Για όσους πηγαίνουν συχνά θέατρο στη Θεσσαλονίκη, το όνομα Γρηγόρης Φρέσκος δεν είναι άγνωστο. Με τη συμμετοχή σε μερικές από των πιο αξιόλογες παραγωγές των τελευταίων χρόνων στο καλό ελεύθερο θέατρο της πόλης, ο ανερχόμενος ηθοποιός παρά το εξαιρετικά νεαρό της ηλικίας του, έχει ήδη κάνει «όνομα» στην θεατρική πιάτσα αποτελώντας πια εγγύηση για το κοινό, η συμμετοχή του σε ωραίες παραστάσεις.
Φέτος – κι ενώ λίγο νωρίτερα τον χειροκροτήσαμε στο υπέροχο «Δάνειο» σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαλάκου και στα σημαντικά «Λαμπερά Παράσιτα» σε σκηνοθεσία Γλυκερίας Καλαϊτζή – τον συναντήσαμε στην πρώτη του συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στον «Βυσσινόκηπο» με την σκηνοθετική ματιά της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, όπου ανάμεσα σε ένα σύνολο λαμπερών και σπουδαίων πρωταγωνιστών, ο Γρηγόρης ξεχώρισε πάλι!
Με αφορμή την παράσταση αυτή που διανύει την τελευταία εβδομάδα της στο Βασιλικό Θέατρο, ο ανερχόμενος ηθοποιός μιλά στο ThitaNews για την πορεία του, τη Θεσσαλονίκη και φυσικά τον δικό του «Βυσσινόκηπο»!
Στην πρώτη σου συνεργασία με το Κρατικό και ενδεχομένως και στην πρώτη σου φορά με μία τόσο μεγάλη σκηνή όπως αυτή του Βασιλικού, διακρίνεις διαφορές στον τρόπο που εσύ στέκεσαι πάνω στη σκηνή, αλλά και στη σχέση του ηθοποιού με ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό από αυτό των μικρότερων σκηνών της πόλης;
Είναι πρώτη μου συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας ότι είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που παίζω σε μια τόσο ωραία παράσταση όπως είναι ο Βυσσινόκηπος, με αυτήν την υπέροχη ομάδα και με αυτήν την υπέροχη σκηνοθέτη, που ονομάζεται Αθανασία Καραγιαννοπούλου. Η σκηνή του Βασιλικού είναι, κατά την γνώμη μου, η πιο εντυπωσιακή που διαθέτει το Κρατικό Θέατρο, και για αυτό ήμουν ιδιαιτέρως χαρούμενος όταν έμαθα πως η παράσταση θα παιζόταν σε αυτή τη σκηνή. Φυσικά και είναι πολύ διαφορετική η αίσθηση του να παίζεις σε ένα μεγάλο θέατρο όπως αυτό του Βασιλικού Θεάτρου, όχι τόσο από πλευράς έκθεσης σε περισσότερο κόσμο, είτε παίζεις σε ένα μικρό θέατρο είτε σε ένα μεγάλο από πλευράς προσπάθειας και συγκέντρωσης για εμένα είναι πραγματικά το ίδιο. Η προσπάθεια, η ενέργεια, το άγχος που χρειάζεται συνεπώς δεν διαφέρουν σε κάτι, η μεγάλη διαφορά, γιατί προφανώς υπάρχουν και διάφορες, είναι ο όγκος της οποιαδήποτε κίνησης ή αντίδρασης σου πάνω στην σκηνή, ώστε να φαίνεται καθαρά ακόμα και στο, τελευταίο θεατή πίσω-πίσω, όμως παράλληλα, χωρίς να φαίνεται υπερβολικό στον πρώτο, εδώ είναι η μεγάλη δυσκολία και η πρόκληση για μένα, η ισορροπία. Είναι μια λεπτή γραμμή, που όμως με πρόβες και πολύ δουλειά πιστεύω το καταφέρνεις. Αυτό το στοιχείο ήταν κάτι που με ενθουσίασε πολύ σαν υποκριτική απαίτηση που έχει αυτή η σκηνή .
Ποια είναι η δική σου σχέση με τον «Βυσσινόκηπο» και τα νοήματα του, τόσο ως ρόλος όσο και ως Γρηγόρης;
Ως Γρηγόρης θα πω πρώτα ότι ο Βυσσινόκηπος έρχεται λίγο νωρίτερα στην ζωή μου, στην περίοδο ακόμα της σχολής. Ήταν ένα κείμενο το οποίο είχα δουλέψει πάρα πολύ εκεί. Τότε ήταν από άλλο ρόλο, τον ρόλο του Λοπάχιν, τώρα συναντάω τον Γιάσα. Το να βλέπω καταξιωμένους ηθοποιούς να καταπιάνονται με αυτούς τους ρόλους όπου εγώ πριν από δύο χρόνια έκανα πρόβες και μαθήματα για να τους καταλάβω είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον και συναισθηματικά φορτισμένο για εμένα. Νοηματικά τώρα, για εμένα ο Βυσσινόκηπος είναι οι ρίζες μας, το παρελθόν και οι παραδόσεις μας, είναι κομμάτι της ταυτότητας μας το οποίο κουβαλάμε μέσα μας. Ο Βυσσινόκηπος κρύβει μια σύγκρουση ανάμεσα σε αυτά που μας κρατάνε πίσω και στην ανάγκη μας να προχωρήσουμε μπροστά, είναι ένας χώρος μνήμης αλλά και μετάβαση. Ο Γιάσα θα έλεγα πως δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τον Βυσσινόκηπο, για αυτόν ο Βυσσινόκηπος συμβολίζει κάτι παλιό και ξεπερασμένο, είναι ένα βάρος που τον κρατάει εγκλωβισμένο στην Ρωσία, μακριά από την ζωή που ο ίδιος ονειρεύεται. Ο Γιάσα απορρίπτει τον Βυσσινόκηπο και κατ’ επέκταση το παρελθόν και τις ρίζες του, ονειρεύεται να ζήσει κάτι «ανώτερο» στο Παρίσι και γι’ αυτό επιθυμεί να φύγει, το τι συμβαίνει στον Βυσσινόκηπο στο τέλος τον αφήνει αδιάφορο.
Τι θεωρείς πως κάνει διαχρονικό αυτό το έργο και είναι μέχρι και σήμερα από τα κορυφαία έργα και επιλογές των μεγάλων θεάτρων;
Όλοι μας ερχόμαστε αντιμέτωποι με αλλαγές στη ζωή μας, με στιγμές όπου πρέπει να αφήσουμε κάτι πίσω μας. Το έργο αυτό δεν μιλάει απλώς για μία ρώσικη αριστοκρατία που χάνεται, αλλά για κάτι βαθιά ανθρώπινο, την στιγμή ενός αποχωρισμού και το κατά πόσο οι άνθρωποι είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε αυτές τις αλλαγές ή ακόμη και για το πόσο αρνούμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα
Αναζητώντας οι ήρωες την ευτυχία, σκέφτομαι πόσο ίδια παραμένει η ανάγκη των ανθρώπων μέχρι σήμερα και τελικά πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η ευτυχία και αυτό που τη φέρνει για τον καθένα μας. Τι θα όριζες εσύ ευτυχία;
Κάθε εμπόδιο είναι για καλό. Εγώ αυτό έχω σαν γνώμονα στην ζωή μου για πολλά πράγματα. Ό,τι συμβαίνει, συμβαίνει γιατί έπρεπε να συμβεί. Πολλές φορές δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μου συμβαίνει μια δυσκολία την στιγμή που μου συμβαίνει, ίσως όμως το καταλαβαίνω αργότερα. Αυτό ορίζω ως ευτυχία, να προσπαθείς να βλέπεις τα θετικά σε οποιαδήποτε δύσκολη συνθήκη.
Κάνοντας ήδη μία αξιόλογη διαδρομή στη Θεσσαλονίκη με σημαντικά έργα και με μία παρουσία στις σκηνές που όσοι αγαπάμε το θέατρο σε έχουμε συναντήσει πολλές φορές, ποια είναι η άποψη σου για το επίπεδο της πόλης στο θέατρο, τόσο από την πλευρά της παραγωγής όσο και από την πλευρά των θεατών που πηγαίνουν να δουν παραστάσεις;
Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που πιστεύω πως αυτή τη στιγμή διανύει μια καλή περίοδο θεατρικά. Είναι μια πόλη που έχει καλλιτεχνικό παλμό, όμως εξωτερικοί, και κατά βάση πρακτικοί, παράγοντες καθιστούν το έργο των καλλιτεχνών της κάπως δύσκολο, μερικές φορές. Θεωρώ πως η Θεσσαλονίκη έχει θεατρικό κοινό, που όμως κατά βάση στηρίζει τις σκηνές που ήδη γνωρίζει και του καλλιτέχνες που ήδη αγαπά, πιστεύω πως θα πρέπει να στρέψουμε το ενδιαφέρον μας ως θεατές τόσο στις “παλιές” και αγαπημένες μας σκηνές, όσο και στις νέες και να δώσουμε χώρο σε αυτή την πόλη και τους καλλιτέχνες της να συνεχίσουν να δημιουργούν.
Ποια παράσταση που συμμετείχες, έχεις μέσα σου κάπως πιο ξεχωριστά από τις άλλες;
Άπαπα δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό σε καμία περίπτωση. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που έχω δουλέψει με τόσο καλούς συναδέλφους και τόσο καλούς σκηνοθέτες μέχρι τώρα. Αυτό μπορώ να το πω με κάθε δόση ειλικρίνειας που διαθέτω. Δηλώνω τυχερός ως προς αυτό. Μια προς μια να πάρεις τις παραστάσεις που έχω συμμετάσχει , είναι δουλειές που χάρηκα και πραγματικά προσπάθησα και εγώ και οι υπόλοιποι συντελεστές για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα και κέρδισα από όλες κάτι. Συνεπώς αυτή η επιλογή μου είναι αδύνατη.
Πώς θα μπορούσε να σε κρατήσει η Θεσσαλονίκη ως ηθοποιό εδώ;
Όσο υπάρχει δουλειά εδώ για εμένα δεν έχω σκοπό να αφήσω την Θεσσαλονίκη. Στόχος μου είναι να ζω από το θέατρο και να κάνω δουλειές που με κάνουν χαρούμενο και έχουν κάτι να προσφέρουν κάτι, τόσο σε εμένα, όσο και στον κόσμο. Αν αυτό σταματήσει να συμβαίνει εδώ, θα πάω εκεί όπου πιστεύω ότι συμβαίνει. Αυτό είναι το σκεπτικό μου. Πορεύομαι με βάση το τι συμβαίνει στο παρόν.
Ποια είναι τα όνειρα ή αν θες οι κορυφές που θα ήθελες να φτάσεις;
Στόχος είναι το φεγγάρι και ας πέσω και στα αστέρια, που λένε. Να φτάσω στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Για αυτό παλεύω.
Ποια είναι η στιγμή ή η ατάκα στον Βυσσινόκηπο που αγαπάς πιο πολύ;
Ο Βυσσινόκηπος, τουλάχιστον όπως τον φτιάξαμε εμείς, είναι μια παράσταση συνόλου. Μια ατάκα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη, άρα δεν έχω αγαπημένο σημείο νομίζω. Αν έπρεπε να διαλέξω κάτι θα ήταν η πρώτη πράξη συνολικά, επειδή υπάρχουν τόσα πολλά μπες – βγες πάνω στην σκηνή που πραγματικά έχεις την αίσθηση μιας οικογενειακής συγκέντρωσης, που όλοι κάπως έχουμε βιώσει στην ζωή μας, είναι κάτι που νιώθω οικείο. Την στιγμή που κάποιος μιλά στην παράσταση, κάτι άλλο θα συμβαίνει παράλληλα, κάποιος θα μπει ή θα βγει, κάποιος θα φάει και κάποιος απλώς θα παρατηρεί. Αυτό μου φαίνεται ενδιαφέρον γιατί είναι ένα κομμάτι πραγματικής ζωής και αν ο θεατής παρακολουθήσει την πορεία του κάθε ρόλου ξεχωριστά θα δει μια άλλη διαδρομή.
Τι νομίζεις πως παίρνει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Όλοι μας έχουμε έναν Βυσσινόκηπο, μακάρι όλοι μας, συντελεστές και θεατές, στο τέλος αυτής της παράστασης να αναρωτηθούμε για το πως άραγε χειριζόμαστε τους Βυσσινόκηπους μας. Ίσως έχει έρθει η ώρα να μάθουμε να αφήνουμε κάποια πράγματα πίσω μας.
*Τελευταίες παραστάσεις για τον «Βυσσινόκηπο» του Αντόν Τσέχωφ στο Βασιλικό Θέατρο – Έως την Κυριακή 3 Μαΐου | Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία-Μουσική επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου | Με πρωταγωνιστές τους Αντίνοο Αλμπάνη, Βασίλη Ευταξόπουλο και Γιολάντα Μπαλαούρα, καθώς και με ένα εξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών | Εισιτήρια: MORE
