«Όσο περνούν τα χρόνια βρίσκω ότι θέλω να εκφράζομαι στη μουσική με όλο και πιο απλό τρόπο», μου είπε πριν από λίγες μέρες.
Η μουσική του ταυτότητα εδώ και χρόνια είναι ένα αναμφίβολα υψηλής ποιότητας μίγμα τζαζ και κλασικής, κάτι που ταιριάζει θα ‘λεγε κανείς με την φιλοσοφία του για τη μουσική.
Ο λόγος για τον Βασίλη Μπακόπουλο, συνθέτη και μουσικό, τον μοναδικό εν ζωή από τους ανεπανάληπτους «Forminx», πρωτοπόρους, που άνοιξαν το δρόμο για δεκάδες συγκροτήματα, ξεκινώντας την πορεία τους στις αρχές της δεκαετίας του ‘60.
Η ονομασία του συγκροτήματος προέρχεται από τη λέξη φόρμιγξ, ένα αρχαίο ελληνικό μουσικό όργανο. Ξεκίνησαν σαν ένα φοιτητικό συγκρότημα, το 1962 με τους Βαγγέλη Παπαθανασίου στα πλήκτρα, Βασίλη Μπακόπουλο στην κιθάρα, Σωτήρη Αρνή στο μπάσο, Κώστα Σκόκο στα τύμπανα και Τάσο Παπασταμάτη στο τραγούδι και έφτιαξαν έναν μύθο.
Η δεκαετία του ‘60, άλλωστε ήταν «άνθρωποι σε κίνηση» που σε πήγαινε από το Κάμελοτ στο Βιετνάμ. «Μπορούσες να πας με τα πόδια από το Καλλιμάρμαρο στην Κυψέλη», λέει ο Βασίλης Μπακόπουλος «και να βρεις σε ένα κλαμπ έναν νεαρό Βρετανό να λέει με αυτοπεποίθηση ότι ξέρει καλή κιθάρα και να ονομάζεται Έρικ Κλάπτον!».
Η παρέα των Forminx, που είχε ψυχή τον Βαγγέλη Παπαθανασίου είχε τον πόθο να παίξει τζαζ. «Ψάχναμε για να ακούσουμε ένα σόλο του Κολτρέιν, έναν αυτοσχεδιασμό του Μάιλς Ντέιβις», θυμάται ο Β. Μπακόπουλος «και τελικά κάτι βρίσκαμε».
«Ανήκαμε στη γενιά που ορέγονταν μια μυθική κιθάρα Feder αλλά δεν είχε λεφτά να την αγοράσει. Οι Forminx πάντως δεν ήταν ροκάδες ούτε στον ήχο, ούτε στη μουσική», διευκρίνισε.
Η τελευταία «συνάντηση»
Στο σημερινό μας σημείωμα της «Μικροϊστορίας» θα μεταφέρουμε και ένα συγκινητικό στιγμιότυπο· τη συνύπαρξη, στην ίδια τηλεοπτική εκπομπή, του Βασίλη Μπακόπουλου και του Βαγγέλη Παπαθανασίου που έμελλε να είναι και η τελευταία τους «συνάντηση». Ο αξέχαστος Βαγγέλης είχε μιλήσει από το σπίτι του Παρίσι, για τον φίλο του και συνεργάτη του στους Forminx , για το πόσο σοβαρός και εμπνευσμένος υπήρξε σε όλη του διαδρομή και για την αξία του Βασίλη Μπακόπουλου ως μουσικού δημιουργού.
Ήταν στην εκπομπή μας «Εκ Του Πλησίον», στην ΕΡΤ3, το 2017. Είχαμε επίσης μιλήσει θυμάμαι με τον Βασίλη Μπακόπουλο εκτενέστερα για τη Φωκίωνος Νέγρη και την ατμόσφαιρα στα κλαμπ της νεολαίας της εποχής, τη γνωριμία του το 1963 με τον άσημο τότε Έρικ Κλάπτον, αλλά και τις αξέχαστες συναυλίες των Forminx στο Παλαί Ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης, το οποίο εγκαινίασε το συγκρότημα ως χώρο συναυλιών, αλλά και στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών.
Μίλησε βέβαια κι αυτός για τη φιλία και τη γνωριμία του με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και για την μετέπειτα μεγάλη διεθνή καριέρα του τελευταίου.
Εξήγησε την απόφασή του να αρχίσει αργότερα στη ζωή να σπουδάζει σύνθεση και για την επιλογή του να δημιουργεί έργα σε ένα μοναδικό, αδιαχώριστο μείγμα τζαζ και κλασικής μουσικής.
Η ζωή του Βασίλη Μπακόπουλου έχει όλη την δημιουργική σπίθα, τους αιφνιδιασμούς, την κίνηση και την ποικιλία της δεκαετίας του ‘60.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1940. Σπούδασε Χημικός Μηχανικός στο ΕΜΠ, εργάστηκε στη Χημική βιομηχανία στην Ελλάδα και το Βέλγιο, βγήκε στη σύνταξη στα 58 του χρόνια και έκτοτε ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη μελέτη της κλασικής μουσικής αλλά και της jazz.
Στα 64 του χρόνια έδωσε κατατακτήριες εξετάσεις και πέρασε στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του ΑΠΘ όπου σπούδασε Μουσικολογία, Ανώτερα Θεωρητικά και Σύνθεση . Το 2009 αποφοίτησε με άριστα.
Έργα του έχουν βραβευτεί σε διαγωνισμούς σύνθεσης σε Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ο κοινός μας φίλος, παραγωγός και μελετητής της τζαζ Νίκος Θεοδωράκης, λέει πως ο Βασίλης Μπακόπουλος παραμένει «ένας υπέροχος φοιτητής»!
Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου ιδρυτής και των Aphrodite’s Child, πρωτοπόρος διεθνώς μουσικός και συνθέτης της ηλεκτρονικής, progressive, ambient και τζαζ μουσικής, βραβεύθηκε με Όσκαρ για την μουσική της ταινίας «Οι δρόμοι της φωτιάς» το 1982. Έφυγε από τη ζωή τον Μάιο του 2022 σε ηλικία 79 ετών.
Σήμερα στα 85 χρόνια του, ο Βασίλης Μπακόπουλος συνεχίζει με το ίδιο πάθος της εποχής της Φωκίωνος Νέγρη αλλά ανιχνεύοντας πάντα νέους μουσικούς δρόμους και έκφραση.
Εξάλλου, αυστηρός όσο και ευγενής, όταν τελείωσε τότε η εκπομπή , μου είπε «έδωσες μεγάλη έμφαση στην παλιά μου μουσική δραστηριότητα , ενώ εγώ βλέπω στη σημερινή μου δραστηριότητα. Είμαι γενικά άνθρωπος του παρόντος. Το παρελθόν δεν με ενδιαφέρει πολύ . Μόνο σαν ιστορία βέβαια.»
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
