Του Άγγελου Ασημινάκη, Θεολόγου
Σε μια εποχή έντονων κοινωνικών και πολιτισμικών μεταβολών, το μάθημα των Θρησκευτικών παραμένει κρίσιμο για τη διατήρηση της γλωσσικής και πολιτισμικής ταυτότητας. Δεν πρόκειται απλώς για ένα γνωστικό αντικείμενο, αλλά για έναν βασικό πυλώνα παιδείας, μνήμης και ήθους.
Μέσα από τα Θρησκευτικά, οι μαθητές έρχονται σε επαφή με τον ιδιαίτερο συμβολικό λόγο της Εκκλησίας, ο οποίος αποτελεί σημαντικό μέρος του γλωσσικού και πολιτισμικού μας αποθέματος. Η θρησκευτική γλώσσα μεταφέρει νοήματα, αξίες και ιστορική εμπειρία αιώνων.
Η συμβολή της Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία στη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας υπήρξε καθοριστική, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μαζί με τη γλώσσα διασώθηκε και η πολιτισμική αυτοσυνειδησία του Γένους. Η εμβάθυνση στη θρησκευτική παράδοση οδηγεί, επομένως, σε βαθύτερη κατανόηση της ιστορίας και της ταυτότητάς μας.
Στις σύγχρονες πλουραλιστικές κοινωνίες, η θρησκευτική αγωγή δεν αντιστρατεύεται τον διάλογο· τον προϋποθέτει. Όπως επισημαίνει ο Wolfgang Huber, για να κατανοήσουμε τον άλλον, πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε.
Το μάθημα των Θρησκευτικών συμβάλλει στη διαμόρφωση σαφούς ταυτότητας, καλλιεργεί τον σεβασμό προς τη διαφορετικότητα και ενισχύει τη διαπολιτισμική συνείδηση. Δεν αποσκοπεί στον προσηλυτισμό, αλλά στη γνωριμία με τις ρίζες του πολιτισμού μας και στην κατανόηση των μεγάλων θρησκευτικών παραδόσεων.
Σε μια εποχή όπου η εκπαίδευση συχνά περιορίζεται σε τεχνοκρατικούς στόχους, τα Θρησκευτικά υπενθυμίζουν ότι το σχολείο δεν είναι μόνο χώρος μετάδοσης γνώσεων, αλλά και διαμόρφωσης προσώπων.
Το μάθημα καλλιεργεί αξίες όπως η ευθύνη, η αλληλεγγύη, η ταπεινοφροσύνη και ο σεβασμός. Προσφέρει στα παιδιά εργαλεία νοήματος, αυτογνωσίας και εσωτερικής συγκρότησης. Συνδέει τη γνώση με τη ζωή.
Η διαπολιτισμική πραγματικότητα των σχολείων καθιστά το μάθημα ακόμη πιο επίκαιρο. Η σωστά οργανωμένη θρησκευτική εκπαίδευση μπορεί να λειτουργήσει ως παράγοντας ειρηνικής συνύπαρξης και ουσιαστικού διαλόγου.
Η αποδυνάμωση ή η απογύμνωσή του από τον παιδαγωγικό και βιωματικό του χαρακτήρα δεν υπηρετεί την ουδετερότητα· αποστερεί την παιδεία από ένα βασικό στοιχείο πολιτισμικής μνήμης και ηθικού προσανατολισμού.
Σε μια περίοδο όπου η κρίση αξιών αποτελεί κοινή διαπίστωση, το μάθημα των Θρησκευτικών δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναγκαιότητα.
Αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες μιας παιδείας που υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι μόνο την πληροφορία.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
