Συνέντευξη στη Σοφία Κωνσταντινίδου
Ο Πασχάλης Τσαρούχας διαθέτει εκείνο το σπάνιο εκτόπισμα που δεν επιβάλλεται αλλά αναδύεται. Με βλέμμα καθαρό και παρουσία γειωμένη, μετατρέπει κάθε ρόλο σε βιωμένη εμπειρία. Δεν αναζητά τον εντυπωσιασμό αλλά την αλήθεια και αυτή η αφοσίωση στο ουσιώδες είναι που τον κάνει να ξεχωρίζει διαχρονικά. Στην παράσταση του ΚΘΒΕ ερμηνεύει τον«Ζορμπά» και μας μιλά για την ελευθερία, την τέχνη, το θέατρο σήμερα και τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να σταθεί κανείς απέναντι στη ζωή με τόλμη και αθωότητα.
Ποια θέση έχει στην καρδιά σας ο «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» του Νίκου Καζαντζάκη;
Ο Ζορμπάς είναι μια μεγάλη μορφή και όταν τον διαβάζει κανείς στα νεανικά του χρόνια φαντάζει ιδανικός. Δεν είναι βέβαια ιδανικός. Μπορούμε να ασκήσουμε πολλές ενστάσεις στην αντίληψή του για την ελευθερία, αφού μιλά για μια «ιδανική», ας πούμε, κοινωνία όπου ο άνθρωπος οφείλει να υπηρετεί τα ένστικτα, τα θέλω και τις επιθυμίες του. Αν τη μεταφέρουμε στη σημερινή κοινωνία, αυτή η στάση μοιάζει ακραία. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, βλέπουμε ότι και ο ίδιος υπηρετεί την ανάγκη του για απόλυτη ελευθερία σε βαθμό που κοστίζει σε άλλους ανθρώπους. Έχει εγκαταλείψει την οικογένειά του για να αισθάνεται ελεύθερος. Δεν μπορούμε λοιπόν να τον εξιδανικεύσουμε. Ωστόσο αποτελεί μια τεράστια κραυγή ελευθερίας. Νομίζω πως ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την κοινωνία και τη ζωή, πρέπει να διαβάζεται σε αντίστιξη με τον τρόπο που ο συγγραφέας, ο Νίκος Καζαντζάκης, προσεγγίζει την πραγματικότητα μέσα στο έργο. Οι δύο μορφές λειτουργούν μαζί και έτσι πρέπει να τις βλέπουμε. Αν τις απομονώσουμε, κοινωνικά τουλάχιστον, οδηγούμαστε σε μια στρεβλή ανάγνωση και των δύο.
Η εικόνα που έχουμε όλοι για τον Ζορμπά προέρχεται από την ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη. Που εστιάζει η συγκεκριμένη θεατρική διασκευή που παρουσιάζετε με το ΚΘΒΕ;
Εντάξει, αυτή είναι η κυρίαρχη εικόνα. Στη δική μας παράσταση εστιάζουμε στον άνθρωπο. Είναι ένας διάλογος του Ζορμπά με τον Θεό, τον οποίο αποκαλεί με δύο τρόπους. Θεό και Πλάστη. Όταν μιλά για τον Θεό, αναφέρεται σε μια δύναμη συχνά σκληρή, που δεν παρεμβαίνει, δεν «λαμβάνει» υπόψη της τον ανθρώπινο πόνο. Είναι το διαχρονικό ερώτημα: υπάρχει Θεός, και αν ναι, γιατί επιτρέπει να συμβαίνουν όλα αυτά τα άδικα; Όταν όμως τον αποκαλεί Πλάστη, στρέφεται σε όλη την ομορφιά της δημιουργίας. Μιλά για τα όμορφα συναισθήματα, για τους όμορφους ανθρώπους, για την ίδια την ομορφιά του κόσμου.
Ποιο στοιχείο του έργου θεωρείτε ότι συναρπάζει το κοινό παγκοσμίως;
Νομίζω πως αν το απογυμνώσουμε από τα εξωτερικά του στοιχεία, αυτό που μένει και το κάνει γοητευτικό, είτε ως μυθιστόρημα είτε ως ταινία, είναι η δυαδική σχέση του συγγραφέα με τον εαυτό του. Ο Ζορμπάς άλλωστε τι είναι; Το alter ego του Καζαντζάκη. Είναι ο εσωτερικός του αντίλογος, η άλλη του φωνή. Στην ουσία πρόκειται για τον διάλογο του ανθρώπου με την ίδια του την ύπαρξη. Κι αυτό είναι που το καθιστά βαθιά συγκινητικό.
Έχετε μία αγαπημένη φράση που περικλείει τον πυρήνα του έργου;
Είναι γεμάτο από αγαπημένες φράσεις. Σε ένα σημείο λέει: «Να μπορούσαμε να ακούσουμε τι λένε οι πέτρες, τα λουλούδια, η βροχή. Μπορεί να μας φωνάζουν κι εμείς να μην ακούμε τη φωνή τους».
Υπάρχει σημαντική παρουσία χορού στην παράσταση;
Ναι, υπάρχει. Δεν θυμάμαι ακριβώς πόσα σημεία της παράστασης περιλαμβάνουν χορό, αλλά σίγουρα υπάρχει ο χορός του Ζορμπά όταν ο Νίκος δέχεται να φτιάξουν τον εναέριο σιδηρόδρομο για να κατεβάζουν τα δέντρα από το βουνό. Υπάρχει επίσης ο χορός στο φινάλε, αλλά και ένας πένθιμος χορός όταν πεθαίνει ο Παυλής.
Το συρτάκι στο φινάλε αποτέλεσε για χρόνια σήμα κατατεθέν της ελληνικότητάς μας…
Αυτές είναι τουριστικές εκδοχές. Δεν ακολουθήσαμε αυτή την οδό. Βέβαια στο τέλος ακούγεται το συρτάκι του Μίκη Θεοδωράκη και το χορεύουμε, αλλά όχι με το στιλ «Greek σουβλάκι», «Greek συρτάκι» και τσολιαδάκια. Δεν μπορείς να κάνεις Ζορμπά χωρίς να ακουστεί το συρτάκι του Θεοδωράκη. Όμως όλοι μαζί -ο σκηνοθέτης μας Λευτέρης Γιοβανίδης, η Ιωάννα Μήτσικα που ανέλαβε κινησιολογία και χορογραφία αλλά και εμείς οι ηθοποιοί- δημιουργήσαμε κάτι πιο ελεύθερο. Ο Ζορμπάς όταν χορεύει τρελαίνεται. Σου λέει «όταν πέθανε το παιδί μου όλοι έκλαιγαν κι εγώ σηκώθηκα να χορέψω για να μην τρελαθώ». Έτσι νικούσε τον πόνο του. Κανείς δεν μπορεί να χορεύει με συγκεκριμένα, «πατημένα» βήματα όταν χορεύει για να σωθεί ψυχικά. Ο χορός αυτός είναι κάτι πιο τρελό, πιο απελευθερωτικό, πιο αληθινό. Πατάει στη γη, πετάει στον ουρανό, ξανακοιτάει τη γη και μιλάει με τον Θεό. Είναι χορός που πηγάζει από την ψυχή και σε απελευθερώνει.
Στις μέρες μας, όπου η καθημερινότητα τρέχει με ταχύτητες τρελές, τι από τη φιλοσοφία του Ζορμπά θεωρείτε ότι έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία;
Έχει μεγάλη αξία το να σταθείς και να ακούσεις τους ανθρώπους, να νιώσεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσπαθήσεις να παραμείνεις καθαρός. Ο Ζορμπάς αντιλαμβάνεται τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο και ίσως γι’ αυτό δεν τον καθιστά αριβίστα ή τυχοδιώκτη, όπως θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει. Το ότι βλέπει τα πάντα σαν παιδί -σαν να τα συναντά πρώτη φορά- τον απενοχοποιεί. Όταν η αντίδρασή σου στα πράγματα είναι παιδική, χωρίς να υπολογίζεις τις συνέπειες, η αθωότητα και η ελευθερία συνυπάρχουν.
Ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να είναι απόλυτα ελεύθερος και έτοιμος να ρισκάρει προκειμένου να κάνει πράξη αυτά που γυρεύει η ψυχή;
Όχι, δεν μπορεί. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσει να προσπαθεί να είναι ελεύθερος. Και εν πάση περιπτώσει, αν μιλήσουμε για τον Ζορμπά, για όλη αυτή την ελευθερία που όλοι επισημαίνουν, υπάρχει κάτι που τον φοβίζει: ο θάνατος. Τον φοβάται βαθιά. Όλος ο τρόπος της ζωής του είναι η απάντησή του σε αυτόν τον φόβο. Είναι ο μοναδικός τρόπος που έχει για να μην φοβάται το θάνατο. Το λέει ο ίδιος: «Με τρομάζουν τα γεράματα, αφεντικό». Τον τρομάζει η ανημποριά που φέρνουν τα χρόνια.
Αν ήταν άνθρωπος του σήμερα, πώς θα αντιμετώπιζε την εποχή μας; Τα social media, τον τρόπο που ζούμε…
Θα ζούσε μόνος του σε μια πλαγιά, σε ένα βουνό. Θα ήταν κοσμοκαλόγερος.
Και πιο κυρίως στοιχείο του χαρακτήρα του θα δυσκολευόταν να εκφράσει;
Θα ήταν σαν τη μύγα στο γάλα, όπως ακριβώς εμφανίζεται και στο περιβάλλον του Καζαντζάκη. Δεν είναι ένας κανονικός άνθρωπος. Όταν, για παράδειγμα, σκοτώνουν τη χήρα, ανεβοκατεβαίνει τρεις φορές το βουνό για να μπορέσει να το διαχειριστεί. Κάνει πράγματα που συνήθως δεν γίνονται. Καταλαβαίνει τα πάντα με το στομάχι του και με την επαφή του με τη γη, με τα πόδια του. Ξυπολύνεται για να γειωθεί. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να καταλάβει αν δεν το πιάσει. Πρέπει να το αγγίξει, να το γευτεί, να το μυρίσει, να το φέρει στο στόμα του. Έχει μια φοβερή ατάκα όταν γκρεμίζεται το ορυχείο. Ενώ όλοι λένε «α, χάθηκε το ορυχείο, σε ευχαριστούμε Ζορμπά που μας έσωσες», εκείνος σταματάει και λέει «πεινώ». Θέλει να φάει για να μπορέσει να σκεφτεί.
Δεν αναλύει, ζει.
Ναι, δεν το αναλύει, το ζει. Είναι γεμάτος ατάκες ο Ζορμπάς. Λέει: «Την ευτυχία δύσκολα τη νιώθουμε όταν τη ζούμε. Όταν περάσει καιρός μόνο καταλαβαίνουμε πόσοι ευτυχισμένοι σταθήκαμε». Τι θέλει να μας πει; Ότι εφόσον μετά από καιρό θα καταλάβεις τι είναι αυτό που σου συνέβη, ζήσε το ρε άνθρωπε. Μην προσπαθείς να το εξηγήσεις την ώρα που το ζεις. Μη φοβάσαι. Το πολύ πολύ να χτυπήσεις, να πονέσεις, δεν πειράζει, ζήσε το.
Είναι μία άλλη είδους φιλοσοφία από την οποία είμαστε πέρα για πέρα μακριά πια.
Ναι, απομακρυνθήκαμε. Γι’ αυτό λέω ότι ο Ζορμπάς είναι σαν μικρό παιδί. Έχετε δει ποτέ μικρό παιδί να φοβάται από μόνο του; Εμείς τα τρομάζουμε. «Πρόσεχε, θα χτυπήσεις», «Πρόσεχε, θα πάθεις αυτό», «Πρόσεχε, αυτό είναι κακό, εκείνο είναι καλό».Το παιδί δεν φοβάται. Είναι ένα καινούργιο πλάσμα που έρχεται στη γη, στην κοινωνία και θέλει να τα γνωρίσει όλα.
Η επιτάφια ρήση του Καζαντζάκη: «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος», πόσο σας εκφράζει ως σύνοψη ζωής;
Μ’ αρέσει. Λίγο πολύ την ακολουθώ. Ξέρετε, είναι αλήθεια ότι όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις, δεν φοβάσαι. Το ζήτημα είναι αν νομίζεις ότι έχεις κάτι ή αν έχεις προσπαθήσει να αποκτήσεις κάτι που φοβάσαι να χάσεις. Κι αυτό τότε σε κρατά δέσμιο και δεν σε αφήνει να κάνεις ό,τι πραγματικά ήθελες.
Μετά από 40 χρόνια δουλειάς, ποιο στοιχείο της υποκριτικής σάς κάνει ακόμα να ανατριχιάζετε;
Στο θέατρο υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να μετρηθεί ούτε με σκέψεις ούτε με λόγια. Είναι η επαφή που αναπτύσσεις στη σκηνή με τους συμπαίχτες σου, με τους συναδέλφους σου. Αυτή η επαφή είναι μοναδική. Έχουμε στιγμές με τον Νίκο Τζολερίδη όπου ξεχνιόμαστε τελείως. Είμαστε απλώς ο Ζορμπάς και ο Νίκος. Και είναι κάτι που τεχνικά ακόμα κι εμείς δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε κάποιες φορές. Σας υπόσχομαι δηλαδή ότι θα κλαίει η πλατεία! Αυτό εισπράττει το κοινό. Αυτή την ψυχική επαφή των ηθοποιών πάνω στη σκηνή.
Έχετε πάρει πολλά βραβεία για τις ερμηνείες σας…
Ναι, είναι κλεισμένα μέσα στις βιτρίνες και τα βλέπω. Μ’ αρέσει να τα κοιτάζω, όχι επειδή έχω πάρει ένα βραβείο αλλά γιατί μου θυμίζουν όλη τη συνθήκη της εποχής· ανθρώπους που ήταν κοντά μας, ανθρώπους που έχουν φύγει, τη νεότητα, τις τρέλες. Για παράδειγμα, όταν βλέπω το βραβείο της «Βασιλικής» στο Κάιρο, δεν σκέφτομαι το αγαλματίδιο αλλά το χαρτί που το συνοδεύει και έχει την υπογραφή του Μάλκοβιτς. Θυμάμαι την πρώτη φορά που τον συνάντησα, το πώς μου μίλησε ή το πώς με κάλεσε ο διευθυντής του φεστιβάλ ενώ ήμουν σε εντελώς άλλη φάση της ζωής μου. Δεν αισθάνομαι αυταρέσκεια. Περσινά ξινά σταφύλια. Το χαίρεσαι εκείνη την ώρα και εγώ το χάρηκα μέχρι το τέλος, το εξάντλησα. Είναι ένα καλό θυμητικό, τίποτα παραπάνω.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει το θέατρο στη σύγχρονη εποχή; Μιλάμε μόνο για sold out, δεν λέμε ήταν μια καλή παράσταση.
Το θέατρο έχει αλλάξει αρκετά. Νομίζω ότι έχει αρχίσει να μπαίνει στα χωράφια του θεάματος. Δεν ψάχνουμε πώς να κάνουμε μια καλή παράσταση. Περισσότερο μας απασχολεί να βγάλουμε χρήματα, παρά ο τρόπος με τον οποίο θα τα βγάλουμε. Σημεία των καιρών. Δεν συμπεριλαμβάνω τον εαυτό μου στο μας, για να είμαστε ξεκάθαροι. Και αυτό συμβαίνει σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνίας. Και είναι λάθος γιατί χάνουμε τη διαδρομή, το δημιουργικό κομμάτι. Οι άνθρωποι που επιμένουν στις διαδικασίες είναι αυτοί που έχουν την μεγαλύτερη επιτυχία. Ό,τι αξίζει να μείνει, να μνημονεύεται, χωρίς αυτό να είναι αυτοσκοπός, είναι αυτό που έχει γίνει με κόπο, με έρευνα, με αυταπάρνηση από τους ανθρώπους. Ισχύει παντού, όχι μόνο στο θέατρο. Σε όλα τα πεδία. Τι σημαίνει sold out; Υπάρχει ένα θέατρο χιλίων θέσεων και ένα θέατρο εκατό θέσεων και έχουν και τα δύο sold out. Και τι έγινε; Η μία μέρα του ενός είναι η βδομάδα του άλλου. Οπότε είναι λάθος μέτρο σύγκρισης, λάθος τρόπος προσέγγισης.
Η συγγραφή παιδικών βιβλίων προέκυψε από την ανάγκη να «γκρεμίσετε» την τηλεοπτική ταμπέλα του σκληρού, του αδιάλλακτου, του απρόσιτου;
Όχι, όχι. Τα βιβλία μου τα ξεκίνησα πολύ πριν γίνω ευρέως γνωστός, πολύ πριν φορέσω κάποια «ταμπέλα» ή κάποιος προσπαθήσει να μου την επιβάλει. Στη σταδιοδρομία μου δεν έχω κάνει μόνο ένα πράγμα. Μάλιστα, πάντα είχα την έννοια να μην περιοριστώ σε ένα πράγμα· ήθελα να δοκιμάσω πολλά και διαφορετικά, πάντα όμως μέσα από τη δική μου περσόνα, τα δικά μου χαρακτηριστικά, τον δικό μου τρόπο να αντιλαμβάνομαι τα πράγματα, όπως ο καθένας αντιλαμβάνεται τον κόσμο με τον δικό του τρόπο. Στην τηλεόραση, για παράδειγμα, είναι βολικό να έχεις ένα «κουτί» με τους σκληρούς, ένα με τους μαλακούς, ένα με τους έξυπνους, ένα με τους ανόητους. Αλλά αυτό είναι πρόβλημα της τηλεόρασης. «Έχεις κάνει τα πάντα σε αυτό το ρόλο» στα πέντε χρόνια της «Γης της Ελιάς», μου είπε ένας από τους σκηνοθέτες μας. Και είναι αλήθεια αυτό. Ο ρόλος μου, ο Στάθης, έχει κλάψει, έχει ξεφτιλιστεί, έχει κάνει τα πάντα. Αυτός τι είναι; Ένας σκληρός, ένας μπρουτάλ; Απλώς μας βολεύει να λέμε «αυτός είναι έτσι, ο άλλος είναι αλλιώς», για να μπορούμε να τακτοποιούμε τα πράγματα. Όχι εγώ. Κάποιοι άλλοι. Ο ηθοποιός οφείλει να μην είναι τίποτα το προφανές. Και κάθε φορά να γίνεται κάτι άλλο. Άλλοι το πετυχαίνουμε, άλλοι δεν το πετυχαίνουμε. Υπάρχουν και ηθοποιοί που δημιούργησαν μια περσόνα και με αυτή πορεύτηκαν.
Έχετε σταματήσει εδώ και χρόνια να γράφετε βιβλία;
Ναι. Προτιμώ πια να γράφω μουσική, να φτιάχνω τραγούδια. Είναι κάτι άλλο, μια διαφορετική εκδοχή δική μου, ας το πω έτσι. Έχω ολοκληρώσει ήδη έναν δίσκο και τώρα τελειώνει ένας δεύτερος. Λέω ιστορίες που θα ήθελα να είχα ζήσει ή που έχω ζήσει πραγματικά. Με τη μουσική φτιάχνω στίχους και μελωδίες που συνδέονται με προσωπικές εμπειρίες. Στα παιδικά βιβλία, αντίθετα, ήταν πράγματα που θα ήθελα να μου είχαν συμβεί ή να μου τα είχε αφηγηθεί κάποιος. Δεν το κάνω για τους άλλους. Στη ζωή μας, τίποτα δεν κάνουμε πραγματικά για τους άλλους. Όλα γίνονται για τον εαυτό μας. Ακόμα κι όταν θεωρούμε ότι θυσιαζόμαστε ή κάνουμε κάτι για κάποιον άλλο, στην ουσία το κάνουμε για να αισθανθούμε εμείς ήσυχοι ότι κάναμε αυτό που πιστεύαμε ότι έπρεπε. Αναζητώντας την προσωπική μας ισορροπία, πράττουμε πράγματα. Τίποτα δεν κάνουμε για τους άλλους και αυτό είναι το κανονικό.
Αν η ζωή σας ήταν μυθιστόρημα ποιο κεφάλαιο θα θέλατε να γράφεται τώρα;
Είναι πολύ ύποπτη αυτή η ερώτηση (γέλια). Όταν έχεις ζήσει πολύ περισσότερα από τα μισά χρόνια της ζωής σου, είναι φαύλο να πεις «ξέρω εγώ, αυτό το κεφάλαιο που γράφεται τώρα θα είναι το καλύτερο, το πιο δημιουργικό». Από την άλλη, είναι και πάρα πολύ σκληρό να πεις ότι είναι ένα από τα τελευταία κεφάλαια. Ξέρω ‘γώ; Δεν έχει σαφή απάντηση αυτή η ερώτηση. Θα ήθελα να είναι ένα κεφάλαιο γλυκό, να έχει λιγότερη πίκρα από τα προηγούμενα.
Κοιτώντας πίσω στη διαδρομή σας θα αλλάζατε κάτι;
Δεν θα άλλαζα τίποτα. Είμαι από αυτούς που λένε -και το υπενθυμίζω συχνά στα παιδιά όταν διδάσκω ή στην καθημερινότητά μου- ότι κάθε φορά έχουμε κάνει το καλύτερο που μπορούσαμε. Αλίμονο αν δεν είχαμε κάνει λάθη. Αλίμονο αν είχαμε γεννηθεί με την ικανότητα να εκτιμούμε και να κρίνουμε τα πάντα σωστά. Όπως έλεγε και ο Οιδίποδας, εγώ «τη ζωή μου την έπαθα». Και νομίζω ότι χρειάζεται τόλμη για να το παραδεχτείς στο τέλος και ακόμα μεγαλύτερη για να το ζήσεις και να το εκτελέσεις. Είναι αυτό το «ζήσε μωρέ άνθρωπε στα άκρα. Μη φοβάσαι». Και εγώ για τα περισσότερα δεν φοβήθηκα στη ζωή μου. Και ακριβώς επειδή δεν φοβήθηκα και έχω πληγωθεί πολύ και έχω χαρεί πολύ. Μόνο έτσι ζω.
Πώς περνάτε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και στη Θεσσαλονίκη;
Είναι από τις πιο ωραίες μου φορές στη Θεσσαλονίκη. Επαγγελματικά τη γνώρισα το 1987, όταν είχα έρθει ως βοηθός σκηνοθέτη του Μίμη Κουγιουμτζή, μαθητής στο Θέατρο Τέχνης, για να κάνουμε τους «Εκτελεστές» στο θέατρο Χατζώκου, που δεν υπάρχει πια, στην πλατεία Αριστοτέλους. Θυμάμαι τον εαυτό μου να περπατά στη Νίκης, στην παραλία, με εκείνη τη χαρακτηριστική φθινοπωρινή ψιλή βροχή της Θεσσαλονίκης, παιδί 21 χρόνων και να ονειρεύομαι πότε θα ανέβω κι εγώ στη σκηνή ως πρωταγωνιστής, να κάνω τη διαδρομή Βαρδάρη -Αριστοτέλους πενήντα φορές την ημέρα για να εξυπηρετήσω τις ανάγκες της παράστασης.
Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Έχω έρθει για δουλειά και ως επισκέπτης αλλά αυτή είναι από τις καλύτερες, αν όχι η καλύτερη φορά μου. Η εμπειρία μου με το Κρατικό Θέατρο είναι εξαιρετική και δεν το λέω επειδή κλήθηκα να ερμηνεύσω τον Ζορμπά. Μου αρέσει αυτό το πολύ οργανωμένο σύστημα, μου αρέσει που συμμετέχω σε έναν οργανισμό που παράγει τόσο έργο. Όλες οι σκηνές έχουν διπλές ή τριπλές παραστάσεις, γίνεται δουλειά χωρίς ανάσα και αυτό μ’ αρέσει πολύ. Από την πρώτη μέρα που ήρθα, πήγα να δω παραστάσεις του Κρατικού για να καταλάβω πού βρίσκομαι, τι γίνεται εδώ. Γιατί όση ευθύνη έχει ο οργανισμός να σε αφομοιώσει, τόση έχεις κι εσύ να καταλάβεις πού φιλοξενείσαι, να δεις τις συνήθειες του οικοδεσπότη σου. Οι σχέσεις με όλους τους συναδέλφους είναι εξαιρετικές. Δεν έχω κανένα παράπονο, το λέω ειλικρινά.
Η Θεσσαλονίκη είναι πάντα υπέροχη. Πηγαίνοντας στις πρώτες πρόβες θυμάμαι να προσπαθώ να περάσω την Τσιμισκή και να συναντώ ανθρώπους που περπατούσαν στον μισό ρυθμό από εμένα και με εμπόδιζαν. Και σκεφτόμουν: «Εσύ τους εμποδίζεις γιατί πηγαίνεις γρήγορα, αυτοί εμποδίζουν εσένα επειδή πηγαίνουν πιο χαλαρά;. Αυτό είναι μια ολόκληρη φιλοσοφία, μια στάση ζωής. Είναι ωραίο περπατώντας να μπορείς να κοιτάξεις μια βιτρίνα ή να δεις μήπως είναι κάποιος γνωστός στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Info
- Σκηνή Σωκράτης Καραντινός, Μονή Λαζαριστών: Κολοκοτρώνη 25 -27, Σταυρούπολη.
- Πρεμιέρα: Σάββατο 7 Μαρτίου στις 21:00.
- Πληροφορίες- κρατήσεις στο τηλ. 2315 200200 και στα εκδοτήρια του ΚΘΒΕ.
- Παραστάσεις: Τετάρτη 19:00, Πέμπτη -Παρασκευή 21:00, Σάββατο 18:00 και 21:00, Κυριακή 19:00.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
