Της Βασιλικής Πολίτου
Μετά από χρόνια, αν ξαναπάς στο Καυτανζόγλειο Εθνικό Στάδιο, γίνεσαι πάλι το παιδί που αντέχει να γυμνάζεται σε εξωτερικό χώρο – βρέχει χιονίζει. Γίνεσαι ο έφηβος που τρέχει να προλάβει τις απογευματινές προπονήσεις ή ο φίλαθλος που έκοψε ένα από τα μαγικά 45.639 εισιτήρια στον αγώνα Ηρακλής – Παναθηναϊκός της Α΄ Εθνικής, το 1971. Τότε που ήταν ο ένας πάνω στον άλλο και η ενέργεια δεν χωρούσε στις κερκίδες, γιατί διαχεόταν στην πόλη. Ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα υποδεχόσουν στη μεγάλη οικογένεια του Ηρακλή τον Βασίλη Χατζηπαναγή, τον «Νουρέγιεφ» του ποδοσφαίρου, που με τις χαρισματικές του «χορογραφίες» σκόρπισε ρίγη συγκίνησης στον «Γηραιό» για δεκαπέντε χρόνια. Ξαναβρίσκεσαι στο ναό της παλαιότερης ομάδας της Θεσσαλονίκης, που επιστρέφει και πάλι στην Super League, έπειτα από εννέα ολόκληρα χρόνια!
Σε προνομιακή θέση, με την Αγίου Δημητρίου στον Νότο και τη Γρηγορίου Λαμπράκη στον Βορρά – και παραστάτες την Γ΄ Σεπτεμβρίου και την Κατσιμίδη – το Εθνικό Στάδιο της Θεσσαλονίκης στέκει σαν το μάτι της πόλης. Αγναντεύει το παραλιακό μέτωπο, και, την ίδια στιγμή, τον ορίζοντα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Δωρεά του Λυσίμαχου Καυτανζόγλου, το συγκρότημα θεμελιώθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1956, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα εγκαινιάστηκε από τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, παρουσία των βασιλέων. Με όνομα βαρύ σαν ιστορία, από την ιστορική οικογένεια Καυτανζόγλου, με παππού το μέλος και χρηματοδότη της Φιλικής Εταιρείας, Ιωάννη Γούτα, ο πολύπειρος διπλωμάτης και νομικός Λυσίμαχος συνέλαβε την ιδέα της ανέγερσης στη Θεσσαλονίκη ενός Πανελληνίου Ηρώου πολύ νωρίτερα. Ήδη από το 1931, μέσα από τη διαθήκη του, ο ευεργέτης «μίλησε» για ένα μνημείο αφιερωμένο στους αγωνιστές για την Ελευθερία.
Η τιμή στους ευεργέτες
«Ως ελάχιστο φόρο τιμής το στάδιο φιλοξενεί στους χώρους του προτομές της οικογένειας, με κεντρικό το άγαλμα του ευεργέτη στην είσοδο», συμπληρώνει ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Διοίκησης, Παναγιώτης Τσακλής. Σήμερα, όπως αφηγείται, το στάδιο μοιάζει να διανύει μια δεύτερη ενηλικίωση. Έπειτα από δεκαετίες λειτουργίας, εξασφάλισε για πρώτη φορά πλήρη άδεια στατικότητας και πυρασφάλειας, μια ολιστική άδεια, που του επιτρέπει να φιλοξενεί με ασφάλεια κοινό και διοργανώσεις. «Με τη στήριξη της Πολιτείας και δεσμευμένη χρηματοδότηση, δρομολογείται σταδιακή ανακατασκευή των εγκαταστάσεων: από τον κεντρικό στίβο και τα βοηθητικά γήπεδα έως το προπονητήριο ρίψεων και τον κλειστό στίβο». Στόχος είναι, έως τα μέσα του 2027, το Καυτανζόγλειο να μπορεί ξανά να διεκδικεί διοργανώσεις κάθε επιπέδου, από πανελλήνιες μέχρι διεθνείς. Μα πάνω απ’ όλα να παραμείνει αυτό που ήταν πάντα: ένας ανοιχτός τόπος μαζικού αθλητισμού, όπου η πόλη γυμνάζεται, συναντιέται και θυμάται: τα κασκόλ που υψώθηκαν, τα «σπινιαρίσματα» στο κλειστό, τους «καλπασμούς» στον τάπητα όσο ο τελευταίος απορροφούσε – σαν ανοιχτή παλάμη – τον ιδρώτα των δρομέων.
Κάνοντας περιμετρικά τον γύρο του γηπέδου, προσέχεις να μην εμποδίσεις τους ελεύθερα αθλούμενους.
Δυο ζωές στο γήπεδο
«Όταν προσφέρεις, από όποιο μετερίζι, μεγαλώνει ο ίσκιος σου», λέει από πλευράς του ο κ. Γιώργος Τσίντζιλης, ο οποίος μιλά για το στάδιο σαν να μιλάει για το σπίτι του. «Τουλάχιστον δυο ζωές έχω ζήσει στο γήπεδο». Αθλητής ημιαντοχής στα 800 και 1.500 μέτρα, προπονητής κι έπειτα παράγοντας επί χρόνια, σήμερα «πρώην», αλλά κατ’ όνομα, αφού η συνεισφορά του στο έργο και τις ανάγκες του σταδίου παραμένει ενεργή. Βοηθά τον Ηρακλή, τον ΣΕΓΑΣ, τους αθλητές που φορούν τα κυανόλευκα. Έχει ζήσει βαλκανικούς αγώνες κατακτώντας την πέμπτη θέση, και πανελλήνια πρωταθλήματα καταλαμβάνοντας τη δεύτερη, αλλά όταν μιλάει, δεν μετράει διακρίσεις, μετράει στιγμές. Θυμάται τον Νίκο Ζαχαριάδη, τον ιστορικό προπονητή του Ηρακλή. «Όλοι παιδιά του είμαστε», λέει. Γι’ αυτό και ο σύνδεσμος βετεράνων του συλλόγου φέρει το όνομά του, «Νίκος Ζαχαριάδης», και στεγάζεται στο κλειστό του Κ3. Ως εστία μνήμης μέσα στο μεγάλο σώμα του σταδίου. «Μαγεύτηκα – παιδί 12 ετών εγώ – από τους μεγάλους στρατιωτικούς αγώνες – τους λέγαμε τότε ΣΙΣΜ – που φιλοξενήθηκαν στο γήπεδο το 1965». Η ρώμη, η ταχύτητα και η αντοχή εντυπώθηκαν στη νεανική μνήμη του κ. Γιώργου που τώρα, όσο μεγαλώνει, συνιστά για τους εξήντα plus μόνο περπάτημα.
Στο κέντρο επιχειρήσεων των Ελλήνων διασωστών
Στο κτήριο Κ3 του σταδίου στεγάζονται οι Έλληνες διασώστες– Rescue GR. Δεν εμφανίζονται απλώς την ώρα της καταστροφής, αλλά προετοιμάζονται εντατικά πριν έρθει. Από το 2006 εκπαιδεύονται αθόρυβα, έτοιμοι για την κλήση που μπορεί να τους στείλει από μια φωτιά στη Χαλκιδική και στον Έβρο μέχρι έναν σεισμό χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. «Όπως στον Καχραμανμαράς της Τουρκίας, που απέχει 1.800 χιλιόμετρα», μας λέει ο πρόεδρος του Δ.Σ. Μπάμπης Ασλανίδης. «Η ομάδα αριθμεί εκατό μέλη, πενήντα πέντε εκ των οποίων είναι ικανά να επιχειρήσουν στο πεδίο. Ενταγμένοι στο μητρώο της Πολιτικής Προστασίας, εκπαιδευμένοι από την Πυροσβεστική και από ευρωπαϊκούς φορείς, πιστοποιημένοι για να λειτουργούμε με διεθνή πρότυπα. Μα πάνω από όλα είμαστε εθελοντές! Με κανονικές ζωές, που μπαίνουν σε αναμονή μόλις ακουστεί το σήμα». Περιηγούμαστε στο κέντρο επιχειρήσεων και ο κ. Ασλανίδης μάς εξηγεί πώς λειτουργούν. Δεν είναι τα μπράτσα που κάνουν τη δουλειά, λένε οι διασώστριες Ναταλία και Αγγελίνα, αλλά τα εργαλεία και η γνώση. Η στοιχειώδης φυσική κατάσταση είναι απαραίτητη· η ψυχραιμία, ακόμη περισσότερο.
«Κάθε Τετάρτη, από τις 18:00 έως τις 21:00, γίνονται οι εκπαιδεύσεις, μέσα σε αίθουσα του σταδίου. Μάλιστα, στις 11 Μαρτίου ξεκινά το νέο εισαγωγικό σχολείο για όσους θέλουν να γνωρίσουν την ομάδα και να γίνουν μέλη συν τω χρόνω». Γιατί ο εθελοντισμός – όπως λέει ο ίδιος ο πρόεδρος, που θυμάται ακόμη τον σεισμό του 1978 – είναι εσωτερική ανάγκη. Να βοηθάς άνευ ανταλλάγματος. «Η χρηματοδότηση βέβαια είναι μια δύσκολη εξίσωση. Χορηγοί, Περιφέρεια και ιδιώτες στηρίζουν το κατά δύναμιν. Οι περισσότεροι διασώστες έχουν κανονικές δουλειές· για τους ελεύθερους επαγγελματίες είναι ίσως πιο εύκολο να φύγουν σε αποστολή, αν και τα τελευταία χρόνια οι θεσμικές συνθήκες βελτιώνονται, ώστε και οι εργοδότες να χορηγούν άδειες».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
