Η δεύτερη εβδομάδα του Δεκεμβρίου στη Θεσσαλονίκη υπόσχεται ένα πλούσιο και πολυδιάστατο θεατρικό πρόγραμμα, όπου οι επιστροφές επιτυχημένων παραστάσεων συνυπάρχουν με νέες παραγωγές που ανοίγουν δρόμους στη σκηνή για όσους αγαπούν τις… θεατρικές αυλαίες.
Από τις σαγηνευτικές παρωδίες και τα παιχνίδια λόγου των «Δελφίνων ή Καζιμίρ και Φιλιντόρ»που επιστρέφουν, έως την σκοτεινή και κινηματογραφική ατμόσφαιρα του «Τρέμω», η πόλη γίνεται το σκηνικό ενός θεάτρου που αιχμαλωτίζει το βλέμμα, το μυαλό και την καρδιά των θεατών. Οι διαφορετικοί κόσμοι που παρουσιάζονται φέρνουν στο προσκήνιο την ποικιλία του σύγχρονου θεάτρου, από την κωμωδία μέχρι το υπαρξιακό δράμα και την πειραματική σκηνή.
Η εβδομάδα χαρακτηρίζεται από χαρακτήρες που φωτίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις και τις ψυχολογικές αντιθέσεις. Με τη μαύρη κωμωδία «Γάμα» να παρουσιάζει μια καθημερινότητα που ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, ενώ το «ART» να επιστρέφει για να θυμίσει με ευφυές χιούμορ και λεπτότητα τη δυναμική της φιλίας και της τέχνης. Παράλληλα, παραστάσεις όπως «Τα περιστέρια δεν τιτιβίζουν» και το «Ταγκαλάκι» για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο εστιάζουν στη μοναξιά, τη σιωπή και την ανθρώπινη επικοινωνία, ενώ κλασικές κωμωδίες όπως το «Δείπνο Ηλιθίων» υπόσχονται γέλιο και ξεκαρδιστικές ανατροπές.
Με την επιστροφή επιτυχημένων έργων αλλά και την παρουσία νέων, η Θεσσαλονίκη ζει μια εβδομάδα όπου το θέατρο γίνεται πεδίο πειραματισμού, αναστοχασμού και ψυχαγωγίας πάλι. Από το Metropolitan μέχρι τη Μονή Λαζαριστών και το Θέατρο SUREAL, οι θεατές έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν παραστάσεις που εναλλάσσουν το χιούμορ με την ένταση, το ρεαλισμό με το συμβολικό και την καθημερινότητα με το υπερβατικό.
Πάμε να δούμε τις θεατρικές πρεμιέρες της εβδομάδας, στο σταθερό ραντεβού μας με το thitanews.gr
● «Οι Δελφίνοι ή Καζιμίρ και Φιλιντόρ» στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών | Από 11/12
Η θεατρική παραγωγή «Οι Δελφίνοι ή Καζιμίρ και Φιλιντόρ», σε κείμενο και σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στη θεατρική σκηνή, μετά την ιδιαίτερα επιτυχημένη περσινή της παρουσία. Το έργο, που κάνει πρεμιέρα στις 11 Δεκεμβρίου 2025, αποτελεί ένα ευφυές παιχνίδι λόγου με ισχυρές δόσεις παρωδίας και σαρκασμού, ενώ η δραματουργική του δομή συνομιλεί ανοιχτά με το ύφος και τις θεματικές του Σάμιουελ Μπέκετ. Στον πυρήνα της ιστορίας βρίσκονται δύο «Δελφίνοι», ο Καζιμίρ και ο Φιλιντόρ, οι οποίοι αναμένουν την κρίσιμη απόφαση για το ποιος από τους δύο θα διαδεχτεί τον θρόνο. Η αναμονή τους, φορτισμένη με ανυπομονησία και αβεβαιότητα, γίνεται το όχημα μέσα από το οποίο ξεδιπλώνονται έννοιες όπως η εξουσία, η φιλοδοξία και η ταυτότητα.
Οι δύο ήρωες παρουσιάζονται εκ πρώτης όψεως ως αντιθετικοί χαρακτήρες: ο Καζιμίρ εμφανίζεται αυταρχικός, νευρικός και ανασφαλής, ενώ ο Φιλιντόρ μοιάζει πράος, ευγενικός και καλοσυνάτος. Ωστόσο, το έργο δεν αρκείται σε απλοϊκές αντιθέσεις. Αντιθέτως, η σκηνοθεσία του Μοσχόπουλου και η λεπτή ειρωνεία του κειμένου διαβρώνουν σταδιακά αυτές τις εικόνες, αποκαλύπτοντας τις διαφορετικές όψεις της ανθρώπινης επιθυμίας για κυριαρχία. Σημαντικό ρόλο στην ισορροπία —ή στη διατάραξή της— παίζει ο Υπηρέτης, ο οποίος λειτουργεί ως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους δύο Δελφίνους και στη διαδικασία αναμονής. Το αλλοιωμένο «ρολόι του χρόνου» που δίνει παραπλανητικά μηνύματα γίνεται κεντρικό σύμβολο ενός κόσμου όπου τίποτα δεν είναι σταθερό και όπου η απονομή της εξουσίας μοιάζει με παράλογο παιχνίδι.
Η ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, τα σκηνικά και κοστούμια του Βασίλη Παπατσαρούχα, η κίνηση της Σοφίας Παπανικάνδρου και οι φωτισμοί της Σοφίας Αλεξιάδου συνθέτουν ένα περιβάλλον γεμάτο συμβολισμούς και διαχρονικές αναφορές. Οι ερμηνείες των Δημήτρη Ναζίρη (Φιλιντόρ), Έφης Σταμούλη (Καζιμίρ) και Στέλιου Χρυσαφίδη (Υπηρέτης) αποδίδουν με ακρίβεια και ένταση τις λεπτές ισορροπίες μεταξύ χιούμορ, υπαρξιακού στοχασμού και θεατρικής αμηχανίας, που χαρακτηρίζουν το έργο. Η παράσταση, πολυεπίπεδη και βαθιά σχολιαστική, υπογραμμίζει με οξυδέρκεια ότι η εξουσία —όπως και η ανθρώπινη φύση— παραμένει ένα πεδίο όπου ο ανταγωνισμός, η προσμονή και η αυταπάτη συχνά διαπλέκονται αξεχώριστα. «Η αγάπη άργησε μια μέρα», η θεατρική μεταφορά του εμβληματικού βιβλίου της Λιλής Ζωγράφου, σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι, ο οποίος συνυπογράφει μαζί με τη Ροδή Στεφανίδου και τη διασκευή-δραματουργική επεξεργασία, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στη Μονή Λαζαριστών (Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός»).
● «Δείπνο Ηλιθίων» του Francis Veber στο Metropolitan: The Urban Theater | Από 12/12
Η Metropolitan Productions φέρνει στη Θεσσαλονίκη την κωμωδία-φαινόμενο του Francis Veber, «Δείπνο Ηλιθίων», σε μετάφραση Νικολέτας Κοτσαηλίδου και σκηνοθεσία Πασχάλη Αραμπατζή. Από τις 12 Δεκεμβρίου, το Metropolitan: The Urban Theater φιλοξενεί μια παράσταση που υπόσχεται γέλιο μέχρι δακρύων, παρουσιάζοντας ένα έξυπνο παιχνίδι καταστάσεων, ανατροπές και ξεκαρδιστικές παρεξηγήσεις. Ένας θίασος νέων και ταλαντούχων ηθοποιών προσκαλεί το κοινό σε ένα «δείπνο» με αυθεντικό χιούμορ, το οποίο σχολιάζει διακριτικά τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις των ανθρώπων σε «έξυπνους» και «ηλίθιους».
Η ιστορία εκτυλίσσεται στο Παρίσι, γύρω από έναν μεγαλοεκδότη, τον Πιερ Μπροσάν, και τους φίλους του, που κάθε Τρίτη προσκαλούν έναν ανυποψίαστο «ηλίθιο» για να διασκεδάσουν εις βάρος του. Αυτή τη φορά, ο Πιερ επιλέγει τον Φρανσουά Πινιόν, έναν καλοκάγαθο δημόσιο υπάλληλο, ο οποίος χωρίς να το θέλει, ανατρέπει τα πάντα και προκαλεί χάος με τρόπο απροσδόκητο αλλά διασκεδαστικό. Μέσα σε λίγες ώρες, οι σχέσεις, οι αλληλοκατηγορίες και οι ψευδαισθήσεις καταρρέουν, και το κοινό παρακολουθεί μια συναρπαστική σύγκρουση ανάμεσα σε εκείνους που χλευάζουν και σε εκείνους που χλευάζονται, με καταιγιστικό ρυθμό και διαλόγους-φωτιά.
Το «Δείπνο Ηλιθίων» ανήκει στις πιο επιτυχημένες κωμωδίες καταστάσεων παγκοσμίως, και η παραγωγή στη Θεσσαλονίκη ακολουθεί το ίδιο πνεύμα με ευρηματικό χιούμορ, συνεχείς ανατροπές και αστείρευτη ενέργεια. Στην παράσταση πρωταγωνιστούν, με αλφαβητική σειρά, οι Βασίλης Βακάλης (Φρανσουά Πινιόν), Κατερίνα Γανδά (Κριστίν Μπροσάν & Μαρλέν Σασέρ), Βαγγέλης Ραφαήλ Καλλίτσογλου (Πιερ Μπροσάν), Γιώργος Μιχαλάκος (Δρ. Σορμπιέρ & Λυσιέν Σεβάλ) και Τάσος Ταλιανίδης (Πωλ Λεμπλάν), με μουσική και στίχους από τη Σταυρίνα Κωνσταντίνου. Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν από τις 12 Δεκεμβρίου 2025 έως τις 4 Ιανουαρίου 2026, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00, στον χώρο του Metropolitan: The Urban Theater, Βασ. Όλγας 65 & Φλέμινγκ 2, Θεσσαλονίκη.
● «Τα περιστέρια δεν τιτιβίζουν» στο Alte Fablon | Από 12/12
Τον Δεκέμβριο, στον Πολυχώρο Τέχνης Alte Fablon, η Ομάδα Θεάτρου μολντ παρουσιάζει την παράσταση «Τα περιστέρια δεν τιτιβίζουν» σε σκηνοθεσία Νίκου Ρουμπάκη. Το έργο κάνει πρεμιέρα στις 12 Δεκεμβρίου 2025 και θα παίζεται έως τις 11 Ιανουαρίου 2026, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:15 και την Κυριακή στις 19:15. Η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει εκείνη τη λεπτή, αθέατη στιγμή όπου η ανθρώπινη μοναξιά συναντά ή χάνει την επαφή με τον Άλλο, μέσα από μια σκηνική γλώσσα που στηρίζεται περισσότερο στις παύσεις, τα βλέμματα και τις σιωπές παρά στις λέξεις.
Σε ένα μικρό αστικό διαμέρισμα, δύο πρόσωπα κινούνται μέσα σε μια παράδοξη καθημερινότητα. Η ρουτίνα τους κυλά μηχανικά, με επαναλήψεις που μοιάζουν να έχουν ξεχάσει τον λόγο που άρχισαν, ενώ ανάμεσά τους ένα δέμα παραμένει σαν μια ανοιχτή ερώτηση. Το έργο παρατηρεί τη σύγχρονη απομόνωση και τη δυσκολία ουσιαστικής επικοινωνίας, όπου η γλώσσα εξαντλείται και οι άνθρωποι συνυπάρχουν χωρίς ποτέ πραγματικά να συναντιούνται. Το παράθυρο της σκηνής λειτουργεί σαν ένα πέρασμα προς τον έξω κόσμο, αλλά και σαν αντανάκλαση του βλέμματός του πίσω στους ήρωες: ένα σημείο όπου ο ιδιωτικός και ο κοινωνικός χώρος συναντώνται και αλληλοτροφοδοτούνται.
Στο σκηνοθετικό του σημείωμα, ο Νίκος Ρουμπάκης περιγράφει την παράσταση ως μια βουτιά στη σιωπή της σύγχρονης μοναξιάς. Οι χαρακτήρες, εγκλωβισμένοι σε μια καθημερινότητα που μοιάζει να καταρρέει εκ των έσω, κινούνται σε έναν κόσμο όπου οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους και η σιωπή αποκτά μεγαλύτερο βάρος. Το «περιστέρι που δεν τιτιβίζει» γίνεται σύμβολο της ανθρώπινης αφωνίας και της κοινωνικής αδράνειας. Ακόμη και η είσοδος ενός ξένου προσώπου δεν λειτουργεί ως λύτρωση· αντίθετα, παρασύρεται κι αυτό μέσα στον ίδιο κύκλο σιωπής και παραλογισμού. Οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ γίνονται ένα είδος μνημείου μιας κοινωνίας που έχει πάψει να επικοινωνεί.
Την παράσταση υπογράφουν ο Νίκος Ρουμπάκης στο κείμενο και τη σκηνοθεσία, η Ευαγγελία Κερκινέ στα σκηνικά και η Έλλη Ναλμπάντη στα κοστούμια, ενώ την παραγωγή έχει ο Πολυχώρος Τέχνης Alte Fablon. Στη σκηνή εμφανίζονται οι Νίκος Ρουμπάκης, Δήμητρα Σιάχου και Μελίνα Τριαντάφυλλιδου.
Οι παραστάσεις θα διαρκέσουν έως τις 11 Ιανουαρίου, με εξαίρεση τις ημερομηνίες 26 Δεκεμβρίου 2025 και 2 Ιανουαρίου 2026, όπου δεν θα πραγματοποιηθούν εμφανίσεις. Ο Πολυχώρος Τέχνης Alte Fablon βρίσκεται στη συμβολή Φιλίππου 71 και Χριστοπούλου στη Θεσσαλονίκη (τηλ. 231401443).
● «Τρέμω» του Ζοέλ Πομμερά στο Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών | Από 13/12
Το «Τρέμω» του Ζοέλ Πομμερά –ενός από τους σημαντικότερους δημιουργούς της σύγχρονης ευρωπαϊκής σκηνής– ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το ΚΘΒΕ, σε μετάφραση Θοδωρή Καφάση και σκηνοθεσία-δραματουργική επεξεργασία του Άρη Κακλέα. Η νέα παραγωγή, που κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2025 στο Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών, μεταφέρει στη σκηνή έναν παράξενο και σαγηνευτικό κόσμο όπου το θέατρο αποκτά κινηματογραφική ροή, ενώ η αφήγηση ισορροπεί ανάμεσα στο πραγματικό και το μεταφυσικό. Από την πρώτη στιγμή, όταν ένας παρουσιαστής –κεντρική φιγούρα του έργου– υπόσχεται στο κοινό ότι θα πεθάνει μπροστά του, το κείμενο ανοίγει ένα παιχνίδι ψευδαισθήσεων και αντιθέσεων, φωτίζοντας τον φόβο, την ευαλωτότητα και την ανθρώπινη ανάγκη για αυτογνωσία.
Η σκηνοθετική προσέγγιση του Άρη Κακλέα μετατρέπει τη σκηνή σε ένα υποβλητικό «νυχτερινό σύμπαν» με αύρα καμπαρέ, όπου εικόνες σκληρές και τρυφερές συνυπάρχουν. Τα τραγούδια μοιάζουν με προσωπικές εξομολογήσεις, οι φωτισμοί δημιουργούν ένα πυκνό πέπλο ατμόσφαιρας, ενώ ο Πομμερά υφαίνει μια αφήγηση από θραύσματα ονείρων και ποιητικές αναλαμπές, πάντα σε διάλογο με τον ρεαλισμό. Ο συγγραφέας, πιστός στη μεταδραματική μέθοδο που χαρακτηρίζει το έργο του, δημιουργεί έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα δεν είναι δεδομένη αλλά διαδικασία· ένας τόπος όπου οι χαρακτήρες –και ο ίδιος ο παρουσιαστής– δοκιμάζουν τα όριά τους μέσα από ένα σκοτεινό, σχεδόν εξομολογητικό σόου.
Το απαιτητικό αυτό σύμπαν ζωντανεύει επί σκηνής από ένα πολυπρόσωπο σύνολο ηθοποιών: τη Μομώ Βλάχου, τη Ξένια Γραμματικού, τον Τάρικ-Δημήτρη Ελ Φλάιτι, την Ελένη Θυμιοπούλου, τον Δημήτρη Μορφακίδη, την Ολυμπία Μπουλογεώργου, τον Γρηγόρη Παπαδόπουλο και τον Χρήστο Τσάβο. Με τις ερμηνείες τους ξεδιπλώνουν μια σειρά από οικεία και ανοίκεια πρόσωπα, που συνθέτουν ένα πολυεπίπεδο παζλ φόβου, επιθυμίας και υπόγειας τρυφερότητας. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση που προκαλεί, συγκινεί και καλεί το κοινό να αφεθεί στη σαγήνη του άγνωστου, τιμώντας ταυτόχρονα έναν δημιουργό που ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή του ΚΘΒΕ.
● «ART» : Η κωμωδία – φαινόμενο της Γ.Ρεζά, επιστρέφει στο Θέατρο Τεχνών για μόνο για 2 παραστάσεις | Από 13/12
Η κωμωδία–φαινόμενο «ART» της Γιασμίνας Ρεζά, επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη για δύο μόνο παραστάσεις, στις 13 και 14 Δεκεμβρίου, στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης. Μεταφρασμένο σε περισσότερες από 30 γλώσσες και ανεβασμένο σε δεκάδες χώρες, το έργο που έκανε θραύση σε Παρίσι, West End και Broadway έρχεται ξανά στη σκηνή χάρη στην Triple Threat Productions, προσκαλώντας το κοινό σε μια από τις πιο ευφυείς και διαχρονικές κωμωδίες για τη φιλία, την τέχνη και την ανθρώπινη ματαιοδοξία. Η ιστορία ξεκινά από έναν λευκό – σχεδόν άδειο – καμβά· έναν πίνακα σύγχρονης τέχνης που ο Σερζ αγοράζει πανάκριβα, προκαλώντας έναν απρόσμενο σεισμό στις σχέσεις της τριάδας.
Μέσα από την έκρηξη του Μαρκ, την ανέμελη αλλά και αποκαλυπτική αμηχανία του Ιβάν και την αυτοπεποίθηση του Σερζ, η Ρεζά δημιουργεί μια κωμωδία χαρακτήρων όπου οι μικρές ρωγμές μετατρέπονται σε μεγάλες αλήθειες. Στην ελληνική εκδοχή, ο σκηνοθέτης Άγγελος Κουρέπης στήνει μια παράσταση που συνδυάζει ρυθμό, λεπτό χιούμορ και ψυχολογική ακρίβεια, πλαισιωμένος από μια ομάδα δημιουργών που υπογραμμίζουν την καθαρότητα του έργου: φωτισμούς του Άγγελου Γουναρά, σκηνογραφία και art direction της Βίκης Κίτσιου και ενδυματολογία της Νάγιας Καρπάτση. Η οπτική και ατμοσφαιρική ταυτότητα ολοκληρώνεται με τις φωτογραφίες του Ivan Serras και το βίντεο promo της Γεωργίας Εδιρνέλη, ενώ η παραγωγή φέρει την υπογραφή της Triple Threat Productions σε συνεργασία με το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης.
Στους ρόλους των τριών φίλων, οι Άλκης Γκόσιος (Υβάν), Πάνος Κεφαλούρος (Μαρκ) και Άγγελος Κουρέπης (Σερζ) χαρίζουν ένα τρίο υψηλής ενέργειας που κινείται με άνεση από το κωμικό στο συγκινητικό. Το «ART» είναι μια παράσταση για τη φιλία και τα όριά της, για τις διαφωνίες που ξεκινούν από το ασήμαντο και καταλήγουν σε βαθιές εξομολογήσεις, αλλά και για το πώς ένα έργο τέχνης, ακόμα κι αν μοιάζει απλώς με έναν λευκό καμβά, μπορεί να γίνει ο καθρέφτης όπου βλέπουμε τον εαυτό μας. Δύο μόνο παραστάσεις, γεμάτες χιούμορ, τρυφερότητα και θεατρική δεξιοτεχνία, υπενθυμίζουν γιατί το «ART» θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα της εποχής μας.
● «Το Ταγκαλάκι» στο Αμφιθέατρο του Τελλογλείου | Από 13/12
Το Αμφιθέατρο του Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών ΑΠΘ υποδέχεται για τέσσερις μόνο παραστάσεις τον θεατρικό μονόλογο «Ντίνος Χριστιανόπουλος – Το Ταγκαλάκι» του Αντώνη Μποσκοΐτη. Στον ρόλο του Χριστιανόπουλου ο Χάρης Φλέουρας, ο οποίος μεταφέρει επί σκηνής με ωμό ρεαλισμό, ευαισθησία και ακρίβεια τη φωνή, την παρουσία και το ιδιαίτερο ύφος του ποιητή. Η παράσταση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη μετά τις sold-out εμφανίσεις της σε Αθήνα και Κύπρο και παρουσιάζεται στο πλαίσιο της εμβληματικής έκθεσης «Τέχνη–Διαγώνιος και το Μουσείο που δεν έγινε», που φιλοξενείται στους χώρους του Τελλογλείου.
Βασισμένο στη συνέντευξη που παραχώρησε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος στον Αντώνη Μποσκοΐτη το 2013, το έργο ανασύρει την αλήθεια, τη σιωπή, τις αντιφάσεις και την οξεία παρατηρητικότητα του ποιητή μέσα από μια σκηνική αφήγηση που μοιάζει να αναπνέει στον ρυθμό του. Ο μονόλογος επιχειρεί να προσεγγίσει τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο — την αποστροφή του απέναντι στη δημοσιότητα, την αφοσίωσή του στη Θεσσαλονίκη, τη σχέση του με τον λόγο και τη σιωπή. Με συνοδοιπόρους επί σκηνής τον ίδιο τον Μποσκοΐτη και με την πρωτότυπη μουσική του Γιώργη Χριστοδούλου, η παράσταση δημιουργεί ένα περιβάλλον σχεδόν εξομολογητικό, όπου η φωνή του ποιητή αναδύεται σαν ζωντανή μνήμη. Στο τραγούδι συμμετέχει ο Παντελής Θεοχαρίδης, ερμηνεύοντας συνθέσεις Χριστοδούλου και Θωμά Κοροβίνη.
Η δράση του Ταγκαλακιού συνδέεται οργανικά με το περιβάλλον της έκθεσης «Τέχνη–Διαγώνιος και το Μουσείο που δεν έγινε», η οποία είναι αφιερωμένη στα 100 χρόνια του ΑΠΘ και στα 25 χρόνια του Τελλογλείου. Με περισσότερα από 600 έργα και τεκμήρια από πάνω από 200 δημιουργούς, η έκθεση ανασύρει ένα κρίσιμο κομμάτι της καλλιτεχνικής μνήμης της πόλης και συνομιλεί με τη ζωή και το έργο του Χριστιανόπουλου, που συνδέθηκε βαθιά με τη Θεσσαλονίκη και τη «Διαγώνιο». Οι παραστάσεις θα δοθούν στις 13–14 και 19–20 Δεκεμβρίου 2025, στις 20:00, ενώ μετά το τέλος κάθε βραδιάς το κοινό έχει τη δυνατότητα να επισκεφθεί την έκθεση, ολοκληρώνοντας μια εμπειρία όπου θέατρο και εικαστικές τέχνες συναντιούνται μέσα στον ίδιο χώρο.
● «Γάμα» του Νίκου Ρουμπάκη στο θέατρο SUREAL | Από 14/12
Η νέα μαύρη κωμωδία «Γ» του Νίκου Ρουμπάκη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κωνσταντινίδη, έρχεται στο θέατρο SUREAL για τρεις μόνο παραστάσεις στις 14, 21 και 28 Δεκεμβρίου 2025 στις 19.00. Με φόντο τον ιδιαίτερο χώρο της Χριστοπούλου 12, η παράσταση μάς συστήνει μια γυναίκα που βλέπει την καθημερινότητά της να ξεφεύγει ασταμάτητα από τον έλεγχο· μια τραπεζική υπάλληλο που δηλώνει με κυνικό χιούμορ πως μπορεί να ξεχωρίσει τα κέρματα από τη μυρωδιά, αλλά αδυνατεί να διαχειριστεί την παράλογη καταιγίδα γεγονότων γύρω της. Ο αιχμηρός μονόλογος του Ρουμπάκη μετατρέπει τη ρουτίνα και το άγχος σε πρώτη ύλη σκοτεινής σάτιρας, φωτίζοντας όσα δεν λέγονται εύκολα.
Επί σκηνής, η Βάσω Σαπουντζόγλου και η Κατερίνα Χατζηκωνσταντίνου δίνουν ζωή σε έναν κόσμο που ισορροπεί ανάμεσα στο παράλογο και το γνώριμο, μεταφέροντας τη βιωματική ένταση και το χιούμορ του έργου. Από την «τέλεια» πτώση από το μπαλκόνι που σχεδιάζεται με μαθηματική ακρίβεια, μέχρι τη μητέρα-«βαμπίρ» που χαμογελούσε μόνο στις κηδείες, η αφήγηση ξεδιπλώνεται σαν μια σειρά από κωμικοτραγικές εξομολογήσεις. Η σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Κωνσταντινίδη δίνει ρυθμό και ανατρεπτικό τόνο στο κείμενο, ενώ η μουσική του Χάρη Πετμεζά εντείνει την ατμόσφαιρα ενός σκοτεινά κωμικού σύμπαντος.
Το «Γ» είναι μια παράσταση για το σεξ, τα τσιγάρα, τις σφραγίδες και την αφόρητη ελαφρότητα του να τα χάνεις όλα και να συνεχίζεις. Ένας άτυπος οδηγός επιβίωσης για όσους νιώθουν πως γεννήθηκαν απευθείας σαράντα χρονών, με ρυτίδες, χρέη και μια υπόγεια διάθεση για αυτοσαρκασμό. Με χιούμορ που χτυπάει στο ψαχνό και εικόνες που ακροβατούν ανάμεσα στο ωμό και το ποιητικό, το θέατρο SUREAL παρουσιάζει ένα έργο που μιλάει με οικεία ειλικρίνεια για το χάος και την επιβίωση — και τελικά για την ανάγκη να γελάσουμε με όλα όσα μας ξεπερνούν.
