Η βαριά ατμόσφαιρα του πένθους και η ανάγκη για δικαίωση συνέθεσαν το τοπίο χθες (26/2) στην Καισαριανή, όπου πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου για τα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών, στο σημείο όπου διασταυρώνονται η Λεωφόρος Εθνικής Αντίστασης με την οδό Θυμάτων Τεμπών.
Η τελετή απέκτησε ιδιαίτερο βάρος με την πρώτη δημόσια παρέμβαση της Γιάννας Βούλγαρη, μητέρας του 35χρονου μηχανοδηγού Σπύρου Βούλγαρη. Σπάζοντας τη σιωπή της για πρώτη φορά, η ίδια βρέθηκε απέναντι στη σύνθεση του δικαστηρίου που θα κρίνει την υπόθεση, ζητώντας να προβούν στο καθήκον τους πρώτα ως γονείς και δευτερευόντως ως λειτουργοί, ελπίζοντας στην απόδοση δικαιοσύνης.
Η ομιλία της στάθηκε η απάντηση στη δημόσια στοχοποίηση του γιου της, την οποία περιέγραψε ως «λοιδορία». Όπως εξήγησε, η επιλογή της να μην μιλήσει μέχρι σήμερα στα ΜΜΕ είχε να κάνει με την προστασία της μνήμης του, η οποία ταλαιπωρήθηκε από σχόλια που ακούστηκαν ακόμη και μέσα στη Βουλή.
«Το παιδί μου λοιδορήθηκε όσο τίποτε άλλο», τόνισε, θυμίζοντας ότι ως φοιτητές και νέοι έχουν αγωνιστικούς χώρους, όμως αυτό δεν τους καθιστά «λαθρέμπορους» ή έρμαια συκοφαντιών. Υπήρξε, μάλιστα, μια αυτοκριτική στιγμή, όπου αναφέρθηκε στην ντροπή που αρχικά ένιωσαν ως γονείς, παρασύροντας σε αυτή την αμηχανία και την οικογένεια του άλλου αδικοχαμένου συνοδηγού.
«Θα μιλήσω για το παιδί μου. Δεν έχω βγει ποτέ στα κανάλια, δεν έχω πει τίποτα για το παιδί μου. Το παιδί μου λοιδορήθηκε όσο τίποτε άλλο. Είναι ο Σπύρος ο Βούλγαρης, ο μηχανοδηγός, ένας από τους δύο μηχανοδηγούς της εμπορικής αμαξοστοιχίας» σημείωσε.
Η συνέχεια ήταν ακόμη πιο φορτισμένη: «Δεν μίλησα ποτέ, ακούστηκαν πολλά λόγια μέσα στη Βουλή. Ελπίζω αυτό το παιδί να είναι ήσυχο εκεί που είναι. Εμείς σαν γονείς στην αρχή ντρεπόμασταν να βγούμε έξω και δυστυχώς πήραμε μαζί μας και την οικογένεια του άλλου παιδιού, που δεν έφταιγε σε τίποτα. […] Όλοι μας ξέρουμε ότι σαν φοιτητές κάπου ανήκουμε. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι είμαστε λαθρέμποροι, ότι κουβαλάμε οτιδήποτε μας λένε οι μεγάλοι. Αυτό έχω να πω, τίποτα άλλο».
Μέσα από τα λόγια της ξεδιπλώθηκε η εικόνα ενός νέου ανθρώπου με σπουδές και όρεξη για δουλειά. Η κ. Βούλγαρη περιέγραψε έναν Σπύρο που, παρά τις αντιρρήσεις της για τις δύσκολες συνθήκες εργασίας στον ΟΣΕ, διάλεξε να υπηρετήσει το αντικείμενο των σπουδών του, φεύγοντας και επιστρέφοντας πάντα με χαμόγελο και τη φράση-σήμα κατατεθέν: «Όλα θα πάνε καλά μάνα».
Περιγράφοντας τον Σπύρο, μίλησε για έναν νέο άνθρωπο με σπουδές που αγαπούσε τη δουλειά του, παρά τους δικούς της ενδοιασμούς. «Το παιδί μου δούλευε. Τελείωσε το ΤΕΙ, τελείωσε το μεταπτυχιακό και μετά έτυχε να μπει στον ΟΣΕ, πράγμα που δεν το ήθελα. Για ποιο λόγο; Γιατί ήταν μέρα νύχτα, δεν θα υπήρχαν γιορτές για αυτόν, θα είχαν βάρδιες, και αυτό το ζήσαμε με τον άντρα μου που ήταν στην Πολεμική Αεροπορία», εξήγησε.
Η συγκίνηση κορυφώθηκε στο τέλος της ομιλίας, όταν η μητέρα απευθύνθηκε στον Παύλο Ασλανίδη, πρόεδρο του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων, εκφράζοντας την ελπίδα να τον γνωρίσει καλύτερα στο μέλλον. «Κύριε Ασλανίδη, δεν έχει τύχει να σας γνωρίσω από κοντά. Εύχομαι όμως στο μέλλον να σας γνωρίσω».
Η κίνηση του κ. Ασλανίδη να την πλησιάσει και να την αγκαλιάσει θερμά στο βήμα έδωσε ένα συλλογικό τέλος σε μια προσωπική εξομολόγηση που σημάδεψε την ημέρα.
