Της Σοφίας Κωνσταντινίδου
Ένας ηθοποιός που έχει καταφέρει να κερδίσει την προσοχή του κοινού με το ταλέντο, τη γοητεία και την αφοσίωσή του στην τέχνη. Την πρώτη του τηλεοπτική επιτυχία στις «Άγριες Μέλισσες» ακολούθησαν πολυδιάστατες θεατρικές ερμηνείες και σημαντικές συνεργασίες, μέσα από τις οποίες φανερώθηκε η διάθεσή του να αναμετριέται με τα σκοτάδια του, να αναζητά ρόλους που τον εξελίσσουν και να βρίσκει στην τέχνη έναν καθρέφτη της ζωής και του εαυτού του.
Ο Ιωάννης Αθανασόπουλος γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα και ήδη από μικρό παιδί έδειχνε μια αδυναμία στη θεατρική έκφραση. Όπως θυμάται ο ίδιος, «από μικρό παιδί συμμετείχα στις θεατρικές ομάδες του Δημοτικού και αργότερα του Λυκείου», ωστόσο το «μικρόβιο» για την υποκριτική μπήκε για τα καλά στο Πανεπιστήμιο, όταν εντάχθηκε στην ερασιτεχνική ομάδα της ΑΣΟΕΕ, όπου σπούδασε Marketing και Επικοινωνία. Τα καλοκαίρια στο χωριό, εξηγεί, «έστηνα παραστάσεις στην αυλή για όλη την οικογένεια. Με τα ξαδέρφια μου χορεύαμε, τραγουδούσαμε, φτιάχναμε κοστούμια, κόβαμε εισιτήρια». Από τότε, όπως λέει, «κάτι υπήρχε μέσα μου» και όταν τελείωσε το Πανεπιστήμιο αποφάσισε να ακολουθήσει την υποκριτική. Ο πατέρας του τον είχε συμβουλεύσει: «Τελείωσε πρώτα το Πανεπιστήμιο και μετά κάνε ό,τι θέλεις». Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Ίασμος του Βασίλη Διαμαντόπουλου και αποφοίτησε το 2015, ανοίγοντας τον δρόμο για τα πρώτα επαγγελματικά του βήματα.
Ωστόσο η μετάβαση από τη σχολή στην επαγγελματική ζωή δεν ήταν εύκολη. «Είναι ένα βαθιά ανασφαλές επάγγελμα», αναφέρει. «Ακόμη και τώρα προσπαθώ να διαχειριστώ την απόρριψη. Όταν κάποιος σε απορρίπτει, δεν σημαίνει ότι δεν είσαι καλός ηθοποιός· μπορεί απλώς να μη ταιριάζει το φιζίκ σου σε έναν ρόλο. Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί». Στη σχολή, συνεχίζει, «πιστεύεις ότι σίγουρα θα γίνεις ηθοποιός, θα δουλεύεις κάθε χρόνο και θα κάνεις όμορφες δουλειές. Όταν όμως τελειώνεις, είναι σαν να σε ρίχνουν σε έναν απέραντο ωκεανό και πρέπει να μάθεις να κολυμπάς μόνος σου». Η ανασφάλεια και η απόρριψη ήταν για εκείνον δύο βασικά ζητήματα αλλά όπως λέει, «όσο μεγαλώνω, χτίζω αποθέματα και τα διαχειρίζομαι σε πολύ καλύτερο επίπεδο».
Δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκε να τα παρατήσει. Όπως εξομολογείται, «για ένα διάστημα δεν ερχόταν η ευκαιρία που θα με πήγαινε παρακάτω». Η μεγάλη αλλαγή ήρθε το 2019 με τη συμμετοχή του στη δραματική σειρά του ΑΝΤ1 «Άγριες Μέλισσες». Ο ρόλος του Γιάννου κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του κοινού. Όπως σημειώνει, «ακόμη και σήμερα, επτά χρόνια μετά, όταν περπατάω στον δρόμο, ο Γιάννος με ακολουθεί μέσα από τον κόσμο που τον θυμάται και τον αγαπά». Αυτή η εμπειρία άνοιξε νέες πόρτες για τον Ιωάννη και τον έφερε στο επίκεντρο της θεατρικής και τηλεοπτικής σκηνής.
Το 2026 συμμετέχει στη σειρά του Alpha «Το Σπίτι δίπλα στο ποτάμι», σε έναν ρόλο που τον συναρπάζει, αυτόν του Ηλία Αρώνη, ο οποίος «έχει καλές προθέσεις για την Ξένια αλλά κουβαλά και πολλά σκοτάδια. Ξεκινά ως ένας γλυκός και δοτικός άνθρωπος, όμως σταδιακά φτάνει στα άκρα. Τη στιγμή που θα γνωρίσουμε το παρελθόν του, ίσως τον καταλάβουμε και τον δικαιολογήσουμε. Πως προς το παρόν είναι full in love αλλά σύντομα έρχονται πιο σκοτεινές σκηνές, που κάνουν τη διαδρομή του χαρακτήρα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα» προσθέτει. Στην τηλεοπτική αυτή σειρά εποχής συνεργάζεται με σημαντικούς συναδέλφους και εκφράζει την ικανοποίησή του: «Χαίρομαι που επιστρέφω ύστερα από καιρό με κάτι που με εκφράζει τόσο. Αυτή την περίοδο νιώθω καλά, απολαμβάνω όσα έρχονται και, το πιο σημαντικό, κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια. Με τις επιλογές που κάνω, θέλω να κοιμάμαι καλά και ήσυχος» λέει με ειλικρίνεια.
Η σχέση του Ιωάννη με το θέατρο είναι βαθιά και προσωπική. Για εκείνον η θεατρική τέχνη απαιτεί αφοσίωση και προσωπικό κόστος. «Προσπαθώ να κρατώ ισορροπίες, αν και συχνά αφήνομαι ολοκληρωτικά», εξηγεί. «Όταν μπαίνεις σε έναν ρόλο με ψυχολογικά ή ψυχιατρικά τραύματα, η διαδικασία γίνεται βαθιά και επίπονη. Με συγκέντρωση και ψυχικό κόπο προσπαθώ να καταλάβω τον ήρωα και, όσο γίνεται, να γίνω αυτός ο άνθρωπος, ακόμη κι αν αυτό πονά». Για να αντιμετωπίσει την ένταση των ρόλων, βρίσκει ανακούφιση σε απλές αλλά ουσιαστικές στιγμές: «Μου αρέσει να περπατώ, να κοιτάζω τον ουρανό και να αφήνω το μυαλό μου να σκέφτεται όμορφα πράγματα. Μπορεί να ακούγεται ρομαντικό αλλά το περπάτημα με χαλαρώνει πραγματικά· αδειάζει το κεφάλι μου και με επαναφέρει».
Η αναγνωρισιμότητα είναι επίσης ένα κομμάτι που αντιμετωπίζει με χαρά και ρεαλισμό. «Μου αρέσει αν κάποιος με σταματήσει, να βγάλουμε μια φωτογραφία», λέει. «Έχω ανάγκη να νιώθω ότι είμαι αγαπητός, ότι ο κόσμος θέλει να με αγκαλιάσει, ότι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σε μένα, περιμένουν το επόμενο βήμα μου και χαίρονται με ό,τι καταφέρνω». Γι’ αυτό, όπως υπογραμμίζει, είναι πια χαρούμενος. «Καμία αμηχανία, καμία ανασφάλεια».
Όσον αφορά τις διαφορετικές εκφράσεις της τέχνης, ο Ιωάννης παραδέχεται ότι η μεγάλη του επιθυμία είναι ο κινηματογράφος: «Δεν ξέρω αν με ακούει το σύμπαν, αλλά θα ήθελα η επόμενη δουλειά μου να είναι σε ταινία», λέει γελώντας και παράλληλα δηλώνει ότι αγαπά το θέατρο «γιατί είναι ζωντανός οργανισμός και η κάθε μέρα είναι διαφορετική», ενώ χαίρεται και για τη δουλειά στην τηλεόραση. Σχετικά με τους ρυθμούς των γυρισμάτων, σημειώνει: «Μακάρι να υπήρχε η δυνατότητα για πιο αργά γυρίσματα, με περισσότερο χρόνο και φροντίδα. Ανάμεσα στα δύο όμως, το θέατρο υπερέχει στο μυαλό και στην καρδιά μου».
Η επιθυμία του να εξερευνήσει διαφορετικούς ρόλους είναι εμφανής. «Θα ήθελα κάποια στιγμή να ασχοληθώ με την τραγωδία. Είναι δύσκολη και βγάζω το καπέλο σε όσους το κάνουν τόσο άξια», λέει. Σημειώνει όμως ότι πλέον δεν ονειρεύεται απλώς πράγματα αλλά «ρόλους που θα με προκαλέσουν, που θα με κάνουν καλύτερο άνθρωπο και πιο ώριμο ηθοποιό και που θα με βοηθήσουν να εξελιχθώ».
Όσον αφορά τη σύγχρονη ελληνική θεατρική σκηνή, ο Ιωάννης δεν διστάζει να εκφράσει τον θαυμασμό του για τους συναδέλφους και τους σκηνοθέτες: «Έχουμε καταπληκτικούς ηθοποιούς. Νομίζω ότι δεν υστερούμε σε τίποτα σε σύγκριση με το εξωτερικό. Οι σκηνοθέτες μας εξελίσσονται συνεχώς· υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι». Παράλληλα, εντοπίζει χώρο για βελτίωση: «Ίσως αυτό που λείπει είναι λίγη περισσότερη ενσυναίσθηση μεταξύ μας. Το ταλέντο υπάρχει σε αφθονία και είμαι πολύ περήφανος για τους νέους σκηνοθέτες, που φέρνουν φρέσκες ιδέες και φαντασία. Επιπλέον, θα ήθελα περισσότερα ελληνικά έργα γιατί υπάρχει πολύ έμπνευση και φως σε πολλά ελληνικά μυαλά».
Η συνεργασία του με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος αποτελεί για εκείνον μία ιδιαίτερη εμπειρία. «Είναι η πρώτη μας συνεργασία και είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος. Έχω να πω τα καλύτερα για τη Χριστίνα Χατζηβασιλείου· είναι μια υπέροχη σκηνοθέτις με σημαντική προσφορά στη Θεσσαλονίκη και εξαιρετική δασκάλα», αναφέρει. Σημειώνει επίσης τη σημασία της ομάδας: «Έχω να πω τα καλύτερα για τους συνεργάτες μου. Υπέροχοι συνοδοιπόροι. Είναι μια πολύ όμορφη συγκυρία». Περιγράφει τη διαδρομή προς τον Λευκό Πύργο ως «συγκλονιστική εμπειρία», με την παραλία μπροστά του να προσφέρει μια μοναδική αίσθηση κάθε φορά που πηγαίνει στο Θέατρο και για την πόλη της Θεσσαλονίκης, λέει με ενθουσιασμό: «Είναι υπέροχη πόλη. Η Θεσσαλονίκη έχει υπέροχες γωνιές, πανέμορφα σημεία και τώρα που τελειώσαμε τις πρόβες, ελπίζω να απολαύσω τις χαρές της».
Με αφορμή την πρεμιέρα του έργου της Σάρα Κέιν «Λαχταρώ» που ανεβαίνει στο Φουαγιέ του Θέατρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ο ταλαντούχος ηθοποιός Ιωάννης Αθανασόπουλος μιλά στην «ΠΟΛΗ μας».
Το Λαχταρώ (Crave) είναι ίσως το πιο ερμητικό έργο της Sarah Kane, ένα παραληρηματικό κείμενο. Τι σκεφτήκατε όταν το διαβάσατε;
Το κείμενο το δουλέψαμε στη δραματική σχολή και με είχε ενθουσιάσει. Έλεγα πως, όταν γίνω επαγγελματίας, θέλω να αναμετρηθώ μαζί του. Φέτος ήρθε ξανά στα χέρια μου και το ένιωσα ως μεγάλη χαρά και τιμή. Είναι πολύ απαιτητικό, χρειάζεται χρόνο και μελέτη. Κάνουμε πρόβες δύο μήνες και ακόμη ανακαλύπτουμε νέες πτυχές. Δύσκολο έργο, με αμείλικτα νοήματα, μαχαιριά στην καρδιά για όσα αγγίζει. Η διαδικασία είναι ψυχικά και σωματικά κουραστική, όμως πλέον νιώθω πως έχω καταλάβει τι θέλει να πει η συγγραφέας και είμαι χαρούμενος.
Η Κέιν έγραψε το έργο λίγους μήνες πριν την αυτοχειρία της. Δουλέψατε με αυτό το βιογραφικό βάρος ή το αφήσατε εκτός πρόβας;
Νομίζω πως ήταν το προτελευταίο της έργο, πριν από την ψύχωση και την αυτοκτονία της. Ακόμη και στη γραφή της διακρίνεις στοιχεία που οδηγούν στο συμπέρασμα πως για εκείνη η μόνη λύτρωση ήταν ο θάνατος. Τίποτα άλλο δεν φαινόταν ικανό να τη σώσει. Δεν με επηρέασε αρνητικά. Αντίθετα, η διαδρομή της Σάρα Κέιν μέσα σε όσα γράφει με ιντρίγκαρε. Ήθελα να καταλάβω τι ένιωθε όταν έγραφε, σε έναν σχεδόν παραληρηματικό λόγο όπου η μία σκέψη παλεύει να υπερισχύσει της άλλης. Σαν τέσσερις φωνές να συγκρούονται για το ποια έχει δίκιο. Ήταν μια γυναίκα γεμάτη σκέψεις.
Πώς προσεγγίσατε αυτό το κείμενο που δεν έχει σαφείς χαρακτήρες και που οι φωνές μοιάζουν με θραύσματα μιας διαλυμένης συνείδησης; Ο ρόλος σας -η φωνή σας;
Οι χαρακτήρες είναι οι A, B, C και M. Ο B, που υποδύομαι, μπορεί να είναι ο brother, ο αδερφός της, αλλά και ο boyfriend. Με τη Χριστίνα Χατζηβασιλείου, που έχει μελετήσει τη Σάρα Κέιν και το In-yer-face Theatre, αποφασίσαμε πως σε κάποια σημεία λειτουργεί ως η φωνή του αδερφού στο μυαλό της, ενώ αλλού θυμίζει boyfriend, την ανδρική εκδοχή της ηρωίδας, το αγόρι που φλερτάρει. Ο B είναι ο πιο νέος και χαλαρός χαρακτήρας: ένας πιτσιρικάς που προσπαθεί να φλερτάρει μια μεγαλύτερη γυναίκα, φέρνοντας λίγες αλλά ουσιαστικές κωμικές πινελιές. Γιατί, παρότι το έργο είναι βαρύ, η Κέιν γράφει και στιγμές χιούμορ που σπάνε την ένταση και δίνουν στον θεατή μια μικρή ανάσα.
Είναι το «Λαχταρώ» μια κραυγή απελπισίας ή μια ύστατη προσευχή για αγάπη και λύτρωση;
Πολλοί το θεωρούν βαθιά ερωτικό μονόλογο. Για μένα είναι κυρίως λόγος χειριστικός: ένας άνθρωπος που προσπαθεί να ελέγξει έναν άλλον. Είναι πολυεπίπεδο έργο. Η ηρωίδα αναζητά λύτρωση και αγάπη, όμως δεν τη βρίσκει όπως τη θέλει και συνειδητοποιεί πως όλα επαναλαμβάνονται· οι μνήμες, οι επιθυμίες, τα ίδια λάθη. Ένας στρόβιλος που την οδηγεί στο τέλος. Το έργο μιλά για τις επώδυνες διαδρομές του νου, τα τραύματα, τον φόβο, τη λαχτάρα για αγάπη, την ψυχική υγεία, τη σεξουαλική και σωματική βία. Σε μία ώρα χωρά απίστευτη πυκνότητα θεμάτων. Η Σάρα Κέιν αφήνει έντονα βιωματικά ίχνη: σχέση μάνας-κόρης, σεξουαλικότητα, ανάγκη επιβεβαίωσης. Το μεγάλο στοίχημα για εμάς είναι ο θεατής, μέσα σε μία μόνο θέαση, να νιώσει, να συγκινηθεί, να φύγει με έναν αναστεναγμό και αργότερα, όπου κι αν πάει, να το κουβαλά μέσα του και να προβληματιστεί. Αν συμβεί αυτό, τότε κάτι έχουμε κάνει σωστά κι εμείς -και φυσικά η Κέιν με το «Λαχταρώ».
Σε μια εποχή υπερβολικού θορύβου τι σημαίνει να συμμετέχει κανείς σ’ ένα τόσο εσωτερικό, σκοτεινό έργο; Είναι πράξη τόλμης ή ανάγκης;
Το θεωρώ αναγκαίο, γιατί μέσα από τέτοια έργα αναμετριέσαι με τα δικά σου σκοτάδια. Βλέπεις μέχρι πού φτάνεις, σου ξεκλειδώνονται πράγματα που δεν ήξερες ότι κουβαλάς. Γι’ αυτό υπάρχει η τέχνη. Ειδικά σε περιόδους έντασης και αναταραχής είναι απαραίτητη. Μπορεί να είναι μαχαιριά στην καρδιά, αλλά αξίζει, γιατί έχει ουσία και ενδιαφέρον. Προσωπικά είμαι ξεκάθαρα υπέρ τέτοιων κειμένων.
Info
- Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος. Σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία: Χριστίνα Χατζηβασιλείου. Διανομή: Ιωάννης Αθανασόπουλος, Μομώ Βλάχου, Άννα Ευθυμίου, Γιάννης Παρασκευόπουλος.
- Φουαγιέ Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών: Eθνικής Αμύνης 2, τηλ. 2315 200200. Πρεμιέρα: Παρασκευή 27|02|2026 στις 21:00.
- Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη 19:00, Πέμπτη – Παρασκευή 21:00, Σάββατο 18:00 και 21:00, Κυριακή 19:30.
- Κατάλληλο για άνω των 16 ετών.
- Προπώληση: ntng.gr, more.com, τηλ. 2117 700000.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
