Μια απόφαση-σταθμό εξέδωσε το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, επιδικάζοντας αποζημίωση ύψους 400.000 ευρώ σε τέσσερις συγγενείς θυμάτων, ενός πατέρα και του ανήλικου γιου του, που σκοτώθηκαν στην τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Πρόκειται για την πρώτη αγωγή που τελεσιδικεί σχετικά με το δυστύχημα της 28ης Φεβρουαρίου 2023, ανοίγοντας τον δρόμο για τη δικαστική δικαίωση και άλλων οικογενειών.
Το σκεπτικό της απόφασης
Σύμφωνα με δελτίο τύπου του συνηγόρου της οικογένειας των θυμάτων, οι δικαστές απέρριψαν τον ισχυρισμό περί τυχαίου γεγονότος, εστιάζοντας στις συστημικές αποτυχίες του κρατικού μηχανισμού. Στο πολυσέλιδο σκεπτικό υπογραμμίζεται ότι το ελληνικό Δημόσιο, μέσω του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, είχε πλήρη γνώση της επικίνδυνης κατάστασης στο σιδηροδρομικό δίκτυο. Παρά τα δεδομένα αυτά, η εποπτεία που ασκήθηκε κρίθηκε ανεπαρκής και πλημμελής.
Ολόκληρο το δελτίο τύπου έχει ως εξής:
Δικαστική αναγνώριση της ευθύνης του Ελληνικού Δημοσίου για την τραγωδία των Τεμπών από το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών
Στις 27-3-2026, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών προέβη σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη δικαστική κρίση αναφορικά με την τραγωδία των Τεμπών, αναγνωρίζοντας για πρώτη φορά την ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου για τις συνθήκες που οδήγησαν στο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα της 28ης Φεβρουαρίου 2023.
Η απόφαση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς αποτελεί την πρώτη δικαστική κρίση, η οποία επιρρίπτει ευθύνες στο Ελληνικό Δημόσιο για το τραγικό αυτό συμβάν, επιβεβαιώνοντας αυτό που όλοι μας είχαμε αντιληφθεί απ’ τη πρώτη στιγμή: ότι το έγκλημα των Τεμπών δεν συνιστά ένα μεμονωμένο ή ένα απλώς τυχαίο γεγονός, αλλά το αποτέλεσμα εγκληματικών παραλείψεων και συστημικής αποτυχίας στη λειτουργία και εποπτεία του σιδηροδρομικού δικτύου.
Στο πολυσέλιδο σκεπτικό της εν λόγω απόφασης επισημαίνεται ρητώς, μεταξύ άλλων, ότι το Ελληνικό Δημόσιο, δια του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, μολονότι γνώριζε ήδη επί μακρόν την επικίνδυνη και απολύτως ανεπαρκή κατάσταση που επικρατούσε στο σιδηρόδρομο, άσκησε πλημμελώς και αναποτελεσματικά την εποπτεία που όφειλε, συμβάλλοντας αιτιωδώς, δια της παράνομης αυτής παράλειψής του, στο ζημιογόνο αποτέλεσμα, το οποίο μπορούσε να αποτραπεί.
Η δικαστική αυτή εξέλιξη καθιστά σαφές ότι η αναζήτηση ευθυνών δεν εξαντλείται σε επιμέρους φυσικά πρόσωπα, αλλά εκτείνεται στον ίδιο τον πυρήνα της λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την περαιτέρω δικαστική διερεύνηση πραγματικών ευθυνών και απόδοσης ουσιαστικής δικαιοσύνης στα θύματα και στις οικογένειες τους.
Με πληροφορίες από ertnews.gr και dimokratia.gr
