Η Μαριάνθη Τεντζεράκη γεννήθηκε στην Κατερίνη το 1997. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο ΑΠΘ και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Λογοτεχνία στο Άμστερνταμ. Η πρώτη νουβέλα της, με τίτλο «Μαρίσμη», κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Άνω Τελεία το 2020. Η δεύτερη νουβέλα της, με τίτλο «Ο Σακάτης – Ένα Παραμύθι για Μεγάλους» (εκδ. ΑΩ, 2022), τιμήθηκε με το βραβείο πεζογραφήματος από την Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Το τρίτο βιβλίο της με τίτλο «Φύλο ασθενές -10 ιστορίες για 10 γυναίκες» (εκδ. Βακχικόν, 2025) είναι μια συλλογή διηγημάτων, που εστιάζει στη γυναικεία εμπειρία, φωτίζοντας ζητήματα ταυτότητας, κοινωνικών στερεοτύπων και έμφυλων ρόλων. Η συγγραφέας τολμά για άλλη μια φορά, όπως και στα προηγούμενα βιβλία της, να στραφεί προς τις σκοτεινές, συχνά αποσιωπημένες όψεις της κοινωνικής εμπειρίας, με μια αφήγηση που μετατρέπει το βίωμα σε πολιτικό λόγο, χωρίς ρητορικές εξάρσεις και ιδεολογικά συνθήματα. Οι ηρωίδες, γυναίκες σύγχρονες αλλά και παλαιότερων γενιών, εγκλωβισμένες σε ρόλους, δημιουργούν στους αναγνώστες ποικίλα συναισθήματα. Η συγγραφέας απαντάει στις ερωτήσεις της Γεωργίας Μακρογιώργου για το «Φύλο ασθενές».
Μαριάνθη, ο τίτλος «Φύλο ασθενές» παραπέμπει σε ένα στερεότυπο με βαθιές κοινωνικές ρίζες. Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να τον επιλέξεις;
Επέλεξα τον όρο «Φύλο ασθενές» όταν παρατήρησα το εξής παράδοξο: αφενός θεωρούμε τις γυναίκες αδύναμες, και αφετέρου περιμένουμε από εκείνες να σηκώσουν όλα τα βάρη που επιφέρουν οι πολλαπλοί ρόλοι με τους οποίους τις επιφορτίζουμε.
Οι γυναικείοι χαρακτήρες του βιβλίου κινούνται ανάμεσα στην ευαλωτότητα και τη δύναμη. Πόσο συνειδητή ήταν αυτή η ισορροπία κατά τη συγγραφή;
Ήταν μια δύσκολη συνθήκη, γιατί δεν ήθελα να φτιάξω ούτε ωραιοποιημένους χαρακτήρες, ούτε βέβαια και θύματα. Περισσότερο με ενδιέφερε να δώσω μια ρεαλιστική εικόνα: οι γυναίκες – σύγχρονες και παλιές – που διαθέτουν την ευαισθησία και τον συναισθηματικό τους πλούτο και, παράλληλα, αγωνίζονται να αντισταθούν σε όσα τις πνίγουν.
Σε ποιον βαθμό το έργο σου συνομιλεί με τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και τις σημερινές μορφές έμφυλης ανισότητας;
Το βιβλίο περιλαμβάνει ιστορίες που καταθέτουν περιστατικά σύγχρονης, έμφυλης ανισότητας και βίας, ωστόσο, είναι αρκετές και οι ιστορίες που εκτυλίσσονται σε αγροτικά περιβάλλοντα προηγούμενων δεκαετιών. Αυτή η συνύπαρξη ήταν σκόπιμη, γιατί ήθελα να καταδείξω ακριβώς αυτό: η γυναίκα έρχεται αντιμέτωπη με τα ίδια μοτίβα, τις ίδιες συμπεριφορές εδώ και τόσα χρόνια.
Πιστεύεις ότι η λογοτεχνία μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο αφύπνισης ή αλλαγής σε ζητήματα φύλου;
Σαφώς, γι’ αυτό όχι μόνο την επιλέγω, αλλά και την αγαπώ ιδιαίτερα. Βέβαια, για να εκπληρωθεί ο συγκεκριμένος σκοπός, θα πρέπει ο αναγνώστης/η αναγνώστρια να διαβάζει ενεργητικά, όχι δηλαδή μόνο για να ξεκουραστεί και να χαλαρώσει. Να κλείσει το βιβλίο και αναλογιστεί την ιστορία, τους ήρωες, τις επιλογές τους και τις επιπτώσεις αυτών. Το πώς διαβάζουμε ένα βιβλίο είναι μια κρίσιμη απόφαση.
Τι θα ήθελες να κρατήσει ο αναγνώστης κλείνοντας το βιβλίο;
Θα ήθελα να αφουγκραστεί τη γυναικεία εμπειρία, όπως την απέδωσα μέσα από τις συγκεκριμένες δέκα ιστορίες. Να αναρωτηθεί: Πρόκειται για υπερβολές ή για μια απεικόνιση της πραγματικότητας; Εάν ισχύει το δεύτερο – και σε συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης – ίσως να θελήσει να κάνει λίγο παραπάνω «χώρο» στις γυναίκες, ώστε να υπάρχουν όπως αυτές θέλουν.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
