν να ακούνε τίποτα για τη χώρα τους και δεν εμπιστεύονται τίποτα πλέον.
Πόσο έχει αλλάξει η ζωή σας αυτά τα χρόνια;
Δεν έχω κοιμηθεί ένα βράδυ μετά από το δυστύχημα, είναι σαν να ζω εκείνο το βράδυ συνέχεια. Δεν ξέρω αν θα καταρρεύσω κάποια στιγμή, είμαι τρία χρόνια στην τσίτα. Έχω γνωρίσει και άλλους γονείς που τους τελευταίους μήνες έχουν αρχίσει να βγαίνουν από το σπίτι, οι περισσότεροι είναι με ψυχοφάρμακα και ψυχοθεραπείες. Για μένα είναι μεγάλο το κίνητρο και δεν πρόκειται να σταματήσω.
Ελπίζετε ότι φέτος θα είναι η χρονιά που θα βγει η αλήθεια που αναζητάτε;
Όσο υπάρχει αυτή η κυβέρνηση που συγκαλύπτει και υπάρχει ο κ. Φλωρίδης που είναι σε ανοιχτή γραμμή με το Μαξίμου και μεταδίδει τις εντολές στους δικαστικούς, δεν πρόκειται να δούμε κάτι διαφορετικό.
Τα λέτε έξω από τα δόντια. Δεν φοβάστε;
Τι να φοβηθώ; Καταρχήν δεν είμαι μόνος μου. Η ψυχή και η καρδιά του Δημήτρη είναι μέσα μου! Αυτός είναι η δύναμη και η οργή που βγαίνει από μέσα μου. Μακάρι κανείς να μην έρθει στη θέση μου, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Το βράδυ που δεν κοιμάμαι περιμένω να περάσει για να ανοίξω την πόρτα να μπει. Η γυναίκα μου νομίζει ότι έχει φύγει, ότι βγήκε από το τρένο και ζει κάπου αλλού. Όλοι έχουμε μια ελπίδα.
Τα ερωτήματα στον Π. Ασλανίδη έθεσαν οι Ν. Πετρουλάκης, Κ. Γουσίδης, Π. Τανανάκης και Χρ. Χαλεπλίδου.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
