Πάνω στη σύγχυση και τον παρανοϊκό πόλεμο, έφυγε από τη ζωή, σχετικά απαρατήρητος σε σχέση με την επιδραστικότητά του, στα 86 του πια, ο Αμερικανός τραγουδοποιός Νιλ Σεντάκα, ο οποίος έγραψε και ερμήνευσε επιτυχίες τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, όπως τα Oh! Carol, Breaking Up Is Hard To Do, Bad Blood, Laughter in the Rain και Calendar Girl.
Για τη δική μου γενιά των εφήβων των ‘70s ήταν ένας βασικός εκπρόσωπος των ρομαντικών τραγουδιών της προηγούμενης γενιάς, στα πρώτα 45άρια του βινυλίου. Εμείς όψιμα μυηθήκαμε με ταινίες όπως η «Γρανίτα απο Λεμόνι». Πιο πολύ τον ένιωσαν όμως οι τινέϊτζερς στις αρχές του 1960, στα κέντρα με τα τζουκ μποξ.
Φτιάχνοντας το βιογραφικό του ντοκιμαντέρ το 2012, για την ΕΡΤ3, ο Διονύσης Σαββόπουλος μού διηγήθηκε κατά τα γυρίσματα αυτή τη νόστιμη ιστορία:
«Στις αρχές του 1960, οι νεαροί του κέντρου πόλης πηγαίναμε στο κέντρο «Ροκοκό», διάσημο στέκι στο «Ολύμπιον», στη γωνία πλατείας Αριστοτέλους με Μητροπόλεως.
Στα μεγάλα σουξέ των τζουκ μποξ δέσποζε το «Oh Carol» του Νιλ Σεντάκα. Ήταν μια εποχή που βλέπαμε τα ξένα ποπ ροκ τραγούδια σαν μια ομορφιά από ένα άλλο άστρο . Για να εντυπωσιάσουμε μάλιστα τα κορίτσια τραγουδούσαμε :
Oh! Carol,
Άϊ μπι ντίμπι ντουουου
Darling, I love you(αυτό ήταν εύκολο)
Και μετά πάλι :
Άι μπι ντίμπι ντουουου
Καταλάβατε; Τα αγγλικά μας ήταν φτωχά και το lower δεν το καταφέρναμε».
Ο Σεντάκα, δεξιοτέχνης πιανίστας, υποψήφιος για πέντε βραβεία Grammy, έγραψε επίσης επιτυχίες για αρκετούς άλλους διάσημους μουσικούς στην καριέρα του, η οποία διήρκεσε έξι δεκαετίες.
Πολλοί νομίζουν οτι το όνομά τoυ είναι Ιταλικής προέλευσης αλλά ο πατέρας του, Μορδεχάι Σεντάκα ήταν γιος Εβραίων μεταναστών που πήγαν στο Μπρούκλιν το 1920 από την Κωνσταντινούπολη.
Έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως ερμηνευτής με το τραγούδι «The Diary» του 1958, εμπνευσμένο όταν η Κόνι Φράνσις αρνήθηκε να αφήσει αυτόν και τον συνεργάτη του στη σύνθεση τραγουδιών Χάουαρντ Γκρίνφιλντ να ψάξουν στο ημερολόγιό της για έμπνευση.
Το «Oh! Carol», εν τω μεταξύ, ήταν ένας ύμνος στην πρώην κοπέλα του Σεντάκα, την Κάρολ Κλάιν και όλη ιστορία του είναι επίσης ιντριγκαδόρικη και γουστόζικη.
Η ακαταμάχητη μελωδία του τραγουδιού σε αντίθεση με τη… δυστυχία στους στίχους («Δεν είμαι παρά ένας ανόητος!») εντυπωσίασε την Κλάϊν αρκετά ώστε να γράψει ένα κι αυτή ένα τραγούδι απάντησης, το Oh! Neil. Μόνο που το ηχογράφησε με το νέο της ψευδώνυμο: Κάρολ Κινγκ!
Τώρα χωρίς τα «Άϊ μπι ντίμπι ντουουου» έψαξα με την πολυτέλεια της εποχής μας, τις μηχανές αναζήτησης του διαδικτύου, τους πραγματικούς στίχους του «Oh! Carol» στο επίμαχο σημείο τους για να κάνουμε τη σύγκριση και να υψώσουμε ένα ποτήρι στην υγειά των νέων της εποχής, των «εκδρομέων» του ‘60. Ιδού:
Oh! Carol,
I am but a fool
Darling, I love you,
though you treat me cruel
You hurt me and you make me cry
But if you leave me, I will surely die…
Τώρα μια δική μου παρατήρηση. Μετά την έκρηξη του ροκ εντ ρολ του 1955, τον Έλβις και το «Rock Around the Clock» του Μπιλ Χάλεϊ, ήρθε μια «φάση» με ρομαντικά και κατά άλλους «γλυκερά» τραγουδάκια, όπως το «Νταϊάνα» του Πολ Άνκα, το Mr. Lonely του Μπόμπι Βίντον, το Greenfields των Brothers Four . Αλλά η επανάσταση ερχόταν από την Αγγλία και το Λίβερπουλ. Με τους Λένον -Μακάρτνεϊ και τους Μπιτλς.
Αλλά αυτό είναι θέμα μιας άλλης «Μικροϊστορίας».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκης»
