Συνέντευξη στη Γεωργία Μακρογιώργου
Με λόγο λιτό και βαθιά ανθρώπινο, μετατρέπει το προσωπικό βίωμα σε μια οικουμενική ιστορία αγάπης, αντοχής και ελπίδας, φωτίζοντας ταυτόχρονα την ανάγκη για ενημέρωση και κατανόηση γύρω από μια αναπηρία που παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη. Ο συγγραφέας απαντάει στις ερωτήσεις της Γεωργίας Μακρογιώργου για την εμπειρία της συγγραφής.
Χρήστο, τι σημαίνουν για σένα σήμερα οι «48 ώρες» του τίτλου και πώς συνοψίζουν τη διαδρομή σου ως πατέρα και ως ανθρώπου;
Οι σαράντα οχτώ ώρες είναι δυο μέρες, είναι το σήμερα και το αύριο. Όταν ζεις το σήμερα με αγάπη και χαμόγελο, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι και αύριο θα είσαι ευτυχισμένος. Ένα σημαντικό συστατικό της ευτυχίας είναι όταν τελειώνει μια όμορφη στιγμή στη ζωή μας, να ξεκινάμε την προετοιμασία για την επόμενη. Οι «48 ώρες» είναι η χαρά της προετοιμασίας ενός ταξιδιού που ονειρευόμαστε, σχεδιάζουμε και περιμένουμε όλη μας τη ζωή.
Πώς σε έχει αλλάξει το χαμόγελο της Κατερίνας Μαρίας και τι σου έχει διδάξει για την επικοινωνία χωρίς λόγια;
Η Κατερίνα Μαρία είναι ένα χαρούμενο και ευτυχισμένο παιδί. Εκφράζει την αγάπη της καθημερινά με αγκαλιές και φιλιά. Ναι, είναι πολύ δύσκολο να μην μπορεί να μας πει τι θέλει με λέξεις, αλλά έχει τον τρόπο της να μας δείχνει τι θέλει να φάει, αν θέλει να πάει βόλτα ή αν δεν της αρέσει αυτό που δείχνει η τηλεόραση. Το χαμόγελο της Κατερίνας Μαρίας είναι αυτό που σε δύσκολες στιγμές, όπως αυτή της καραντίνας, έδινε δύναμη σε όλη την οικογένεια. Λέω ότι η κόρη μου έχει μια σούπερ δύναμη να μεταδίδει σε όλους την ευχάριστη διάθεση και το χαμόγελό της.
Αν το βιβλίο σου ήταν ένας χορός, πώς θα τον περιέγραφες και ποια συναισθήματα θα ήθελες να νιώσει ο αναγνώστης ακολουθώντας τα βήματά του;
Το βιβλίο «Το τανγκό των Χριστουγέννων» είναι εκείνο που με επηρέασε περισσότερο στη συγγραφή του δικού μου βιβλίου. Η λαχτάρα του υπολοχαγού να χορέψει έστω και μια φορά με την αγαπημένη του, στο δικό μου βιβλίο είναι η λαχτάρα ενός πατέρα να ακούσει έστω για μια φορά τη φωνή της κόρης του. Ο Γιάννης Ξανθούλης αφιερώνει το βιβλίο του σε όσους δεν έμαθαν ποτέ χορό. Στο δικό μου, η αφιέρωση είναι σε όσους δεν έπαψαν ποτέ να ελπίζουν. Θα περιέγραφα το βιβλίο μου ως ένα χριστουγεννιάτικο τανγκό, που μεταφράζεται στη λαχτάρα του καθενός να ζήσει στη ζωή του μια ευτυχισμένη στιγμή, έστω και μια μόνο φορά.
Όταν ο αναγνώστης κλείσει το βιβλίο, τι θα ήθελες να κρατήσει και να μεταφέρει στη δική του καθημερινότητα;
Δύο είναι τα μηνύματα που θέλω να κρατήσει ο αναγνώστης. Το πρώτο είναι ότι όποιος αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα είναι σημαντικό να αισθάνεται ότι δεν είναι μόνος του. Επίσης, οι περισσότεροι άνθρωποι ονειρεύονται προς τα πίσω. Αν είχα κάνει αυτό… αν είχα κάνει εκείνο… Πιστεύω ότι είναι αναγκαίο όλοι να κάνουμε όνειρα για το μέλλον και να προσπαθούμε με πείσμα να τα πραγματοποιήσουμε. Να μη στεκόμαστε σε αυτά που δεν μπορούμε να κάνουμε, αλλά σε αυτά που πετυχαίνουμε κάθε μέρα. Ποτέ δεν είναι αργά για να μάθουμε να «χορεύουμε» και ποτέ δεν πρέπει να πάψουμε να ελπίζουμε.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
