Συνδυάζοντας ταλέντο, αστείρευτη ενέργεια, ευαισθησία και δυναμισμό, η Αλεξάνδρα Ούστα έχει χτίσει μια πορεία γεμάτη διαφορετικά κεφάλαια. Από τα πρώτα της βήματα στην τηλεόραση μέχρι τη σκηνή του θεάτρου και τα προσωπικά projects στο YouTube, ανακαλύπτει διαρκώς νέες πτυχές της υποκριτικής και της ίδιας της ζωής. Ηθοποιός, μητέρα και δημιουργική εξερευνήτρια, μιλάει για τη σημασία της προσωπικής ελευθερίας, την ανακάλυψη μέσα από κάθε ρόλο αλλά και για το πώς η καρδιά μεγαλώνει χωρίς να το ορίζεις…
«Ο Τέλειος Φόνος». Αστυνομικό έργο με σασπένς, με άρωμα κλασικού, διαχρονικού θεάτρου…
Πρόκειται για μια παράσταση μυστηρίου, ένα αστυνομικό θρίλερ. Δεν ψάχνουμε τον δολοφόνο -αυτός είναι γνωστός από την αρχή- αλλά αναζητούμε το σχέδιο που καταστρώνεται. Η παράσταση διαθέτει ανατροπές και διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον. Είναι μια ζεστή δουλειά, που καταφέρνει να ψυχαγωγεί τον θεατή. Η ιστορία εκτυλίσσεται τη δεκαετία του ’50 και βασίζεται στο θεατρικό έργο του Φρέντρικ Νοτ, το οποίο έγινε παγκοσμίως γνωστό μέσα από την ταινία «Dial M for Murder» του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Φραντζεσκάκης, που αγαπά ιδιαίτερα έργα με εγκληματολογικό και μυστηριώδες στοιχείο, έχοντας εμβαθύνει σε αυτό το είδος.
Ποια κοινωνικά θέματα πραγματεύεται πίσω από τα γεγονότα;
Νομίζω πως κάθε θεατής εισπράττει κάτι διαφορετικό. Από τη δική μου πλευρά, ως Αλεξάνδρα και ερμηνεύοντας τη Μάργκο -τη μοναδική γυναικεία παρουσία στο έργο, βλέπω έντονα το κοινωνικό στοιχείο γύρω από τη θέση της γυναίκας εκείνη την εποχή. Παρότι πρόκειται για μια οικονομικά ανεξάρτητη γυναίκα, με περισσότερα χρήματα από τον σύζυγό της, το ίδιο το κείμενο δείχνει πως η παρουσία της θεωρείται σχεδόν δεδομένη, χωρίς να χρειάζεται να εκφράζεται ή να ακούγεται. Αυτό αποτυπώνεται σε όλη τη διάρκεια του έργου, ακόμη και στη σχέση του ζευγαριού και στις δυναμικές με τον σύζυγό της, που ερμηνεύει ο Θάνος Καληώρας. Είναι στοιχεία που σε έναν βαθμό συναντάμε και σήμερα. Παρόλο που πιστεύουμε ότι έχουμε προχωρήσει, πολλές τέτοιες συμπεριφορές επιβιώνουν με πιο υπόγειο τρόπο και μοιάζουν φυσιολογικές. Αυτή είναι η δική μου ανάγνωση αλλά ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει κάτι διαφορετικό.
Κόντρα ρόλος …
Είναι ένας κόντρα ρόλος, ακόμη και ως προς την κομψότητα και το elegance που χαρακτηρίζουν τη Μάργκο. Για μένα ήταν μια μεγάλη διαδρομή και ομολογώ πως κόπιασα πολύ για να τον προσεγγίσω. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα θυμό, κυρίως επειδή η ηρωίδα δεν παίρνει πρωτοβουλίες ή δεν αντιλαμβάνεται πλήρως όσα συμβαίνουν γύρω της ώστε να τα ανατρέψει. Ωστόσο το έργο είναι συγκεκριμένα γραμμένο, οπότε έπρεπε να κινηθώ μέσα στα όριά του και να υπηρετήσω τον ρόλο όπως έχει δομηθεί, κάτι που απαιτούσε μεγάλη προσπάθεια από μένα. Ήταν μια απαιτητική και προκλητική εμπειρία. Για μένα άλλωστε το ενδιαφέρον στην υποκριτική βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο να ανακαλύπτω στοιχεία που δεν μου ανήκουν και να προσπαθώ να τα κάνω δικά μου, ζωντανεύοντας έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα.
Η Μάργκο είναι θύτης ή θύμα μέσα στον γάμο της; Ζει με ενοχές που δεν θα έπρεπε να έχει;
Με έναν τρόπο είναι και θύτης μέσα στο οικογενειακό της περιβάλλον, σε σχέση με τον σύζυγό της, αλλά ταυτόχρονα και θύμα των κοινωνικών επιταγών. Οι ενοχές της είναι αυτές που την κρατούν πίσω. Παρόλο που δεν είναι ευτυχισμένη στον γάμο της, προσπαθεί να δώσει ευκαιρίες ώστε να συνεχίσει να παραμένει σε αυτόν. Οι ίδιες αυτές ενοχές λειτουργούν σαν φρένο και την εγκλωβίζουν.
Υπάρχει κάτι που υπερασπίζεστε για εκείνη, ακόμη κι αν είναι ηθικά αμφίβολο;
Υπερασπίζομαι το δικαίωμα όχι μόνο της Μάργκο, αλλά κάθε γυναίκας να ζει τη ζωή της όπως τη γουστάρει. Και λέω γουστάρει έτσι, πολύ λαϊκά, γιατί αυτή η λέξη κρύβει πληρότητα και ουσία.Την ίδια στιγμή, οι άντρες εκείνης της εποχής θεωρούσαν δεδομένο ότι μπορούν να ζουν και να σκέφτονται όπως επιθυμούν, ακόμη και να καταστρώνουν ακραία σχέδια, ακόμα και δολοφονίες. Είναι εντυπωσιακό πόσο η γυναίκα δεν είχε το ίδιο δικαίωμα. Σχεδόν περιοριζόταν στο να υπάρχει απλώς, χωρίς φωνή και επιλογή.
Πόσο παλιό και πόσο σημερινό όλο αυτό…
Στην παράστασή μας αναδεικνύεται κυρίως το στοιχείο του δόλου και της δολοπλοκίας. Στη σημερινή εποχή όμως βλέπουμε πιο συχνά εγκλήματα πάθους, πράξεις που δεν είναι απαραίτητα προσχεδιασμένες, αλλά προκύπτουν μέσα από έντονα συναισθήματα. Η ουσία βέβαια παραμένει ίδια: γιατί να γεννηθεί εξαρχής μια τέτοια σκέψη; Τι είναι αυτό που ωθεί κάποιον σε μια τόσο ακραία πράξη; Όπως ανέφερα και πριν, όλα αυτά -και στο έργο και στη σύγχρονη πραγματικότητα- συμβαίνουν συχνά με έναν υπόγειο τρόπο, σαν να αποτελούν κανονικότητα, ενώ δεν θα έπρεπε. Όσο περισσότερο το αναγνωρίζεις και το αντικρίζεις, τόσο πιο εύκολο γίνεται να το κατανοήσεις. Και όταν το καταλάβεις, μπορείς να πεις «δεν το αποδέχομαι», να αντιδράσεις, να μιλήσεις. Γιατί δεν πρέπει να είναι έτσι.
Υπάρχει τελικά αυτό που λέμε «τέλειος φόνος» ή πάντα κάτι προδίδει τον άνθρωπο;
Ανεξάρτητα από το έργο, αισθάνομαι πως δεν υπάρχει τέλειος φόνος. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η αλήθεια βρίσκει τον δρόμο της και επιστρέφει και θριαμβεύει. Φυσικά υπάρχουν άλυτα εγκλήματα και μυστήρια που μένουν χωρίς απάντηση. Ωστόσο, αν δούμε στατιστικές και ποσοστά, πιστεύω πως ακόμη κι αν δεν υπάρχει «θεία δίκη», όποιος κάνει κακό σε κάποιον άλλον, αργά ή γρήγορα το βρίσκει μπροστά του.
Υπάρχει χώρος για μυστήριο σε μια εποχή που όλα αποκαλύπτονται άμεσα;
Ζούμε σε μια εποχή όπου η πληροφορία είναι εξαιρετικά εύκολα προσβάσιμη, σχεδόν αστεία εύκολη σε σχέση με το παρελθόν, όταν για να βρεις κάτι έπρεπε να εντοπίσεις το σωστό βιβλίο και τη σωστή σελίδα. Όσον αφορά το μυστήριο όμως, πιστεύω πως θα υπάρχει πάντα. Πάντα θα υπάρχουν πράγματα που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε. Το ζήτημα είναι η διαθεσιμότητα του καθενός να τα δει, να τα αναγνωρίσει ως μυστήριο και να θελήσει να τα εξερευνήσει.
Συμμετείχατε σε πολύ επιτυχημένες σειρές μιας συγκεκριμένης εποχής της ελληνικής τηλεόρασης. Πιστεύετε ότι εκείνη η περίοδος είχε κάτι που λείπει σήμερα;
Ίσως τότε υπήρχε περισσότερη αθωότητα. Την περίοδο που συμμετείχα στα σίριαλ «Η ώρα η καλή» και «Λατρεμένοι μου γείτονες», το διαδίκτυο δεν είχε τη σημερινή μορφή, οπότε και εμείς ήμασταν πιο «αθώοι» σε σχέση με την πληροφορία. Οι προσλαμβάνουσές μας ήταν πιο περιορισμένες. Σήμερα με το ίντερνετ και την άμεση πρόσβαση σε τεράστιο όγκο πληροφορίας, τα πράγματα έχουν ανοίξει πολύ. Το ίδιο συμβαίνει και με την ελληνική αγορά, που πλέον στρέφεται προς το εξωτερικό, με συμμετοχή σε παγκόσμιες πλατφόρμες και παραγωγές που γίνονται στη χώρα μας. Δεν ξέρω αν αυτό είναι θετικό ή αρνητικό· σίγουρα, όμως, πρόκειται για μια μεγάλη αλλαγή.
Οι ηθοποιοί σήμερα έχουν περισσότερες ή λιγότερες ευκαιρίες. Και ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος. Έχουμε πολλούς ηθοποιούς…
Νομίζω πως ανέκαθεν υπήρχαν πολλοί ηθοποιοί, ενώ η ζήτηση ήταν περιορισμένη. Από τότε που ήμουν εγώ στη σχολή -πέρασαν ήδη πάρα πολλά χρόνια, το επάγγελμα ήταν κορεσμένο και δεν νομίζω ότι αυτό έχει αλλάξει. Στην πορεία όμως ο καθένας που αποφασίζει να συνεχίσει, μαθαίνει να διαχειρίζεται και την ψυχική ταλαιπωρία που συνοδεύει την αναζήτηση δουλειάς: να σε ανακαλύψει κάποιος, να βρεις εσύ τι να κάνεις, να διεκδικήσεις τις ευκαιρίες σου. Πιστεύω όμως πως οι δυνατότητες διευρύνονται. Το πεδίο για έναν ηθοποιό δεν περιορίζεται πλέον μόνο στην υποκριτική. Μπορεί να αναπτύξει προσωπικά project, να δημιουργήσει και να εκφραστεί με διαφορετικούς τρόπους μέσα από την τέχνη, όχι μόνο ως ηθοποιός.
Ποιο είναι το πιο γοητευτικό πράγμα στη δουλειά σας;
Κάθε δουλειά μου δίνει την ευκαιρία να μάθω κάτι νέο και να γεμίζω εμπειρίες. Πρόκειται για εμπειρίες που αφορούν τον χαρακτήρα που καλούμαι να ερμηνεύσω, για συνεργασίες με ανθρώπους που δεν έχω ξαναδουλέψει ή για την εμπειρία ενός νέου χώρου που με φιλοξενεί, είτε πρόκειται για θέατρο είτε για πλατό. Κάθε νέο έργο φέρνει κάτι μοναδικό. Όλα αυτά με γοητεύουν, με γοητεύει το διαφορετικό και η συνεχής ανακάλυψη.
Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα που σας έχει δώσει η πορεία σας μέχρι σήμερα;
Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι θυμάμαι, όταν ξεκινούσα, να μου λένε πως αν θέλεις να γίνεις ηθοποιός, πρέπει να έχεις γερό στομάχι. Το έχω ακούσει πολλές φορές, ακόμα και από ανθρώπους που δεν γνώριζαν τον χώρο. Ήμουν τυχερή γιατί στο ξεκίνημά μου τα πράγματα ήρθαν σχετικά εύκολα. Αρχικά δούλεψα στην τηλεόραση και στη συνέχεια πήγα στη δραματική σχολή. Έλεγα μέσα μου: «Τι γερό στομάχι; Έχω γερό στομάχι».Όμως όσο και να το λες, η πραγματική εμπειρία είναι αυτή που σε κάνει να αποκτήσεις γερό στομάχι. Μέχρι να σου τύχει η στραβή, δεν ξέρεις πραγματικά αν το έχεις. Αν έπρεπε να βγάλω ένα απόσταγμα από όλα αυτά, αυτό θα ήταν.
Τα τελευταία χρόνια έχετε στραφεί πιο έντονα στο θέατρο. Ήταν αυτή μια καλλιτεχνική ανάγκη ή και μια συνειδητή απόσταση από την τηλεόραση;
Τίποτα από τα δύο, προέκυψε. Όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο που να σου αποσπά την προσοχή και σου ανοίγει μια νέα πόρτα, αν είσαι λίγο παρατηρητικός και μπεις μέσα για να ανακαλύψεις τι μπορεί να σου προσφέρει, τότε έχεις να πάρεις πολλά πράγματα. Εμείς οι ηθοποιοί οφείλουμε να τα δοκιμάζουμε όλα. Ευτυχώς στον χώρο μας υπάρχει ένα ευρύ πεδίο: τηλεόραση, κινηματογράφος, θέατρο. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν δεν κάνεις τίποτα. Ακόμα και τότε χρειάζεται να εφεύρεις κάτι για να μην μένεις στάσιμος και να μην κουράζεται το σώμα από την απραξία.
Οπότε δεν ήταν συνειδητή επιλογή, απλώς συνέβη και είμαι πολύ χαρούμενη που μου δόθηκε η ευκαιρία να ανακαλύψω πράγματα που δεν ήξερα ότι υπάρχουν. Και ξέρω πως υπάρχουν πολλά ακόμα εκεί έξω, που ανυπομονώ να γνωρίσω και να εξερευνήσω.
Η πρώτη θεατρική σας εμφάνιση ήταν στο μιούζικαλ «Grease» και έχετε και μουσικές σπουδές. Θα επιστρέφατε σ’ αυτό το είδος;
Τα σκέφτομαι όλα αυτά και νιώθω πολύ χαρούμενη που μου δόθηκε η ευκαιρία να τα ζήσω. Το μιούζικαλ, η ανακάλυψη του αυτοσχεδιασμού μετά τη σχολή, ακόμη και η εμπειρία του stand-up, όλα αυτά θα ήταν δύσκολο να τα εξερευνήσω αν υπήρχε μια άλλη δουλειά, για παράδειγμα ένα τηλεοπτικό σετ, που είναι τόσο χρονοβόρο. Οπότε όλα γίνονται για καλό και για κάποιο λόγο. Αν ανοίξει μια πόρτα και έχεις λίγη χαρά να δεις τι κρύβει από πίσω, υπάρχει μεγάλο πεδίο να ανακαλύψεις. Δεν νοσταλγώ την εποχή που έκανα μιούζικαλ, αν και φυσικά θα ήταν υπέροχο να ξανακάνω. Ταυτόχρονα, υπάρχουν τόσα πράγματα εκεί έξω που δεν περιμένεις! Αύριο μπορεί να προκύψει κάτι που ούτε καν μου περνούσε από το μυαλό. Τη σεζόν που πέρασε, για παράδειγμα, συμμετείχα σε ένα διαδραστικό σόου με τον σύντροφό μου, τον Γιάννη Σαρακατσάνη. Ήταν ένα συγκεκριμένο project που παίχτηκε για περιορισμένο διάστημα. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έκανα κάτι τόσο προσωπικό μαζί με τον σύντροφό μου, αλλά συνέβη. Το timing ήταν σωστό, ο χώρος μέσα μου και η διάθεσή μου, ήθελα να το κάνω, να περάσουμε καλά και να το διασκεδάσουμε. Συμμετείχε και το κοινό, έγιναν ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα έμπαινα σε έναν τέτοιο ρόλο, ο οποίος στην πραγματικότητα δεν ήταν ρόλος· ήμουν εγώ ως Αλεξάνδρα πάνω στη σκηνή και ο Γιάννης ως Γιάννης.
Τα σχεδόν έξι χρόνια της μητρότητας έχουν ανοίξει στη ζωή σας ένα νέο κεφάλαιο. Πώς το βιώνετε;
Αυτό από μόνο του είναι μια τρομερή εμπειρία. Είναι συναρπαστικό να βλέπεις την καρδιά σου να μεγαλώνει χωρίς να το ορίζεις και να συνειδητοποιείς ότι το κομμάτι του ελέγχου που επιθυμεί ο καθένας να έχει, δεν είναι πια στα χέρια του. Βλέπεις την καρδιά σου να ζει έξω από τον εαυτό σου και κάθε μέρα τρέμεις μήπως συμβεί κάτι. Τα παιδιά σου διδάσκουν πολλά και αν δεν κάνεις παιδιά, δύσκολα μπορείς να φανταστείς τα συναισθήματα που βιώνεις.
Τι έχετε μάθει για τον εαυτό σας μέσα από αυτή την εμπειρία, που δεν το περιμένατε;
Δεν περίμενα να χάνω τον έλεγχο. Δεν μπορώ να ορίσω όλα τα πράγματα και μαθαίνω ακόμα. Μαθαίνω σιγά σιγά να ζω με αυτό. Δεν είμαι μόνη μου πια σε αυτή τη ζωή και δεν ορίζω το τι θέλω και πώς θέλω να γίνονται τα πράγματα. Υπάρχει μια φοβερή συνάρτηση με το παιδί που σου ανατρέπει το πρόγραμμα. Ανατρέπονται όλα. Εκείπου είσαι χαρούμενη, πέφτει κάτω και χτυπάει και φεύγει η χαρά. Τρέμεις συνεχώς μη συμβεί κάτι άσχημο.
Τι είδους μαμά είστε; Κλασική, ζακέτα να πάρεις κτλ;
Ναι, αυτό το έχω, παρόλο που ήθελα να φύγει από μέσα μου και από πάνω μου. Νομίζω είναι το DNA που κολλάει από τη μια γενιά στην άλλη, δεν φεύγει ποτέ. Κάνω προσπάθειες ωστόσο. Αλλά θέλω να αφήνω περιθώρια στον μικρό. Δεν ξέρω αυτό σε τι μοντέλο μαμάς εντάσσεται. Θέλω να αφήνω περιθώρια να ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του με όση ασφάλεια μπορώ να του δώσω. Να γίνει ένας άνθρωπος που να είναι ανεξάρτητος, να μην χρειάζεται να εξαρτάται από άλλους ανθρώπους για να επιβιώσει και να έχει κριτική σκέψη. Τώρα από εκεί και πέρα αν το κάνω καλά ή όχι, αυτά στο τέλος τα βλέπουμε.
Βλέποντας τα επεισόδια «Home budget stories» στο YouTube φαίνεται ότι είστε δυνατή ομάδα με τον σύζυγό σας. Πολύ διασκεδαστικά και ρεαλιστικά.
Χαίρομαι καταρχάς που σας άρεσαν. Είναι ένα παρακλάδι της δουλειάς μας και με ενθουσιάζει να το εξερευνώ. Επίσης δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι αντίστοιχο· σίγουρα, πριν από 10 -15 χρόνια στην Ελλάδα δεν υπήρχαν τέτοιες δυνατότητες. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα δημιουργούσαμε βιντεάκια, ότι ο καθένας θα μπορούσε να έχει το δικό του κανάλι και να γίνει ευρέως γνωστός.
Εκτίθεστε ως Αλεξάνδρα και Γιάννης. Βλέπουμε ρεαλιστικές καταστάσεις της ζωής σας.
Ναι. Από την πλευρά του Γιάννη ήταν πιο εύκολο, γιατί είναι ένας άνθρωπος πολύ εξωστρεφής. Αυτό είναι κομμάτι της δουλειάς του και ξέρει να το κάνει εξαιρετικά. Εγώ με έναν τρόπο το έμαθα -και ακόμα το μαθαίνω, το πώς να εκτίθεμαι περισσότερο ως Αλεξάνδρα και όχι πίσω από κάποιον ρόλο. Και αυτό για μένα έχει μια ιδιαίτερη γοητεία, είναι ένα πολύ μεγάλο μάθημα. Υπήρξε λοιπόν η στιγμή, η ανάγκη και η κατάλληλη ώρα που ήμασταν έτοιμοι να το κάνουμε και να το απολαύσουμε. Μοιραζόμαστε έναν κοινό χρόνο σε ένα επαγγελματικό project μαζί με τον σύντροφό μου και παράλληλα έχουμε και μερικές ώρες επιπλέον για να περάσουμε δημιουργικά και διασκεδαστικά μαζί.
Οι σχέσεις σήμερα περνούν μέσα από την ταχύτητα, την υπερέκθεση, τη διαρκή σύγκριση, τον ανταγωνισμό. Ποια ανάγκη όμως θεωρείτε ότι παραμένει πάντα η ίδια μεταξύ των ζευγαριών;
Το κομμάτι του ανταγωνισμού σε ένα ζευγάρι δεν το έχω νιώσει και δεν μπορώ να το εξηγήσω. Υπήρχαν φορές που ο άντρας μου δούλευε και χαιρόμουν γι’ αυτό ενώ εγώ δεν δούλευα και στενοχωριόμουν, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα «εκείνος δουλεύει, εγώ γιατί να μην δουλεύω;» Τον καμάρωνα και τον θαύμαζα γιατί είναι πολυπράγμων: γράφει, σκηνοθετεί, έχει το δικό του κανάλι, κάνει δικές του δουλειές. Δεν μπορώ να ζηλέψω κάτι που δεν έχω. Υπήρξε η κατάλληλη συγκυρία που μας έδωσε τον χώρο να δουλέψουμε μαζί και να δημιουργήσουμε. Νομίζω ότι η ουσιαστική ανάγκη σε ένα ζευγάρι είναι η επικοινωνία, αυτό είναι που πρέπει πραγματικά να καλύπτεται.
Υπάρχει κάποια αγαπημένη φράση από ένα κείμενο, από κάποια ρήση λαϊκή που να λειτουργεί ως μότο της ζωής σας;
Τὰ πάντα ῥεῖ. Για πολλά χρόνια αυτό κρατώ και αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι μου άρεσε να έχω τον έλεγχο. Η φράση αυτή μου υπενθυμίζει ότι όλα ανατρέπονται και αλλάζουν και με βοηθάει να μην «τρελαθώ» όταν συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορώ να τα ορίσω (γέλια).
Πώς περνάτε στη Θεσσαλονίκη;
Η Θεσσαλονίκη είναι πραγματικά ένα φανταστικό μέρος. Αυτό το λίγο που έχουμε καταφέρει να βολτάρουμε, να πιούμε τον καφέ μας και να φάμε το φαΐ μας, μείναμε εντυπωσιασμένοι. Και για να σας ευλογήσω τα γένια, είστε η πόλη του «χαλαρά», έχετε την τεράστια παραλία για να παίρνει το μάτι αέρα και να ανοίγει το μυαλό. Είναι πραγματικά πολύ όμορφη η πόλη σας, να τη χαίρεστε και να την απολαμβάνετε!
Τα επόμενα σχέδια σας;
Είμαστε στη Θεσσαλονίκη κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή έως τις 5 Απριλίου και στο ενδιάμεσο κάνουμε περιοδεία σε διάφορες πόλεις της βόρειας Ελλάδας. Θα σταματήσουμε για το Πάσχα και οψόμεθα. Η παράσταση φαίνεται ότι αρέσει στον κόσμο και υπάρχει περίπτωση μετά το Πάσχα να τη συνεχίσουμε στην Αθήνα.
Info
- Απόδοση – Σκηνοθεσία: Γιώργος Φρατζεσκάκης.
- Παίζουν: Θάνος Καληώρας, Αλεξάνδρα Ούστα, Γιώργος Φρατζεσκάκης, Χρήστος Μάντακας, Παναγιώτης Κατσίκης.
- Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη», Μεταμορφώσεως 7, τηλ. 2310 458591.
- Έως τις 5 Απριλίου, κάθε Παρασκευή στις 21:00, Σάββατο – Κυριακή στις 18:15 και στις 21:00.
- Εισιτήρια στο ταμείο του θεάτρου και στο www.more.gr
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
