Υπάρχουν καλλιτέχνες που κινούνται με άνεση ανάμεσα σε κόσμους φαινομενικά ασύμβατους και ο Γιώργος Κωνσταντίνου είναι ένας από αυτούς. Στη θεατρική του διαδρομή έχει συναντήσει τα μεγάλα κείμενα, από την αρχαία τραγωδία μέχρι τον Σαίξπηρ, τον Μολιέρο, τον Μπρεχτ και τον Τενεσί Ουίλιαμς, αποδεικνύοντας μια σπάνια ευελιξία.
Κι όμως, για το ευρύ κοινό η μορφή του παραμένει άρρηκτα δεμένη με πρόσωπα που ξεπήδησαν από την οθόνη και έγιναν σχεδόν οικογενειακά. Για τους περισσότερους είναι πάντα ο αγαπημένος Αντωνάκης που παιδεύει τη συμβία του Μάρω Κοντού, ο Αργύρης που υποφέρει από την παθολογική ζήλια της συζύγου του Ρένας Βλαχοπούλου, ο Πέτρος που σε ένα αποκριάτικο πάρτι, μασκαρεμένος ως αρχαίος Ρωμαίος, ερωτεύεται τη ντυμένη καλόγρια Ξένια Καλογεροπούλου, ο Φίλιππος, ο ντροπαλός καθηγητής που διδάσκει αγγλικά στα κορίτσια της Τρούμπας αλλά και ο Βασίλης, που κινείται γύρω από τον εκκεντρικό Γιώργο Μιχαλακόπουλο ως ποιητή Φανφάρα, σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του ελληνικού κινηματογράφου. Και φυσικά, είναι ο αξέχαστος προγυμναστής Γιάννης Λάβδας, ο άνθρωπος που ανάμεσα σε ασκήσεις και συμβουλές, ονειρεύεται ένα προφιτερόλ, χαρίζοντας στο κοινό μια από τις πιο απολαυστικές σκηνές.
Αυτή η διττότητα του μεγάλου ηθοποιού είναι ίσως το πιο γοητευτικό στοιχείο της πορείας του. Γιατί ο Γιώργος Κωνσταντίνου δεν ανήκει μόνο στη σκηνή ή την οθόνη. Ανήκει στη μνήμη, τη γλώσσα και την καθημερινότητα ενός ολόκληρου κοινού που συνεχίζει να τον αναγνωρίζει, να τον αγαπά και να τον κουβαλά μαζί του.
Το «Εκείνος κι Εκείνος» του Κώστα Μουρσελά είναι ένα θεατρικό γεγονός που δεν έχει τίποτα να αποδείξει, διότι η αντοχή του στο χρόνο είναι δεδομένη. Εσάς τι σας συναρπάζει περισσότερο στο έργο αυτό;
Είναι αλήθεια ότι είναι διαχρονικό το έργο. Έχω πολλές αναμνήσεις από τον δάσκαλό μου, τον Βασίλη Διαμαντόπουλο, που έπαιζε στην τηλεόραση μαζί με τον φίλο μου Γιώργο Μιχαλακόπουλο. Ήταν πραγματικά πολύ πρωτότυπο για την εποχή του. Γράφτηκε μέσα στην επταετία και είχε την εξυπνάδα ο Μουρσελάς να συμπεριλάβει και κάποια καρφιά για τη δικτατορία. Παρ’ όλα αυτά η φιλοσοφία του είναι διαχρονική, μπορεί να υπάρχει σήμερα και αύριο αυτό το έργο. Το θέμα είναι ότι πρόκειται για μια πάρα πολύ ωραία παράσταση. Είμαστε ένα team πολύ πολύ αγαπημένο μεταξύ μας και αγαπητό από τον κόσμο. Κάθε βράδυ γίνεται πανζουρλισμός, γίνεται χαμός. Αρέσει πάρα πάρα πολύ η παράσταση. Έχει και συγκίνηση, έχει και γέλιο, έχει και φιλοσοφία, έχει και προβληματισμό. Δεν είναι ένα έργο μονοκόμματο. Έχει εφτά σκηνές οι οποίες αλλάζουν κάθε τόσο η μία μετά την άλλη, λέγοντας καινούργια πράγματα -πάντα μέσα στα πλαίσια των δύο ηρώων. Του Λουκά και του Σόλωνα, ο οποίος είναι πιο προσγειωμένος. Ο Λουκάς είναι πάρα πολύ απογειωμένος, ζει στα όνειρά του. Ονειρεύεται πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν αλλά αν γινόντουσαν θα ήταν πάρα πολύ όμορφα. Δεν πρέπει να χάσει κανείς αυτή την παράσταση, είναι πάρα πολύ όμορφη δουλειά.
O Λουκάς και ο Σόλωνας συμβολίζουν την ελεύθερη βούληση. Τι αγαπάτε στον Λουκά, τον ήρωα που υποδύεστε;
Αγαπώ αυτό το οποίο ήμουν και εγώ στη ζωή μου. Ήθελα πάντα να είμαι ελεύθερος. Δεν ήθελα υποχρεώσεις, δεν ήθελα καταπιέσεις και δεν προχώρησα σε πράγματα που με δεσμεύανε. Πάντα ένιωθα ελεύθερος. Θυμάμαι την πρώτη φορά που βγήκα από το σπίτι μου, όταν με έστειλε η γιαγιά μου στην οδό Αθηνάς να πάρω άχνη για να φτιάξει κουραμπιέδες. Χριστούγεννα ήταν. Η πρώτη φορά που με αφήσανε να βγω έξω μόνος μου, να πάω σ’ έναν τόσο μεγάλο δρόμο. Νόμιζα ότι πετούσα, ότι δεν ήμουν άνθρωπος, ότι ήμουν πουλί. Από τότε λοιπόν αυτή η ελευθερία με ακολούθησε. Γιατί μην ξεχνάτε, πέρασα Κατοχή, Γερμανούς, εμφύλιους… Όλα αυτά που μας ανάγκαζαν να ζούμε δεσμευμένοι. Και ταυτίστηκα πάρα πολύ με τον Λουκά, ο οποίος πραγματικά είναι extreme ελεύθερος.
Ο Λουκάς μοιάζει να συνομιλεί με όλη σας τη ζωή. Κι εσείς θαρρώ ακροβατείτε ανάμεσα στο χιούμορ και τη φιλοσοφία. Περισσότερο από ένας ακόμη ρόλος σταθμός, ίσως να είναι ένας καθρέφτης;
Είναι μια ονειροπόληση. Ο καθένας στη ζωή του ονειροπολεί κάποια πράγματα. Μικρός ονειροπολούσα και αργότερα βέβαια, και πάντα είχα στο νου μου έναν ελληνικό όμορφο κόσμο όπου ο άνθρωπος αγαπά τον άνθρωπο. Αυτό ήταν έμφυτο. Δηλαδή ξεκίνησα έτσι στη ζωή μου. Γι’ αυτό και αγαπώ πάρα πάρα πολύ τους ανθρώπους. Και πιστεύω ότι σε αυτή την περίπτωση ο ήρωας αυτός είναι κάτι τέτοιο. Δεν θέλει να δεσμευτεί, δεν θέλει να ζήσει στο κατεστημένο με το οποίο, όπως λέει στο έργο, «βγάζει σπυριά». Είναι εντελώς ανέντακτος, με την έννοια την ονειροπολική. Πιστεύει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να εργάζεται, πρέπει να δημιουργεί, να ζει τη ζωή του, να χορεύει στη βροχή, να μετράει τα αστέρια, να αγαπάει, να ερωτεύεται. Ακραία πράγματα βέβαια, όμως εκείνος τα ζει, τα θέλει, είναι στο όνειρό του.
Είναι ένας «σοφός αλήτης»; Πιστεύετε ότι σήμερα υπάρχει χώρος για τέτοιους ανθρώπους ή τους έχουμε χάσει;
Στην εποχή μου υπήρχε αθωότητα και είχαμε μεγάλα περιθώρια για όνειρα. Νομίζω ότι σήμερα η κατάσταση της ζωής μας έχει ισοπεδώσει το οποιοδήποτε όνειρο. Να σου πω την αλήθεια, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι που ονειροπολούν. Μπορεί ο καθένας να θέλει οπωσδήποτε την αγάπη και την ειρήνη κτλ. αλλά όλα αυτά σαν να είναι πολύ απομακρυσμένα από τους ανθρώπους. Ο άνθρωπος σήμερα κοιτάζει να επιβιώσει, να ζήσει τα παιδιά του. Καταπιέζεται από παντού, από τα αφεντικά του, από τις κυβερνήσεις, από το ένα από το άλλο. Είναι σ’ ένα διαρκές τρέξιμο και όλο αυτό δεν φέρνει όνειρα.
Ζούμε κατά κάποιον τρόπο μία μορφή «μη δημοκρατίας» ας πούμε…
Το κακό είναι ότι σε όλο τον πλανήτη αυτοκοροϊδευόμαστε ή τουλάχιστον κάποιοι πολύ πολύ ψηλά στις άλλες χώρες προσπαθούν να μας κοροϊδέψουν και λένε πράγματα απίστευτα. Αυτό το πράγμα που λέγεται δημοκρατία έχει τόσο ευτελιστεί… Λένε σήμερα η δημοκρατία του Ιράν. Ποια είναι η δημοκρατία του Ιράν; Εκεί ο κόσμος είναι δεμένος χειροπόδαρα. Και το λένε άνετα, σαν να υπάρχει όντως μια δημοκρατία. Και δεν είναι μόνο αυτό. Όλοι οι δικτάτορες δημοκρατία κάνουν. Δεν ήταν και ο Παπαδόπουλος πρόεδρος της δημοκρατίας; Ο Χίτλερ; Μας κοροϊδεύουν εμφανέστατα αιώνες τώρα.
Ζήσατε όλες τις «πληγές» της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Όταν έχετε δει τόσα, τι μπορεί ακόμη να σας φοβίσει;
Τίποτα δεν μπορεί να με τρομάξει και να με φοβίσει μετά από όσα έχω περάσει στη ζωή μου. Μου λένε καμιά φορά «αυτό δεν σε θλίβει»; Και λέω, παιδιά, έχω περάσει Κατοχή. Πολύ χειρότερα πράγματα από αυτά. Απλώς τώρα ζούμε σε ένα εμπαιγμό, δηλαδή σε μια κοροϊδία. Ο ένας κοροϊδεύει τον άλλον. Ζούμε σε ένα ολοκληρωτικό ψέμα.
Και σανίδα σωτηρίας στον ορίζοντα;
Είμαι από τους ανθρώπους που δεν χάνουν την ελπίδα τους, προχωρώ και κοιτάζω μπροστά. Δεν κοιτάζω το παρελθόν. Το παρελθόν έχει πολλά λάθη. Και δεν θέλω να τα ανασκαλεύω γιατί μου δημιουργούν τύψεις. Και δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς, δεν μπορώ να τα γυρίσω πίσω. Έχω πάντα ελπίδες. Έτσι ήμουν από παιδί. Ήμουν 13 χρόνων και για να περάσει η ώρα και να κοιμηθώ, ονειρευόμουν πάντα ότι ήμουν σε ένα λαντό, σε μια άμαξα με άλογο κι έβρεχε. Και είχα αγκαλιά ένα κοριτσάκι δίπλα μου και το προστάτευα από τη βροχή. Τέτοιους ρομαντισμούς. Δεν παύω να είμαι ευαίσθητος γι’ αυτό είμαι και συγγραφέας. Πάντα ελπίζω σε κάτι καλύτερο, το οποίο δεν φαίνεται στον ορίζοντα αλλά εγώ συνεχίζω να ελπίζω.
Πώς βλέπετε τη σύγχρονη θεατρική πραγματικότητα;
Το θέατρο έχει ανέβει πολύ. Εδώ τουλάχιστον στην Αθήνα, έργα τα οποία αξίζουν πραγματικά είναι sold out. Όπως κι εμείς. Ανεβάσαμε το «Κάθε Πέμπτη, κύριε Γκρην», με τον φίλο μου τον Αποστόλη Τότσικα και ήμασταν συνέχεια sold out. Σηκώνονταν όλος ο κόσμος και χειροκροτούσε ασταμάτητα. Αυτό είναι πάρα πολύ όμορφο. Το θέατρο αντέχει! Γι’ αυτό και εμείς το καλοκαίρι μαζί με τον φίλο μου, τον ηθοποιό Θανάση Πατριαρχέα, θα κάνουμε tour σ’ όλη την Ελλάδα με το «Κάθε Πέμπτη Κύριε Γκρην». Θα έρθουμε και στη Θεσσαλονίκη.
Σήμερα ένας ηθοποιός μπορεί να «χτιστεί» όπως παλιά ή όλα είναι πιο εφήμερα; Τους σημερινούς ηθοποιούς πώς τους βλέπετε;
Σε όλες τις συζητήσεις και τις συνεντεύξεις που δίνω, λέω πάντα ότι τα νέα παιδιά πρέπει να αποκτήσουν ρίζες στο θέατρο. Η τηλεόραση είναι εφήμερη. Όταν τελειώσουν τα επεισόδια, την άλλη μέρα μπορεί να μη σε γνωρίζει κανείς. Θυμάμαι όταν ξεκίνησε στην Ελλάδα η τηλεόραση και γίνονταν μεγάλες επιτυχίες και πολλοί πρωταγωνιστές μαράζωσαν, κάποιοι άλλοι, λυπάμαι που το λέω, αυτοκτόνησαν. Η ρίζα είναι το θέατρο. Εκεί πρέπει να αναγνωριστείς για να σε έχει ο κόσμος στο μυαλό του. Αυτή είναι η συμβουλή μου για τους νέους ηθοποιούς.
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε πάρα πολλούς σημαντικούς και ταλαντούχους νέους ηθοποιούς, τους οποίους δεν μπορώ να τους αποκλείσω από τους παλαιότερους. Στα χρόνια μου υπήρξαν πραγματικά ταλαντούχοι άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν σπουδάσει κιόλας. Ήταν απίστευτο, ήταν έμφυτο όλο αυτό που είχανε. Αρκετοί από εμάς σπουδάσαμε τουλάχιστον. Σήμερα οι ηθοποιοί έχουνε κατακτήσει έναν κόσμο. Υπάρχουν αληθινά ταλέντα. Και φυσικό είναι, δηλαδή. Κι εγώ γεννήθηκα με αυτό το έμφυτο ταλέντο. Ανεξάρτητα αν σπούδασα και το ανέπτυξα στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν.
Ένας αυθόρμητος αυτοσχεδιασμός σας, το «προφιτερόλ», έγραψε ιστορία. Τεχνική λοιπόν ή αυθορμητισμός;
Τότε δεν υπήρχε τηλεόραση. Στο θέατρο ένα επίτευγμα, κάτι που άρεσε στον κόσμο, σε ανέβαζε πάρα πολύ. Όταν έκανα το προφιτερόλ, που ήταν αυτοσχεδιασμός μου, θυμάμαι ότι ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος και χειροκροτούσε. Και εγώ ήμουν έβδομος στη σειρά, δεν ήμουν καμιά φίρμα, τίποτα δεν ήμουν. Την επόμενη χρονιά έγινα πρωταγωνιστής. Αυτό ήταν το εφαλτήριο. Μπήκα στην ταμπέλα. Ο αυθορμητισμός είναι ένα δυνατό προσόν που πρέπει να έχει κανείς. Παλιά ίσως να έφτανε μόνο αυτό. Σήμερα ο κόσμος έχει δει τα πάντα σε παγκόσμιο επίπεδο, άρα χρειάζεται περισσότερο αγώνα για να αποδείξει ένας νέος ότι έχει ταλέντο.
Αν το «προφιτερόλ» δεν είχε υπάρξει ποτέ, ποια άλλη σκηνή θα θέλατε να έχει μείνει θρυλική στη θέση του;
Προχώρησα μετά σε κάποιες άλλες ταινίες. Έγινα πιο αναγνωρίσιμος με τις ταινίες «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», «Καλώς ήλθε το δολάριο», «Ξύπνα Βασίλη». Όμως δεν αναγνωρίστηκα τότε. Μπορεί να έγινα θιασάρχης αλλά δεν αναγνωρίστηκα από τον κόσμο, ο οποίος ήθελε μια τυποποίηση. Όπως ο Χατζηχρήστος που έκανε τον βλάχο, ο Βέγγος που έτρεχε κτλ. Εγώ δεν υποδυόμουν κάποιον συγκεκριμένο τύπο και αυτό δεν άρεσε στον κόσμο. Είχε έρθει ο φίλος μου ο Βουτσάς και μου λέει: «Κωνσταντίνου, για να πετύχεις στην καριέρα σου πρέπει να τυποποιηθείς. Να κάνεις έναν τύπο, ο ψηλός κουτός. Οπότε ο κόσμος θα ξέρει ότι πάει να γελάσει με τον ψηλό που κάνει καινούρια ταινία». Και του είπα ότι αν πρέπει να τυποποιηθώ, καλύτερα να αφήσω το επάγγελμα. Πώς μου ήρθε τότε αυτό; Το πίστευα βέβαια αλλά νέο παιδί ακόμα, αυτή την αντίρρηση και την αντίδραση ακόμα δεν μπορώ να την καταλάβω. Δεν μπορούσα να δεχθώ ότι θα κάνω έναν τύπο. Η μανιέρα αυτή είναι ψεύτικη. Έτσι, μετά από 15 ταινίες σταμάτησαν να με καλούν για δουλειά. Αναγνωρίστηκα τώρα μέσα από την τηλεόραση και αναγνωρίστηκε και το πόσο σπουδαίες ταινίες ήταν αυτές. Έχουν γίνει viral τώρα πια. Με φωνάζουν Αντωνάκη, Βασίλη… (γέλια).
Σας αρέσει που οι παλιές ταινίες γίνονται έγχρωμες;
Μου αρέσει πολύ γιατί το έγχρωμο τραβάει το μάτι του νέου. Είναι ένας τρόπος να γνωρίσουν οι νέοι άνθρωποι αυτές τις ταινίες.
Έχετε πει πως το θέατρο είναι «το καλύτερο βότανο» στη ζωή σας…
Ναι, μπορεί να είμαι άρρωστος, χάλια, να σέρνομαι αλλά όταν ανεβαίνω στη σκηνή περνάνε όλα, αλλάζει όλο το τοπίο. Ένα πράγμα μαγικό.
Υπήρξε στιγμή που αυτό το «βότανο» δεν λειτούργησε, που το θέατρο σας πλήγωσε;
Όχι, όχι. Παρ’ όλο που έχω περάσει και αποτυχίες.
Αν μπορούσατε να αλλάξετε μία απόφαση θα το κάνατε ή θεωρείτε ότι όλα ήταν αναγκαία;
Αν μιλάμε για αποφάσεις παλιότερων λαθών, ναι, θα τις άλλαζα με χίλια. Αλλά τώρα όχι.
Όταν κοιτάτε πίσω στην εποχή του «Χτυποκάρδια στο Θρανίο», τι θυμάστε περισσότερο, τη χαρά της στιγμής ή την άγνοια του τι θα ακολουθούσε;
Ήμουν νέος ηθοποιός. Τρελαινόμουν για την κάμερα, τρελαινόμουν για τις ταινίες. Ήμουν λάτρης των ταινιών από τα έξι μου χρόνια που είδα τη «Χιονάτη και τους 7 νάνους» στα σκίτσα του Disney. Έλεγα, Παναγία μου, τι όμορφα είναι να έχεις σπίτι σου κινηματογράφο… Μετά μεγάλωσα λιγάκι, πήρα μια μηχανή 8mm για να προβάλλω ταινίες στο σπίτι μου. Και μετά, το μαγικό που έγινε ήταν η τηλεόραση. Όπου τη λάτρεψα την τηλεόραση, έκανα 24 σήριαλ, έγραψα, σκηνοθέτησα, έκανα πάρα πολλά πράγματα.
Κι όταν τα σκέφτεστε όλα αυτά, πώς νιώθετε, πώς αυτές οι μνήμες αγκαλιάζουν το σήμερα;
Δεν ασχολούμαι πάρα πολύ με το πίσω. Η σκέψη μου είναι στο μπροστά και στο μέλλον, όσο μπορώ να έχω μέλλον.
Σήμερα ανεβαίνετε στη σκηνή με την ίδια αγωνία, με περισσότερη γαλήνη;
Όχι, όχι, δεν έχω αγωνία στη σκηνή. Τώρα έχω γλέντι. Το ευχαριστιέμαι.Το κατέχω πάρα πολύ καλά. Είναι πολύ όμορφα. Είμαι 65 χρόνια στο σανίδι.
Τι σας κράτησε «χαμηλών τόνων» σε μια δουλειά που συχνά τρέφεται από το εγώ;
Ήμουν πάντα εντελώς αντίθετος. Από παλιά σιχαινόμουν το εγώ. Είμαι ένας άνθρωπος όπως είναι όλοι οι άνθρωποι. Όταν βγω στο φουαγιέ, είμαι ένας άνθρωπος σαν αυτούς που περιμένουν απ’ έξω. Να βγάλω φωτογραφίες μαζί τους, να τους αγκαλιάσω. Δεν υπήρξε ποτέ το «εγώ» στον εαυτό μου. Ήταν κάτι που το σιχαινόμουν, όπως δεν μου πάει καθόλου να βλέπω στα εξώφυλλα τα παιδιά μου, τη γυναίκα μου, να δείξω τον έρωτά μου. Αυτά όλα δεν μπορώ να τα καταλάβω. Είναι η αγωνία φήμης. Έχουν αγωνία σήμερα οι νέοι να τους γνωρίσει ο κόσμος και κάνουνε πάρα πολλά λάθη.
Αν μπορούσατε να ξαναζήσετε ένα μόνο βράδυ από όλη σας την πορεία στη σκηνή, ποιο θα ήταν;
Θα ήταν πολλά βραδιά. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένο. Πολλά όμορφα βραδιά που πέρασα μετά από κάποια επιτυχία θεατρική. Να φεύγεις από το θέατρο, να είναι άνθρωποι έξω, να σε χειροκροτούν και να κρατάς στο μυαλό σου αυτή την εικόνα. Πάρα πολύ όμορφα.
Ο χρόνος για έναν ηθοποιό είναι αντίπαλος ή δάσκαλος;
Για μένα υπήρξε δάσκαλος. Τώρα το αντίπαλος… Σιγά σιγά όλοι μεγαλώνουμε, φυσικό είναι.
Τι είναι αυτό που αξίζει περισσότερο σήμερα για εσάς;
Αξίζει το ότι αυτή τη στιγμή ασχολούμαι, είμαι μέσα. Έχω τις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, την περιοδεία το καλοκαίρι και προγραμματισμό για τον επόμενο χειμώνα. Κολυμπάω μέσα σε όλα αυτά τα πράγματα και αυτό είναι ένα πάρα πολύ όμορφο κολύμπι.
Από τον «Αντωνάκη» και τον καθηγητή «Λάβδα» μέχρι τον «Λουκά», τι είναι αυτό που δεν άλλαξε ποτέ μέσα σας;
Κάθε φορά που κάνεις ένα έργο, ξεκινάει μία δημιουργία. Ξεκινά ένα γλυπτό, ένας ζωγραφικός πίνακας και αυτή είναι η μεγαλύτερη ηδονή. Το ετοιμάζεις, το φτιάχνεις, το σκέφτεσαι, το μελετάς, μπαίνεις στην ψυχολογία, γίνεσαι ο ήρωας. Αυτή η αίσθηση δεν άλλαξε ποτέ.
Μας έχετε συστηθεί και ως συγγραφέας. Έχετε γράψει το «Showtime», ένα βιβλίο με αναμνήσεις από όσα ζήσατε από παιδί και τη διαδρομή σας στο θέατρο και τον κινηματογράφο, το «Παραλήρημα» και το θεατρικό «Άρλεκιν».
Δεν κυκλοφορούν πολλά βιβλία, δυστυχώς. Δεν διαβάζει ο κόσμος. Αλλά το «Παραλήρημα» είναι το σπουδαίο πράγμα που έχω κάνει.
Είναι η προσωπική σας κραυγή για τη σύγχρονη κοινωνία μας;
Ναι, ακριβώς. Έχει πάρα πολλά πράγματα για την κοινωνία μας και τη ζωή μας. Και αυτό ξεκίνησε από μια σκέψη. Από μια εκτόνωση. Με πείραξε πάρα πολύ τότε, που σε ένα νησί δολοφόνησαν ένα κορίτσι και το πέταξαν στη θάλασσα. Και αφιέρωσα το βιβλίο σ’ εκείνο το κορίτσι. Τα βάζω με όλη την κοινωνία λοιπόν…
Εκφράζοντας ένα τεράστιο γιατί…
Σχεδόν όλο το βιβλίο είναι ένα γιατί. Γιατί να γίνονται τέτοια πράγματα. Γιατί να είναι έτσι ο κόσμος.
Και το «Άρλεκιν» που είναι θεατρικό;
Είναι πάρα πολύ ωραίο έργο. Είναι δύσκολο σήμερα να σε αποδεχτούν οι παραγωγοί και να σου πουν φέρε μου το έργο. Πρέπει να είσαι μέσα στο σύστημα, μέσα στο λόμπι. Όταν το είχα διαβάσει στον Καρακατσάνη όσο ζούσε, μου έλεγε ότι αυτό θα είναι το κύκνειο άσμα μου. Τόσο πολύ του άρεσε. Δεν το πρόλαβε, βέβαια. Έχω γράψει πάρα πολλά έργα, τα έχω στο συρτάρι μου και δεν με πειράζει αυτό. Γράφω για τον εαυτό μου περισσότερο. Η ζωή μου είναι και το γράψιμο. Αν ποτέ άφηνα το θέατρο, θα ασχολούμουν με το γράψιμο.
Ποια είναι η σχέση σας με τη Θεσσαλονίκη;
Λατρεύω τη Θεσσαλονίκη. Η ατμόσφαιρα της πόλης με τρελαίνει. Πέρα από τους πάρα πολύ καλούς φίλους που έχω, είναι μαγευτική πόλη. Δεν ξέρω τι έχει αλλά με μαγεύει. Τα βράδια της ειδικά, όταν φεύγουμε από το θέατρο. Και οι θεσσαλονικείς μου έχουν προσφέρει μεγάλη αγάπη. Το νιώθω και τους αγαπώ κι εγώ πάρα πολύ. Έλεγα πάντα ότι το όνειρό μου ήταν να ζήσω στη Θεσσαλονίκη. Και την ευχαριστήθηκα για δύο χρόνια, όταν δούλεψα στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Αν η ζωή σας ήταν ρόλος, θα τον ζηλεύατε;
Η ζωή μου δεν είναι ρόλος, είναι η ζωή μου. Η ζωή μου είναι μια βαθιά βαθιά φιλοσοφία για όλα τα πράγματα πλέον. Έχω δηλαδή το δικαίωμα να πω ότι είμαι κι εγώ ένας μικρός φιλόσοφος. Μπορώ να φιλοσοφήσω το κάθε πράγμα που θα μου προταθεί διότι έχω τεράστια πείρα, πάρα πολλές γνώσεις επάνω στο θέμα της ζωής.
Ταυτότητα Παράστασης
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ρήγας
Σκηνικά: Αντώνης Χαλκιάς
Σκηνικά – Κοστούμια: ΑντώνηςΧαλκιάς
Φωτισμοί: Θοδωρής Γκόγκος
Παίζουν: Γιώργος Κωνσταντίνου, Λεωνίδας Κακούρης, Δημήτρης Σταρόβας, Σοφία Μανωλάκου.
Info
- Θέατρο Κολοσσαίον: Βασ. Όλγας 150, τηλ. 2310 834996.
- Παραστάσεις έως τις 17 Μαΐου, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:30.
- Εισιτήρια: more.com και στο ταμείο του Θεάτρου Κολοσσαίον.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
