Ένα υλικό καθημερινό, φθαρτό και συχνά περαστικό, που συνήθως χρησιμεύει για τη μεταφορά αντικειμένων, μεταμορφώνεται σε φορέα έκφρασης, δύναμης και ανθρώπινων συναισθημάτων. Στα χέρια του εικαστικού Φώτη Τρασανίδη, το ταπεινό χαρτόκουτο παίρνει ανθρώπινη μορφή, την οποία συναντούν οι περαστικοί στην οδό Καρόλου Ντηλ, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Πρόκειται για τη νέα έκθεση που φιλοξενείται στις Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ, με τίτλο «Όλα Αλλάζουν», η οποία παρουσιάζει τη νέα γλυπτική σειρά του ταλαντούχου δημιουργού. Τα έργα του κινούνται γύρω από τη σχέση ύλης και ταυτότητας, μορφής και αντίληψης, με το χαρτόκουτο να παραμένει σκόπιμα ορατό, ακατέργαστο και ειλικρινές.
«Με ενδιαφέρει αρκετά ο πειραματισμός, τόσο στην εικαστική μου δουλειά όσο και στη μουσική, με την οποία επίσης ασχολούμαι. Μου αρέσει να δοκιμάζω καινούργια πράγματα και διαφορετικά υλικά», δηλώνει ο Φώτης Τρασανίδης στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Παρότι σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλώρινας, η σχέση του με τον όγκο υπήρχε από νωρίς. Όπως αναφέρει, ακόμη και στα ζωγραφικά του έργα τον απασχολούσαν έντονες, γεμάτες φόρμες, γεγονός που τον οδήγησε σταδιακά στη γλυπτική.
Αναζητώντας τρόπους να δημιουργήσει μεγάλες κατασκευές εμπνευσμένες από ξύλινες εγκαταστάσεις που είχε δει, οδηγήθηκε σχεδόν τυχαία στο χαρτόνι. «Το πρώτο έναυσμα προέκυψε βλέποντας από άλλους καλλιτέχνες διάφορες γλυπτικές εγκαταστάσεις μεγάλου μεγέθους. Ήθελα να το μιμηθώ, αλλά επειδή στο εργαστήριό μου δεν είχα ξύλα και είχα χαρτόκουτο, έκανα το πρώτο μου έργο», αναφέρει.
Μάλιστα, όπως υπογραμμίζει, στη συνέχεια το έβαψε ώστε να μοιάζει με ξύλο. Σύντομα, όμως, το υλικό απέκτησε δική του αξία. Δεν ήταν απλώς μια λύση ανάγκης, αλλά ένα μέσο με ξεχωριστές δυνατότητες. «Το χαρτί είναι από τη φύση του ένα πολύ φθαρτό και εύθραυστο υλικό, σε αντίθεση με άλλα υλικά της γλυπτικής, όπως το ξύλο, το μάρμαρο ή το μέταλλο. Και μου άρεσε αυτή η ιδέα εννοιολογικά, ότι κάτι τόσο απλό και φθαρτό μπορεί, με μία αλλαγή στην αντίληψή μας, να δημιουργήσει μια ισχυρή μορφή», σημειώνει ο καλλιτέχνης.
Τα έργα της έκθεσης στις Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ είναι ανθρωποκεντρικές συνθέσεις, όχι όμως πορτρέτα, όπως διευκρινίζει. «Είναι περισσότερο εσωτερικές, ψυχολογικές καταστάσεις ηρεμίας, στοχασμού, λύπης, χαράς, φθοράς και αναγέννησης», λέει.
Το μεγαλύτερο έργο έχει μήκος 2,4 μέτρα και, παρότι στέκει επιβλητικό και μοιάζει στιβαρό, προέρχεται από ένα υλικό που συνδυάζει τη δύναμη με την αδυναμία, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον άνθρωπο. «Το χαρτί μπορώ να το σκίσω ή να το λυγίσω κι αυτές είναι κάποιες από τις ευκολίες που μου προσφέρει ως υλικό. Η δυσκολία του είναι να μείνει σταθερό και να κολληθεί, ενώ δείχνει πόσο ευάλωτο είναι κατά τη μεταφορά ή αν έρθει σε επαφή με το νερό», εξηγεί ο κ. Τρασανίδης.
Την επιμέλεια στις Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ υπογράφει ο Γιάννης Αργυριάδης.
Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ
