Της Θεοδώρας Απότα
«Έρχομαι! Ένας, ένας…» ήταν η απάντηση του Θανάση Βέγγου στα απανωτά καλέσματα για βοήθεια που δεχόταν στην ταινία «Παπατρέχας» του μακρινού 1966. Είναι γεγονός ότι στο παρελθόν μια ολόκληρη πολυκατοικία εξαρτιόταν από τον θυρωρό της, ο οποίος… έτρεχε για να τα προλάβει όλα. Τι συμβαίνει όμως σήμερα;
Στη Θεσσαλονίκη ο αριθμός των θυρωρών ανέρχεται σε 140, με τους περισσότερους να βρίσκονται στο κέντρο της πόλης. «Την τελευταία διετία παρατηρούμε μια μικρή αύξηση των θέσεων εργασίας» αναφέρει στη «Θ» η πρόεδρος του Σωματείου Θυρωρών Θεσσαλονίκης, Σοφία Δεληγιαννίδου. «Οι ιδιοκτήτες αλλά και οι ένοικοι αισθάνονται πιο ασφαλείς με την παρουσία μας καθώς γνωρίζουν ότι στην πολυκατοικία υπάρχει ένας άνθρωπος που νοιάζεται για το κτίριο και τους ανθρώπους που αυτό φιλοξενεί» υπογραμμίζει. «Άλλωστε η διαφορά είναι εμφανής. Για παράδειγμα, τις παλαιότερες δεκαετίες η οδός Καλαποθάκη είχε πολλούς θυρωρούς. Τώρα δεν έμεινε κανείς και αυτό φαίνεται από την εικόνα των πολυκατοικιών, η οποία δεν είναι και η καλύτερη» σημειώνει η κ. Δεληγιαννίδου εξηγώντας ότι στις βασικές αρμοδιότητες του επαγγέλματος εντάσσεται η διασφάλιση της διατήρησης του εκάστοτε κτηρίου σε άριστη κατάσταση.
Τα καθήκοντά τους
Τι άλλο κάνει ένας θυρωρός; «Το βέβαιο είναι ότι δεν κουβαλάμε κανέναν στους ώμους μας, όπως ο Βέγγος» λέει γελώντας η κ. Δεληγιαννίδου. Σύμφωνα με την ίδια, ο θυρωρός – μεταξύ άλλων – παραλαμβάνει και διανέμει την αλληλογραφία, εισπράττει και πληρώνει τα κοινόχρηστα, ειδοποιεί και επιβλέπει τα συνεργεία αποκατάστασης βλαβών και καθαριότητας ενώ παράλληλα φροντίζει για τον φωτισμό, τον καθαρισμό και την ευπρέπεια των χώρων κοινής χρήσης. «Αν μετά τη βάρδια μας προκύψει μια βλάβη ή κάποια έκτακτη ανάγκη, επιστρέφουμε στην πολυκατοικία» αναφέρει η κ. Δεληγιαννίδου, της οποίας το «πόστο» είναι στην οδό Βενιζέλου τα τελευταία 27 χρόνια.
«Πριν αναλάβω αυτή τη θέση, έψαχνα δουλειά καθώς τα παιδιά μου ήταν μικρά και χρειαζόμουν ένα εισόδημα. Ο θείος μου, που έχει ένα γραφείο εδώ, μου είπε ότι ο τότε θυρωρός θα έπαιρνε σύνταξη και αμέσως του είπα ότι ενδιαφέρομαι» θυμάται ενώ ταυτόχρονα χαιρετάει με τα μικρά τους ονόματα όλους όσους μπαινοβγαίνουν από την είσοδο του κτιρίου που αποτελεί, όπως λέει, «δεύτερο σπίτι» της. «Πάντως, πιο παλιά ο θυρωρός έμενε πάνω στο δώμα και ήταν σε εγρήγορση 24 ώρες το 24ωρο. Τώρα είναι ελάχιστοι εκείνοι που μένουν στην πολυκατοικία που προσέχουν» σημειώνει η κ. Δεληγιαννίδου.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός καλού θυρωρού; Η ευγένεια, η συνέπεια, η ταχύτητα ενεργειών αλλά και η …εχεμύθεια φυσικά. «Αυτοί που συναντάμε καθημερινά επί χρόνια μας λένε όλα τους τα προβλήματα. Αγαπούν, χωρίζουν, μαλώνουν… ακούμε προσωπικά δράματα, χίλια δυό» λέει η κ. Δεληγιαννίδου υπογραμμίζοντας ότι είναι πολύ σημαντική η σχέση εμπιστοσύνης που χτίζουν οι θυρωροί με τους ιδιοκτήτες και τους ενοίκους. «Όταν μπαίνεις σε ένα γραφείο ακούς και βλέπεις πολλά. Μόλις η πόρτα κλείσει, οφείλεις να ξεχάσεις τα πάντα» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Όσον αφορά τις …αμήχανες στιγμές του επαγγέλματος, αυτές τα τελευταία χρόνια σχετίζονται κυρίως με τις καθυστερήσεις που παρατηρούνται στην καταβολή κοινοχρήστων καθώς οι θυρωροί φτάνουν σε σημείο να «πιέζουν» τους ενοίκους, προσπαθώντας παράλληλα να διατηρήσουν τις ισορροπίες στην πολυκατοικία.
«Στο τέλος τα καταφέρνουμε όλα. Οι συνάδελφοί μου και εγώ λατρεύουμε τη δουλειά μας. Η “καλημέρα” και η “καλησπέρα” με τον κόσμο μας δίνουν χαρά» δηλώνει η κ. Δεληγιαννίδου, η οποία μας λέει ότι στην πόλη μας εργάζονται ως θυρωροί άνδρες και γυναίκες από 27 έως 67 ετών. «Ο πιο νεαρός “τρέχει” αρκετά και του αρέσει πολύ, είναι πατέρας δύο μικρών παιδιών. Αυτός που είναι σήμερα ο πιο παλιός στο επάγγελμα, μετρά 45 χρόνια εργασίας και σε λίγο καιρό θα βγει στη σύνταξη», αναφέρει.
«Εξασφαλίζουμε ποιότητα ζωής στους ενοίκους»
Η Ραντμίλα Σκοπ είναι τα τελευταία επτά χρόνια θυρωρός σε μία πολυκατοικία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. «Φροντίζω για την καθαριότητα στους κοινόχρηστους χώρους, αλλά και την ασφάλεια. Επίσης, δεν είναι λίγες οι φορές που οι ένοικοι ζητούν τη βοήθειά μου, ακόμη και για τεχνικές εργασίες», λέει χαμογελώντας στη «Θ», καθώς ξεχωρίζει την αλληλογραφία κι ετοιμάζεται να τη διαμοιράσει.
Όπως όμως μας εκμυστηρεύεται, αυτό που κάνει το επάγγελμα της να ξεχωρίζει είναι ότι προσφέρει ποιότητα ζωής στους ένοικους της πολυκατοικίας. «Είμαι εκεί για οποιοδήποτε πρόβλημα μπορεί να προκύψει και να διαταράξει την ομαλή διαβίωσή τους, είναι καλό να ξέρεις ότι πάντα υπάρχει κάποιος στον οποίο μπορείς να απευθυνθείς για να σε βοηθήσει», καταλήγει.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
