Η Φωτεινή Βελεσιώτου διαθέτει μια σπάνια φωνή που μας ταξιδεύει πέρα από τις νότες, σαν αχνό φως που φωτίζει μνήμες, δρόμους και νύχτες γεμάτες ανθρώπινες ιστορίες. Η βαθιά, χαρακτηριστική χροιά της δεν περιορίζεται στο άκουσμα αλλά αγγίζει τις ψυχές μας, μιλάει στις σιωπές μας και ξυπνά κρυφές σκέψεις και συναισθήματα.
Μια καλλιτέχνιδα με ουσία, συνέπεια και αδιαπραγμάτευτη αγάπη για τη μουσική, μια συνταξιούχo δασκάλα που με την πορεία της και την ερμηνευτική της δύναμη, αποδεικνύει πως όταν η τέχνη στηρίζεται στην αυθεντικότητα μπορεί να ξεπεράσει τον χρόνο και τις τάσεις, αλλά και πως η μουσική, για να συγκινήσει πραγματικά, δεν χρειάζεται επιτήδευση και φτιασίδια αλλά μόνο αλήθεια και ψυχή.
Μαζί με τη μπάντα της φέτος παρουσιάζουν ένα πρόγραμμα όπου τα τραγούδια, άλλοτε ευθύβολα, άλλοτε αυτοσαρκαστικά, άλλοτε βαθιά συγκινητικά, γίνονται η αφορμή για μικρές ιστορίες, ευχάριστες στιγμές, διάλογο με το κοινό και απρόβλεπτες εξομολογήσεις…
Έρχεστε στο Soul το Σάββατο 28 Μαρτίου με μία μουσική παράσταση που υπόσχεται στιγμές γέλιου, συγκίνησης και απρόσμενου προβληματισμού, όπως αναφέρει το δελτίο Τύπου. Τι εκπλήξεις μας περιμένουν; Κάτι εντελώς νέο για εσάς και για μας από εσάς;
Επιστρέφω στη Θεσσαλονίκη μου με κάτι που για μένα είναι στοίχημα. Δεν είναι ένα τυπικό live όπου απλώς βγαίνω και λέω τα τραγούδια μου. Είναι μια παράσταση που έχει ανατροπές. Καταρχάς η μπάντα μου φέτος είναι αλλιώτικη. Χωρίς μπουζούκι αλλά με σαντούρι, βιολί, κρουστά και ηλεκτρική κιθάρα. Ένας ήχος πιο φρέσκος, πιο «ηλεκτρικός» αλλά ταυτόχρονα μυσταγωγικός. Και βέβαια θα ακούσετε τραγούδια που δεν έχω ξαναπεί ποτέ. Κομμάτια που ίσως δεν φανταζόσασταν ότι θα ακουμπήσει η φωνή μου.
Πώς γεννήθηκε η συνεργασία με τη συγγραφέα, ηθοποιό και σκηνοθέτιδα Κική Μαυρίδου; Η αλληλεπίδραση μεταξύ σας στη σκηνή;
Με την Κική είμαστε χρόνια φίλες, έχουμε την ίδια τρέλα και την ίδια ματιά για τη ζωή. Θέλαμε από καιρό να σμίξουμε τις τέχνες μας. Η Κική έχει αυτό το χάρισμα, ότι με τον λόγο της μπορεί να σε κάνει να γελάσεις μέχρι δακρύων και την επόμενη στιγμή να σε συγκινήσει ή και να σε προβληματίσει. Στη σκηνή λειτουργεί σαν «γέφυρα». Εγώ τραγουδάω κι εκείνη έρχεται απενοχοποιημένα να ενώσει τις ψυχές μας με τον πιο όμορφο τρόπο, το μοίρασμα και το τσαλάκωμα.
Μουσική και πρόζα μπλέκονται. Μαθαίνετε και λόγια δηλαδή; Πόσο διαφορετική είναι η εμπειρία της μουσικής σκηνής όταν μπλέκεται με πρόζα και χιούμορ, σε σχέση με ένα «κανονικό» live;
Λόγια δεν μαθαίνω με την έννοια του θεάτρου, γιατί η επικοινωνία μου με την Κική και τον κόσμο είναι περισσότερο αυθόρμητη. Το «κανονικό» live έχει μια γραμμική ροή. Εδώ η πρόζα και το χιούμορ εναλλάσσονται με έναν ρυθμό που βασίζεται στη μουσική. Το πιο σημαντικό για μένα είναι ότι γινόμαστε όλοι μια παρέα. Είναι πιο απαιτητικό γιατί πρέπει να είσαι εκεί, παρούσα σε κάθε δευτερόλεπτο, αλλά η ικανοποίηση όταν βλέπεις τον κόσμο να συμμετέχει ενεργά είναι άλλη.
Τα τραγούδια, αφορμή για μικρές ιστορίες, ευχάριστες στιγμές, διάλογο με το κοινό και απρόβλεπτες εξομολογήσεις. Πώς στήθηκε το πρόγραμμα, πώς επιλέχθηκαν τα τραγούδια;
Τα τραγούδια επιλέχθηκαν με βάση τις αξίες μας, τα μηνύματα που θα θέλαμε να περάσουμε αλλά και το κέφι που θέλαμε να φτιάξουμε. Θέλαμε κομμάτια που να γίνονται αφορμή για γέλιο, για κέφι αλλά και για συγκίνηση. Υπάρχει διάλογος, υπάρχουν εξομολογήσεις που προκύπτουν εκείνη τη στιγμή. Δεν είναι τίποτα στημένο, βασίζεται κατά πολύ και στον αυθορμητισμό της Κικής. Σκοπός μας είναι το πρόγραμμα να αναπνέει μαζί με το κοινό.
Και οι μουσικοί συμμετέχουν και γίνονται μέρος της αφήγησης;
Φυσικά! Οι μουσικοί μου δεν είναι «συνοδεία», είναι μέρος της αφήγησης. Είναι η οικογένειά μου στη σκηνή. Συχνά αλληλεπιδρούν, γίνονται μέρος του χιούμορ και της δράσης. Χωρίς αυτούς η παράσταση δεν θα είχε αυτή τη ζεστασιά αλλά και αυτή τη φρεσκάδα.
Αν έπρεπε να επιλέξετε ένα τραγούδι που αντιπροσωπεύει τη συνολική διάθεση –το «πνεύμα»– της παράστασης, ποιο θα ήταν;
Είναι ένα αντιπολεμικό τραγούδι που μοιραζόμαστε με τον κόσμο αλλά δεν θέλω να το αποκαλύψω, για να έρθει όποιος και όποια θέλει να το ζήσει μαζί μας.
«Με κυνηγούν οι Μέλισσες» ο τίτλος της παράστασης. Όντως το τραγούδι «Μέλισσες» σας σύστησε στο ευρύτερο κοινό. Πώς νιώσατε όταν έγινε τόσο δημοφιλές;
Ήταν πρωτόγνωρο. Εγώ τραγουδούσα από το 1983 στα στέκια της Θεσσαλονίκης για το μεράκι μου. Ξαφνικά η φωνή μου μπήκε σε κάθε σπίτι. Ένιωσα ευγνωμοσύνη αλλά δεν άλλαξα ως άνθρωπος. Οι «Μέλισσες» του Γιώργου Καζαντζή και της Ελένης Φωτάκη μου άνοιξαν μια μεγάλη πόρτα.
Μπορεί ένα τραγούδι να δώσει δεύτερη ζωή; Να αλλάξει τα δεδομένα;
Ναι, νομίζω μπορεί. Για μένα η μουσική ήταν η δική μου ‘δεύτερη ζωή’. Μου έμαθε πως ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσει κανείς κάτι όμορφο. Ένα τραγούδι, όπως ήταν για μένα οι μέλισσες, μπορεί να σου δώσει την ώθηση να κάνεις πράγματα που δεν φανταζόσουν ποτέ. Πάντα πίστευα ότι όσο τραγουδάμε, η ελπίδα μένει ζωντανή.
Πόσο διαφορετική ήταν η εικόνα που είχατε πριν μπείτε στον χώρο της μουσικής, σε σχέση με αυτό που τελικά συναντήσατε;
Πριν μπω, τα έβλεπα όλα πιο ρομαντικά. Όταν μπήκα, κατάλαβα ότι είναι ένας χώρος με αρκετές δυσκολίες αλλά και πολλές όμορφες στιγμές. Είμαι τυχερή γιατί έτυχε να συνεργαστώ με ανθρώπους υπέροχους. Το σημαντικότερο για μένα είναι να κάνω αυτό που αγαπώ και να μην αφήνω κανένα «σύστημα» να με ορίζει.
Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας θεωρείτε ότι σας κράτησε όρθια μέσα σε έναν τόσο απαιτητικό χώρο;
Η ειλικρίνεια και τα ‘όχι’ μου, όποτε χρειάστηκε. Δεν συμβιβάστηκα ποτέ για να γίνω πιο αρεστή ή πιο εμπορική.
Αν μπορούσατε να αφαιρέσετε ή να αλλάξετε ένα στοιχείο της σύγχρονης μουσικής σκηνής στην Ελλάδα, ποιο θα ήταν και γιατί;
Θα αφαιρούσα τη βιασύνη. Σήμερα όλα γίνονται για να «ανέβουν» γρήγορα και να ξεχαστούν ακόμα πιο γρήγορα. Λείπει το σκάψιμο, ο χρόνος που χρειάζεται ένα έργο για να ωριμάσει. Θα ήθελα περισσότερη ουσία και λιγότερο περιτύλιγμα.
Πώς αρχίζει για εσάς ένα τραγούδι: από τον στίχο, τη μελωδία ή από ένα συναίσθημα;
Πάντα από το συναίσθημα. Αν ο στίχος δεν με «ακουμπήσει» στην ψυχή, δεν μπορώ να τον τραγουδήσω. Μετά έρχεται η μελωδία να δέσει την ιστορία.
Τι αναζητάτε σε μια συνεργασία για να πείτε «ναι»;
Ήθος και αλήθεια. Δεν με νοιάζει πόσο μεγάλο είναι το όνομα. Με νοιάζει να μπορούμε να κοιταχτούμε στα μάτια και να νιώσουμε ότι δημιουργούμε κάτι κοινό έχοντας μια κοινή ματιά, κάποιες κοινές αξίες.
Τραγουδάτε ρεμπέτικο, μπαλάντες, έντεχνο κτλ. Πόσο «ροκ» όμως είναι η Φωτεινή;
Το ροκ δεν είναι μόνο είδος μουσικής ή ήχος. Ροκ σημαίνει για μένα να λες την αλήθεια σου κόντρα στο ρεύμα και να μην υποκύπτεις.
Το ρεμπέτικο τραγούδι συχνά μιλά για πάθη και καθημερινές ιστορίες. Τι σας αγγίζει περισσότερο σε αυτά τα τραγούδια;
Η αμεσότητά του. Το ρεμπέτικο δεν σου χαρίζεται. Μιλάει για τον πόνο, τη φτώχεια, τον έρωτα και την αδικία χωρίς στολίδια. Είναι η αλήθεια του λαού μας.
Τι νιώθετε όταν βλέπετε νέες γενιές να αγαπούν και να τραγουδούν ρεμπέτικα τραγούδια;
Συγκινούμαι πολύ. Όταν βλέπω εικοσάχρονα παιδιά να παίζουν μπουζούκι και να τραγουδούν Μάρκο, νιώθω ότι υπάρχει ελπίδα.
Ποια στιγμή θεωρείτε ορόσημο στην πορεία σας -την πρώτη δισκογραφική συνεργασία, την πρώτη προσωπική δουλειά ή κάτι άλλο;
Η συνάντησή μου με τον Γιώργο Καζαντζή στο «Καφωδείο Ελληνικό». Εκείνη η κάρτα που μου έδωσε, άλλαξε τη διαδρομή μου. Και φυσικά η πρώτη φορά που τραγούδησα τις «Μέλισσες» στο στούντιο.
Έχετε συνεργαστεί με πολλούς κορυφαίους καλλιτέχνες. Αν μπορούσατε να ξαναζήσετε μία στιγμή από την καριέρα σας, ποια θα ήταν και γιατί;
Τις συναυλίες αλληλεγγύης. Εκεί που η μουσική δεν έχει εισιτήριο αλλά έχει προσφορά. Αυτή η ενέργεια του κόσμου που γίνεται ένα για έναν σκοπό, είναι κάτι που δεν χορταίνεται.
Υπάρχει κάποιος ερμηνευτής, συνθέτης ή στιχουργός με τον οποίο δεν έχετε συνεργαστεί και θα θέλατε πολύ;
Νιώθω ευγνώμων. Έχω συνεργαστεί με ανθρώπους που ούτε στα καλύτερα όνειρά μου δεν θα μπορούσε να συμβεί, όπως με τη Μαρία Φαραντούρη, τον Μανώλη Μητσιά, τον Γιώργο Νταλάρα και άλλους πολλούς.
Τι σημαίνει για σας το διπλό βινύλιο που κυκλοφόρησε πέρσι με τα έργα «Ρωμιοσύνη» σε ερμηνεία του Μίλτου Πασχαλίδη και «Επιτάφιος» σε ερμηνεία δικής σας;
Είναι ιερά έργα. Το να ακουμπάς τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Γιάννη Ρίτσο είναι μεγάλη ευθύνη και μεγάλη τιμή. Αυτό το βινύλιο είναι μια κατάθεση ψυχής, μια προσπάθεια να μείνουν ζωντανά αυτά τα σπουδαία έργα στις επόμενες γενιές.
Ποιο τραγούδι δικό σας ή όχι θα βάζατε σε ένα θησαυροφυλάκιο ως την πιο αληθινή σας έκφραση;
Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στη ‘Στάχτη’ του Μίνωα Μάτσα και της Ελένης Φωτάκη.
Αν η φωνή σας μπορούσε να ψιθυρίσει ένα μυστικό στον σύγχρονο κόσμο, τι θα έλεγε;
Μην ξεχνάτε να προσέχετε ο ένας τον άλλον. Ο κόσμος θα αλλάξει μόνο αν ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας.
Ένας άνθρωπος που έχει ζήσει το φλερτ, την ανθρώπινη επικοινωνία, τα γέλια στις παρέες, την απουσία των social, πώς προσαρμόζεται στην εποχή της μοναχικότητας και της τεχνητής νοημοσύνης;
Δυσκολεύομαι, δεν θα πω ψέματα. Μου λείπει η εποχή που κοιταζόμασταν στα μάτια και δεν κοιτάζαμε μια οθόνη. Προσαρμόζομαι γιατί είναι εργαλεία αλλά η ψυχή μου ανήκει στις παρέες, στα γέλια και στην αληθινή επαφή.
Είκοσι έξι χρόνια εκτός σχολείων. Σας λείπει η διδασκαλία;
Μου λείπουν τα παιδιά. Η καθαρότητα του βλέμματός τους και ο αυθορμητισμός τους. Μου έδινε δύναμη και ελπίδα να παλεύω για να είναι καλά τα παιδιά και να νιώθουν ασφάλεια σε αυτόν τον σκληρό κόσμο. Τυχαίνει να συναντώ μαθητές και μαθήτριές 40 χρονών και να βλέπω ότι κινούνται σε ένα μονοπάτι που είχαμε δημιουργήσει παρέα πριν από 35 χρόνια. Ε, αυτό με συγκινεί πολύ.
Ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που μάθατε όλα αυτά τα χρόνια δουλεύοντας με παιδιά, ανθρώπους και συναισθήματα;
Ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη να τον ακούσουν. Είτε είναι παιδί στο σχολείο είτε ενήλικας σε μια συναυλία, όλοι ψάχνουμε μια επικοινωνία, ένα μοίρασμα, σύνδεση.
Υπάρχει μια καθημερινή συνήθεια που τηρείτε πιστά;
Ο πρωινός καφές με ησυχία, πριν αρχίσει ο θόρυβος της μέρας.
Έχετε μυστικά αποσυμπίεσης και χαλάρωσης;
Μια βόλτα στη θάλασσα, να φροντίζω τα φυτά μου, να πηγαίνω στη λαϊκή μου.
Με τι δεν έχετε συμφιλιωθεί ακόμη στη ζωή;
Με την αδικία και την κακοποίηση. Με το να βλέπω ανθρώπους να υποφέρουν και άλλους να αδιαφορούν.
Τι τροφοδοτεί τα όνειρά σας και σας γεμίζει με ελπίδα για το μέλλον;
Η κοινωνική ευαισθησία των νέων ανθρώπων και η δύναμη της αλληλεγγύης.
Τελικά στο ταξίδι της ζωής και της τέχνης τι είναι πιο σημαντικό;
Να παραμείνεις άνθρωπος. Τίποτα άλλο.
Αθήνα ή Θεσσαλονίκη;
Η Θεσσαλονίκη είναι το σπίτι μου, εκεί που ενηλικιώθηκα, που σπούδασα, εκεί που έμαθα να ανασαίνω τη μουσική στα στενά της. Είναι η πόλη που με διαμόρφωσε, η πόλη που μου έδωσε τις πρώτες βάσεις. Όμως η Αθήνα είναι αυτή που με αγκάλιασε με έναν τρόπο που δεν τον περίμενα. Είναι μια πόλη ζωντανή, ατίθαση, γεμάτη αντιθέσεις που σε προκαλούν να την ανακαλύψεις. Με γοητεύει η ενέργειά της, το γεγονός ότι κάθε βράδυ μπορεί να σου γεννήσει μια νέα συνάντηση, μια νέα προοπτική. Είναι η πόλη που μου έδωσε τις μεγαλύτερες ευκαιρίες μου, που με έφερε σε επαφή με σπουδαίους συνεργάτες.
Τι είναι η Θεσσαλονίκη για εσάς σήμερα; Πώς έχει αλλάξει η πόλη από τα χρόνια που τραγουδούσατε στο Καφωδείο;
Η Θεσσαλονίκη είναι για μένα το μέρος όπου όλα ξεκίνησαν με μια αθωότητα που σήμερα σπανίζει. Στα χρόνια του Καφωδείου η πόλη ήταν μια ανοιχτή αγκαλιά, μια μεγάλη γειτονιά όπου γινόμασταν όλοι μια παρέα.
Σήμερα μπορεί να έχει γίνει πιο γρήγορη και θορυβώδης, όμως η ψυχή της παραμένει ζωντανή στα στενά της και στις καρδιές των ανθρώπων της. Για μένα παραμένει το πιο γλυκό λιμάνι, μια πόλη με μοναδική αύρα που όσο κι αν αλλάζει, πάντα θα με συγκινεί και θα με εμπνέει.
Η μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης πώς σας φαίνεται;
Πάντα η Θεσσαλονίκη έβγαζε σπουδαία πράγματα. Έχει ένα μεράκι που δεν το βρίσκεις εύκολα αλλού. Τα νέα παιδιά εκεί συνεχίζουν να ψάχνονται και αυτό είναι παρήγορο.
Αγαπημένα σημεία –στέκια;
Μου αρέσει να χάνομαι στα στενά της Άνω Πόλης και να κάθομαι σε μικρά καφενεδάκια που δεν τα ξέρει πολύς κόσμος.
Τα επόμενά σας επαγγελματικά σχέδια;
Να συνεχίσω αυτή την παράσταση, να ταξιδέψω σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και να μοιραστώ αυτές τις στιγμές με όλο τον κόσμο. Και φυσικά να είμαι γερή για να μπορώ να τραγουδάω για εσάς.
Info
- Soul SKG, 26ης Οκτωβρίου 104, κρατήσεις στο 6942 635296
- Σάββατο 28 Μαρτίου 2026, προσέλευση 21:00, έναρξη 22:00.
- Παίζουν οι μουσικοί: Δημήτρης Μπασδάνης (κιθάρες, ενορχηστρώσεις), Αγγελική Παρδάλη (σαντούρι, φωνή), Ανέστης Τσιαρτσιανίδης (βιολί, φωνητικά), Μάνος Ναζλής (κρουστά).
- Προπώληση: more.com
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
