Συνέντευξη στη Χιονία Βλάχου – Μπλιάτκα
Ο Κώστας Μακεδόνας και η Πέγκυ Ζήνα συναντούν με σεβασμό μια εποχή που σφράγισε το ελληνικό τραγούδι ενώ η βραδιά εμπλουτίζεται από αρχειακό οπτικοακουστικό υλικό και ανέκδοτες εικόνες, σε καλλιτεχνική επιμέλεια της Λουκίλας Καρρέρ και οπτική φροντίδα της Ελεάνας Πλέσσα.
Με αφορμή την παράσταση, ο Κώστας Μακεδόνας μιλά στην «Πόλη μας» για τη Θεσσαλονίκη που παραμένει η μεγάλη του αγάπη, για τον Πλέσσα ως ανθρώπινη παρουσία -«ένα μεγάλο παιδί» μέχρι το τέλος- και για τα τραγούδια που «πρέπει να αγγίζονται με μεγάλο σεβασμό».
Στη συζήτηση επιστρέφει και στη δική του αφετηρία, από τις σχολικές γιορτές και τα μουσικά στέκια της πόλης μέχρι τη στιγμή που τον άκουσε ο Σταμάτης Κραουνάκης το 1987, στους ανθρώπους που στάθηκαν καθοριστικοί στη διαδρομή του. Μιλά ακόμη για τη «διπλή» του ζωή ανάμεσα στο πιλοτήριο ενός Airbus A320 και τη σκηνή, για τη σιωπή ως «τον πιο δυνατό τρόπο να βροντοφωνάξεις», για τη θέση του καλού τραγουδιού στην εποχή της γρήγορης πληροφορίας αλλά και για τον νέο του δίσκο «Τραμπάλα», σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου και μουσική του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου.
Τι κρατάτε ζωντανό μέσα σας από τον έφηβο που έπαιζε κιθάρα στις σχολικές γιορτές στη Θεσσαλονίκη και αργότερα στα μουσικά στέκια της πόλης;
Αυτό που κρατάω μέσα μου είναι η ίδια αγάπη και το ίδιο πάθος που είχα τότε και που δεν έχει σβήσει μέχρι τώρα. Είναι δύσκολο να το πετύχεις αυτό. Νομίζω ότι ο τρόπος που το ’χω καταφέρει είναι το γεγονός ότι κάνω λίγα πράγματα και καλά. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό το ότι κάνω αυτή τη δουλειά εδώ και τέσσερις δεκαετίες και δεν την έχω δει ακόμα σαν επάγγελμα.
Ποια στιγμή θα λέγατε ότι άλλαξε ριζικά την πορεία σας στο τραγούδι;
Νομίζω ότι αυτή η στιγμή ήταν η μέρα που με άκουσε ο Σταμάτης Κραουνάκης στο κέντρο «Σκορπιός» στη Θεσσαλονίκη το 1987. Ήμουν πολύ τυχερός γιατί ήμουν πολύ νέο παιδί και άρχισα από τόσο μικρός να ζω το όνειρο.
Ποιοι άνθρωποι υπήρξαν οι αληθινά καθοριστικοί στη διαδρομή σας;
Αν αρχίσω να απαριθμώ ανθρώπους στους οποίους είμαι ευγνώμων, δεν θα τελειώσουμε ούτε αύριο. Πρέπει να ξεκινήσω από τους γονείς μου που αγαπούσαν το καλό λαϊκό αλλά και το δημοτικό τραγούδι, τον δάσκαλό μου που με παρότρυνε να ξεκινήσω μαθήματα κιθάρας στην πέμπτη δημοτικού, τους δασκάλους μου στο γυμνάσιο και το λύκειο που με εμπιστεύτηκαν να αναλάβω τις μουσικές εκδηλώσεις του σχολείου, τους συμμαθητές μου που μου έδειξαν από την πρώτη στιγμή ότι τους αρέσει η φωνή μου και ο τρόπος που τραγουδάω, τους συμφοιτητές μου αργότερα και τους πρώτους συνεργάτες μου που φτιάξαμε μαζί τις πρώτες μας ερασιτεχνικές ορχήστρες. Τους μουσικούς που δούλεψα μαζί τους όλα αυτά τα χρόνια, τον μαέστρο Θωμά Ράγιο που με πήγε στο «Σκορπιό», τον Νίκο Κυριαζίδη που είχε το μαγαζί και με στήριξε σαν πατέρας μου, τον Σταμάτη Κραουνάκη που πραγματικά νιώθω ότι του χρωστάω τα πάντα, τη Λίνα Νικολακοπούλου που μαζί με τον Σταμάτη μου εμπιστεύτηκαν να τραγουδήσω τα τραγούδια τους μια εποχή που θα μπορούσαν να τα δώσουν σε όλους τους γνωστούς τραγουδιστές, τον πρώτο παραγωγό μου Γιώργο Μακράκη και τη δισκογραφική μου εταιρεία, τους συναδέλφους μου τραγουδιστές που με στήριξαν χωρίς να προσπαθήσουν να μου βάλουν τρικλοποδιές στην πορεία μου, τον Γιώργο Ζήκα μετά που με έβαλε σε έναν διαφορετικό κόσμο του τραγουδιού, τον Χρήστο Νικολόπουλο που πέρα από τις τεράστιες επιτυχίες που κάναμε μαζί, έγινε ένας από τους πιο αγαπημένους μου φίλους και φυσικά δάσκαλός μου, όλους τους δημιουργούς που δούλεψα όλα αυτά τα χρόνια και μου εμπιστεύτηκαν τα τραγούδια τους, τους ηθοποιούς και σκηνοθέτες που συνεργαστήκαμε, τους ανθρώπους από τα Μέσα που όλα αυτά τα χρόνια ένιωσα ότι με στήριξαν πολύ, την οικογένειά μου, τους στενούς μου φίλους και συνεργάτες και φυσικά τον κόσμο, ο οποίος είναι αυτός που με την αγάπη του μας στηρίζει πάντα κι έτσι μπορούμε και προχωράμε μπροστά.
Υπάρχει ένα τραγούδι από το ρεπερτόριό σας που νιώθετε πως σας «σφράγισε» ως ερμηνευτή;
Υπήρξαν πολλά τραγούδια που το καθένα, τη συγκεκριμένη στιγμή που βγήκε, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου. Συνήθως σ’ αυτή την ερώτηση η απάντησή μου είναι το «Μόνο μια φορά», γιατί ήταν το πρώτο τραγούδι που ουσιαστικά με έβαλε μέσα σε όλα τα σπίτια.
Τι είναι η Θεσσαλονίκη για εσάς σήμερα;
Ό,τι ήταν πάντα. Η μεγάλη μου αγάπη. Ο τόπος που γεννήθηκα, που έζησα τα παιδικά μου χρόνια κι έκανα τους πρώτους μου φίλους, που έζησα τους πρώτους μου έρωτες. Επί της ουσίας, το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου. Το σώμα μου ταξίδεψε στις ωραιότερες πόλεις του κόσμου. Η ψυχή μου όμως έμεινε για πάντα στη Θεσσαλονίκη.
Συναντήσατε στην πορεία σας κορυφαίους δημιουργούς και ερμηνευτές. Ποια συνεργασία πιστεύετε ότι σας διαμόρφωσε περισσότερο, ανθρώπινα και καλλιτεχνικά;
Όταν συνεργάζεσαι με καλούς, γίνεσαι κι εσύ καλύτερος. Έχοντας την τύχη όντως να συνεργαστώ με κορυφαίους συνθέτες, στιχουργούς και τραγουδιστές, από όλους κέρδισα πάρα πολλά στοιχεία, χρήσιμα για τη δουλειά μου αλλά και που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα μου μέσα στον χρόνο. Δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε μία συνεργασία γιατί θα αδικήσω τους υπόλοιπους.
Τι κοινό μπορεί να έχει το πιλοτήριο ενός Airbus A320 με τη σκηνή ενός μεγάλου θεάτρου; Υπάρχει ένα νήμα που ενώνει αυτές τις δύο ζωές σας;
Το να κάνω αυτές τις τόσο ακραία διαφορετικές δουλειές στη ζωή μου ταυτόχρονα, αντί να μου δημιουργήσει πρόβλημα, μου χαρίζει ισορροπία όλα αυτά τα χρόνια. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα που όμως έχουν ένα κοινό στοιχείο. Στο αεροπλάνο, εφαρμόζοντας τα Standard Operating Procedures (SOPs), ουσιαστικά είναι σαν να παίζεις μια θεατρική παράσταση κάθε μέρα, που όμως αλλάζουν πολύ τα δεδομένα και έχει τη δυσκολία ότι στη συγκεκριμένη «παράσταση» έχεις και την ευθύνη της ασφάλειας των θεατών στα χέρια σου, όχι μόνο της ψυχαγωγίας τους.
Ποια είναι η πιο προσωπική σας μνήμη από τον Μίμη Πλέσσα -όχι μόνο τον συνθέτη αλλά και τον άνθρωπο;
Όταν με κάλεσε πρώτη φορά ο Μίμης Πλέσσας για να συνεργαστούμε, πήγα με όλο το δέος που μου προκαλούσε αυτός ο άνθρωπος. Είχαμε πάνω από 40 χρόνια διαφορά ηλικίας κι όμως ήταν ένα μεγάλο παιδί. Γίναμε αμέσως φίλοι και το θεωρώ πολύ σημαντικό ότι είχαμε τις προσωπικές μας στιγμές, πέρα από τη δουλειά, που ήταν πολύ σημαντικές γιατί όπως είπα και πριν, όταν συναναστρέφεσαι με τους καλούς, γίνεσαι κάθε μέρα καλύτερος. Μέχρι λίγους μήνες πριν φύγει από κοντά μας, πήγαινα στο σπίτι του, καθόμασταν, τα λέγαμε και παίζαμε τραγούδια. Έπαιζε πιάνο μέχρι το τέλος και δεν έχασε ποτέ το χιούμορ του. Πραγματικά, ένα μεγάλο παιδί.
Πόσο απαιτητικό είναι για έναν ερμηνευτή να «αγγίζει» τραγούδια που έχουν χαραχθεί από παλιά στη συλλογική μνήμη;
Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο και πρέπει να γίνεται με μεγάλο σεβασμό. Κάθε τραγουδιστής μπορεί να προσθέσει κάτι καινούργιο σε ένα τραγούδι, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να σεβαστεί πάρα πολύ την πρώτη εκτέλεση.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι του Πλέσσα που το νιώθετε πιο κοντά στη δική σας ερμηνευτική ταυτότητα;
Αγαπώ όλα τα τραγούδια του αλλά το πιο αγαπημένο μου και αυτό που με «διαλύει» πραγματικά είναι το «Έπεφτε βαθιά σιωπή».
Πιστεύετε ότι το έργο του Πλέσσα μιλά με τον ίδιο τρόπο και στις νεότερες γενιές σήμερα;
Δεν ξέρω αν μιλάει με τον ίδιο τρόπο, αλλά σίγουρα μιλάει στις νεότερες γενιές και αυτό εξηγεί το γεγονός ότι όλα τα νέα παιδιά ξέρουν τα τραγούδια του και τα αγαπάνε πολύ.
Μπορεί ένας νέος δημιουργός να γράψει σήμερα έναν «Δρόμο» που να αφήσει ιστορία ή άλλαξαν οι όροι του παιχνιδιού;
Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν δημιουργοί που μπορούν να γράψουν πάρα πολύ σημαντικά έργα και σήμερα. Θα ήταν φρικτά απαισιόδοξο να πιστεύω ότι έχουν τελειώσει όλοι οι δημιουργοί και δεν βγαίνουν πια νέα ταλαντούχα παιδιά. Υπάρχουν. Δυστυχώς όμως έχουν αλλάξει τα δεδομένα και είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτά τα έργα να φτάσουν στον κόσμο.
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έχει σημαδέψει γενιές ερμηνευτών. Τι σημαίνει για σας η συνεργασία μαζί του τη συγκεκριμένη στιγμή;
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος είναι ένας από τους πιο σημαντικούς έλληνες στιχουργούς και ποιητές. Έχω την τύχη να είναι φίλος μου πολλά χρόνια και να έχουμε συνεργαστεί σε συναυλίες μαζί. Είναι πολύ σημαντικό που αυτή τη στιγμή υπογράφει τα καινούργια μου τραγούδια και είναι σημαντικό για την ουσία του πράγματος, ότι δηλαδή αυτά τα τραγούδια που έχει γράψει είναι εξαιρετικά. Όχι μόνο για την υπογραφή του. Είναι πολύ μεγάλο δώρο αυτό προς εμένα και νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη. Ο Γιάννης Χριστοδουλόπουλος που έγραψε τις μουσικές πάνω στους στίχους του Λευτέρη έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, υπέροχα τραγούδια και ο Λευτέρης ενθουσιάστηκε όταν τα άκουσε πρώτη φορά.
Τι πιστεύετε ότι διακρίνει τον Παπαδόπουλο ως στιχουργό, σε σύγκριση με τους νεότερους που γράφουν σήμερα;
Δεν θα ήθελα να μπω στη διαδικασία να κάνω συγκρίσεις. Ήταν άλλες εποχές που γέννησαν και ωρίμασαν τον Λευτέρη και έκανε όλο αυτό το αθάνατο έργο που μας έχει αφήσει μέχρι τώρα παρακαταθήκη, κι άλλα τα δεδομένα που έχουν τώρα τα νέα παιδιά. Τα νέα παιδιά έχουν τη δική τους ταυτότητα και καλό είναι να μην τα συγκρίνουμε με όλους αυτούς τους μεγάλους όπως τον Λευτέρη, τον Μάνο Ελευθερίου, τον Νίκο Γκάτσο, τη Λίνα Νικολακοπούλου, τον Άλκη Αλκαίο και πόσους ακόμα. Έχουν να δώσουν πολλά και θα τα καταφέρουν.
Το «Να κλαις αυτούς που δε δακρύζουνε», το τραγούδι που σφραγίζει τη νέα σας συνεργασία, μιλά για μια σιωπηλή ευαισθησία. Ζούμε σε μια εποχή που επιτρέπει τη σιωπή ή την αντιμετωπίζει ως αδυναμία;
Η σιωπή πολλές φορές αποτελεί τον πιο δυνατό τρόπο για να βροντοφωνάξεις κάποια πράγματα.
Οι πλατφόρμες και τα social media βοηθούν τελικά το τραγούδι να φτάσει πιο μακριά ή αλλοιώνουν τη μουσική αξία του;
Η αξία ενός τραγουδιού δεν νομίζω πως μπορεί να αλλοιωθεί από τα social media. Δυστυχώς ή ευτυχώς ζούμε στην εποχή της γρήγορης πληροφορίας. Πλέον για να αντιληφθεί κάτι ο κόσμος, πρέπει να πάρει από πολλές πλευρές την πληροφορία. Γίνονται πολλά γύρω μας που δεν γνωρίζουμε καν ότι έγιναν. Το καλό τραγούδι μπορεί να αντιμετωπίζει δυσκολίες αλλά δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.
Ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που σας δίδαξε μέχρι σήμερα το ελληνικό τραγούδι;
Πως οτιδήποτε αληθινό αντέχει στον χρόνο.
Τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας κρατά δημιουργικά ανήσυχο μετά από τόσα χρόνια πορείας;
Το γεγονός ότι μέσα από αυτή τη δουλειά εκφράζω τα συναισθήματά μου και, κάνοντάς το αυτό, λυτρώνομαι και βρίσκω την ψυχική μου ηρεμία.
Τι συμβουλή θα δίνατε σε έναν νέο καλλιτέχνη που ξεκινά τώρα, μέσα σε μια τόσο διαφορετική μουσική πραγματικότητα;
Να αγαπάει πραγματικά αυτό που κάνει και να δουλέψει πολύ. Θέλει πάρα πολύ σκληρή δουλειά αυτή η περιπέτεια.
Τι θα δει και τι θα ακούσει το κοινό στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης στο αφιέρωμα στον Μίμη Πλέσσα;
Θα δει και θα ακούσει την εξαιρετική «Ορχήστρα Μίμη Πλέσσα», την αγαπημένη μου φίλη και συνάδελφο Πέγκυ Ζήνα κι εμένα να τραγουδάμε τα πιο αγαπημένα τραγούδια που μας άφησε κληρονομιά ο αγαπημένος μας Μίμης Πλέσσας, σ’ ένα πρόγραμμα που επιμελήθηκε η Λουκίλα Καρρέρ Πλέσσα. Τραγούδια που έχουμε αγαπήσει όλοι, τραγούδια που αντέχουν στον χρόνο, τραγούδια που δεν έχουν εποχές.
Τι θα κάνετε καλλιτεχνικά το προσεχές διάστημα;
Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί ο καινούργιος μου δίσκος με τίτλο «Τραμπάλα», που τις μουσικές έχει γράψει ο Γιάννης Χριστοδουλόπουλος και τους στίχους ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Για το καλοκαίρι που έρχεται, ετοιμάζω αρκετές συναυλίες σε Ελλάδα και Κύπρο με το προσωπικό μου ρεπερτόριο αλλά και κάποια σημαντικά αφιερώματα σε σπουδαίους στιχουργούς και συνθέτες- και φυσικά υπάρχουν οι συναυλίες για τον Μίμη Πλέσσα που θα γίνουν σε πολλές μεγάλες πόλεις και ωραία θέατρα σε όλη την Ελλάδα.
Info παράστασης:
«Μίμης Πλέσσας: Μακριά σου ένα χρόνο…»
Κώστας Μακεδόνας & Πέγκυ Ζήνα με την Ορχήστρα Μίμης Πλέσσας
Δευτέρα 2 Μαρτίου 2026 στις 21:00
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Λουκίλα Καρρέρ Πλέσσα
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
