Συνέντευξη στη Γεωργία Μακρογιώργου
Αρθρογραφεί για θέματα που αφορούν το βιβλίο και τον πολιτισμό. Βιβλία της: «Ισόβια Θητεία», ποιητική συλλογή, εκδόσεις Ερωδιός – «Ανθολογία Διηγήματος», συλλογικό, εκδόσεις Καστανιώτη – «Και να βρεθεί, θα με κυνηγάει», διηγήματα, εκδόσεις Παράξενες Μέρες – «Δεύτερο ζευγάρι φτερά», μυθιστόρημα, εκδόσεις Κυριακίδης – «Εκ του μη όντος», συλλογικός τόμος, εκδόσεις Τύρφη – «Όταν με βρήκε ο λύκος», νουβέλα, εκδόσεις Τύρφη – «ΚΡΑΚ!», αφήγημα, εκδόσεις Παράξενες Μέρες -«Ασφαλής περίφραξη», νουβέλα, εκδόσεις Τύρφη. Η συγγραφέας απαντάει στις ερωτήσεις της Γεωργίας Μακρογιώργου για το τελευταίο της πεζογραφικό έργο με τίτλο «Ασφαλής περίφραξη».
Μαρία Ψωμά -Πετρίδου, o τίτλος «Ασφαλής περίφραξη» παραπέμπει σε προστασία αλλά και εγκλωβισμό. Τι σημαίνει για σένα αυτή η διπλή ανάγνωση;
Ναι, μπορεί να παραπέμπει και στα δυο αλλά ταυτόχρονα πιστεύω πως εμπεριέχει και ειρωνεία, που υποβόσκει και σε αρκετά από τα κείμενα.
Η ηρωίδα σου συμμορφώνεται με τα κοινωνικά «πρέπει». Τη βλέπεις ως θύμα, ως συνένοχη ή και τα δύο;
Θα έλεγα ότι προσπαθεί, όπως και οι περισσότερες, να λειτουργήσει μέσα στην εποχή της. Είναι δύσκολο να αψηφάς τις κοινωνικές νόρμες και να χαράξεις έναν δικό σου ανεξάρτητο δρόμο. Η γυναίκα ή οι γυναίκες στο βιβλίο μου δεν μπορούν παρά να είναι θύματα αλλά ταυτόχρονα και συνένοχες στη διατήρηση των στερεότυπων, όπως η πλειονότητα των ανθρώπων στον αγώνα τους για επιβίωση. Η πεπατημένη είναι ο πλέον ασφαλής τρόπος, ακόμη και όταν ασφυκτιάς μέσα του.
Στο βιβλίο μιλάς έντονα για ενοχή, θυσία και αθέατη εξουσία μέσα στην οικογένεια. Πόσο διαχρονικό θεωρείς αυτό το μοτίβο;
Η υποτίμηση της αξίας της γυναίκας εδώ και αιώνες, την έχει οδηγήσει στο να εφαρμόζει διάφορες «υπόγειες» μεθόδους προκειμένου να επιτυγχάνει έστω και τα ελάχιστα για τον εαυτό της ή ό,τι τέλος πάντων θεωρεί ότι είναι για δική της ωφέλεια. Οι πρακτικές της αθέατης εξουσίας και της θυσίας, για τις οποίες κατηγορείται συχνά, πιστεύω ανήκουν κι αυτές στο κομμάτι της επιβεβαίωσης της ύπαρξης και της βουβής επιβολής, περιπλέκοντας τον αγώνα προς το αυτεξούσιο που είναι σήμερα το ζητούμενο.
Ο πόθος εμφανίζεται ως κάτι κρυμμένο, σχεδόν επικίνδυνο. Είναι για σένα δύναμη απελευθέρωσης ή ακόμη μία απειλή για την τάξη των πραγμάτων;
Ο πόθος είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό, που οι πιο πολλές γυναίκες παλεύουν να τον καταπνίξουν ως απαράδεκτο γι’ αυτές. Όμως πρόκειται για μια έκρηξη ηφαιστείου όταν συμβαίνει, σε όποιο από τα φύλα. Πώς να τον σταματήσεις και με τι τίμημα;
Το βιβλίο λέει πολλά μέσα από όσα αποσιωπά. Είναι η σιωπή συνειδητό αφηγηματικό εργαλείο στη γραφή σου;
Ο αναγνώστης δεν θα πρέπει να εγκλωβίζεται στις απόψεις ή τις τοποθετήσεις της συγγραφέα. Είναι πιο γόνιμο η ανάγνωση να του δίνει ερεθίσματα για να σκεφτεί παραπέρα και με τον δικό του τρόπο. Η διαδικασία της ανάγνωσης είναι δημιουργική, πολυπρόσωπη και ενδεχομένως απελευθερωτική. Σε αυτό βοηθάει πολύ η σιωπή ως αφηγηματικό εργαλείο και για εμένα είναι ένα στοίχημα σε κάθε τι που γράφω.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
