Μια ακόμη αποχώρηση από τη δημοτική παράταξη της δημάρχου Καλαμαριάς, Χρύσας Αράπογλου σημειώθηκε σήμερα.
Ο πρώην αντιδήμαρχος Νίκος Μισυρλής παραιτήθηκε και από τη θέση του δημοτικού συμβούλου αφήνοντας σοβαρές αιχμές για τον τρόπο που ασκείται η διοίκηση στην Καλαμαριά. Φτάνει μάλιστα να κατηγορεί την δημοτική αρχή για υποκρισία με αφορμή τη διαχείριση της αυτοφυούς βλάστησης στον χώρο του πρώην στρατοπέδου Κόδρα.
Είχε προηγηθεί η παραίτηση από την παράταξη «Χρύσα Αράπογλου – Καλαμαριά Μητέρα Πόλη» και η ανεξαρτητοποίηση της δημοτικής συμβούλου Καλαμαριάς, Εύης Τύπου, η οποία είχε καταγγείλει τη διοίκηση του δήμου για έλλειμμα συνεργασίας, διαφάνειας και συλλογικής λειτουργίας.
Ολόκληρη η επιστολή παραίτησης του κ. Μισυρλή που κλείνει με τη φράση «Το ταξίδι δεν τελειώνει εδώ…» έχει ως εξής:
«Συνηθίζεται οι επιστολές παραίτησης να αρχίζουν με ευχαριστίες κ.λπ. Επειδή το κείμενο που ακολουθεί φιλοδοξεί να δώσει (όπως οφείλει) πολιτική διάσταση σε μία έτσι κι αλλιώς πολιτική απόφαση, επιτρέψτε μου μια —όσο γίνεται— συνοπτική περιγραφή του περιβάλλοντος της τοπικής αυτοδιοίκησης, που υπηρετώ ως αιρετός τους τελευταίους 30 μήνες, τους 24 από αυτούς από θέση ευθύνης. Η τοπική αυτοδιοίκηση ζει, από τα χρόνια των μνημονίων, μια συνεχή ασφυξία. Καλείται να ανταποκριθεί στις ολοένα και περισσότερες υποχρεώσεις που της χρεώνονται από την κεντρική εξουσία, με ένα προσωπικό που δεν ανανεώνεται, με αποτέλεσμα να βρίσκεται σε συνεχές ποσοτικό (μεγαλώνει και συνταξιοδοτείται) αλλά και ηλικιακό έλλειμμα (οι δήμοι δεν έχουν πια στο δυναμικό τους νέα στελέχη). Το καθεστώς αυτό, μαζί με μία συνεχή υποχρηματοδότηση αλλά και πρόσθεση αρμοδιοτήτων (χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κατάργηση των σχολικών επιτροπών, που έχει «φορτώσει» στις τεχνικές υπηρεσίες των δήμων τη συντήρηση των υποδομών των σχολικών μονάδων, χωρίς πρόσθετα εργαλεία), αποτελεί το περίγραμμα του φιλελεύθερου μοντέλου διοίκησης, που υπηρετείται από όλες τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων και έχει σαν αναγκαστική διέξοδο, για τη διαχείριση των αναγκών —μικρότερων και μεγαλύτερων—, τη σταδιακή είσοδο των ιδιωτών σε όλες τις δημοτικές δομές. Ο πρώτος λοιπόν λόγος παραίτησής μου είναι ο τρόπος διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού. Η διοίκηση ενός μεγάλου οργανισμού είναι τανγκό: χρειάζονται πάντα δύο, που να έχουν κοινό βηματισμό, και χρειάζεται να τον βρουν από κοινού, αν δεν υπάρχει, με καλή διάθεση και αμοιβαίους συμβιβασμούς, με κοινή επίγνωση ότι μόνος του κανένας δεν μπορεί. Είναι πολύ σκληρό να φορτώνεις, σαν διοίκηση, με ασφυκτικές υποχρεώσεις τις υποστελεχωμένες και γηρασμένες υπηρεσίες. Είναι κοινό μυστικό ότι η λειτουργικότητα των δημοτικών υπηρεσιών βασίζεται στην υπερπροσπάθεια και το φιλότιμο της πλειοψηφίας των εναπομεινάντων υπαλλήλων, ανεξάρτητα από την κόπωση που βιώνουν καθημερινά.
Ξεκινήσαμε σαν μία παράταξη πολυσυλλεκτική, βρίσκοντας στις διαφορετικές ιδεολογικές αλλά και πολιτικής εφαρμογής προσεγγίσεις κοινά σημεία σύγκλισης, για να αλλάξουμε τη ρότα του Δήμου Καλαμαριάς, που οι περισσότερες διοικήσεις του Δήμου, από τη μεταπολίτευση και μετά, για διάφορους λόγους κοινωνικής συναλλαγής, παραμέρισαν το όραμα για την οικοδόμηση μιας πόλης φιλικής προς όλες και όλους, με προσβασιμότητα, με δημόσιο χώρο να χτίζεται για την κοινωνία, με στραμμένο το πρόσωπο της πόλης στη θάλασσα, με την ιστορική μνήμη να είναι καταγεγραμμένη και παρούσα, με ελεύθερους χώρους διαθέσιμους για το σύνολο της κοινωνίας, με τους χώρους πρασίνου (που έτσι κι αλλιώς είναι τραγικά ανεπαρκείς) να αυξάνονται και να εκσυγχρονίζονται, με την ανάπτυξη της συμμετοχής των πολιτών στον σχεδιασμό αλλά και στην εφαρμογή.
Πού βρίσκονται, τη στιγμή που γράφεται το κείμενο αυτό, πολλά από τα παραπάνω διακυβεύματα; Τι απέγινε, για παράδειγμα, ο συμμετοχικός σχεδιασμός που εφαρμόστηκε στη συνεργασία με το εργαστήριο Co-space του κ. Λατινόπουλου για τη διαμόρφωση της πλατείας Ρόδων στο Βυζάντιο; Τι απέγινε η πρόταση που πρώτευσε στο διεθνές πρόγραμμα INTERREG BAUHAUS4MED και αφορούσε την αξιοποίηση του πρώην στρατοπέδου Κόδρα; Θα στηριχτεί από τη διοίκηση η παρουσίασή της τον Ιούνιο στις Βρυξέλλες; Τα δύο προηγούμενα χρόνια, η διαχείριση της αυτοφυούς βλάστησης στον χώρο του πρώην στρατοπέδου Κόδρα ήταν διαφορετική: αποδεχόμενοι τον χώρο σαν ένα αστικό οικοσύστημα, κόβαμε τη βλάστηση αργότερα, για να προλάβει να σποριάσει, αφήναμε το υλικό κοπής επιτόπου, για να βοηθήσουμε την αναγέννηση του συστήματος, και αφήναμε νησίδες βλάστησης άκοπες, για τροφή και προστασία της πανίδας της περιοχής. Η μέθοδος αυτή είναι η ενδεδειγμένη, σύμφωνα με πολλούς σχετικούς επιστημονικούς φορείς που έχουν γνωμοδοτήσει σχετικά, όπως η Σχολή Δασολογίας, το Δασαρχείο και η ΠΕΕΓΕΠ (Πανελλήνια Ένωση Επαγγελματιών Γεωτεχνικών και Επιχειρήσεων Πρασίνου). Φέτος λοιπόν, η ανάδοχος εταιρεία μπήκε πριν τα μέσα Απριλίου, υπερβολικά νωρίς, όταν οι διαδοχικές ανθοφορίες των ειδών βλάστησης είναι στην ακμή τους. Σε επανειλημμένες γραπτές εκκλήσεις μου προς τη δημοτική ομάδα, αλλά και προς την υπηρεσία πρασίνου (αρ. πρωτ.: 24392/20-4-2026), ούτε απάντηση δόθηκε ούτε φυσικά άλλαξαν οι δρομολογημένες, επιστημονικά λαθεμένες ενέργειες. Η εικόνα που αντικρίζει κανείς σήμερα στον χώρο είναι η εικόνα που επικρατούσε με προηγούμενες διοικήσεις, με ισοπεδωμένη την αυτοφυή βλάστηση, κατακρεουργημένα ζώα (σκαντζόχοιροι) που ζουν στον χώρο από τα μηχανήματα κοπής χόρτων. Πριν λίγες μέρες, σε δημοσίευμα σχετικό με την επιβάρυνση περιοχών αστικών συγκροτημάτων από ρύπους, που τοποθετούσε την Καλαμαριά στις πιο επιβαρυμένες περιοχές του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης, η δημοτική αρχή εξέδωσε ανακοίνωση ανησυχίας! Τι υποκρισία, όταν διαχειρίζεται με τον προαναφερόμενο τρόπο το πιο σημαντικό αστικό οικοσύστημα της ανατολικής περιοχής της πόλης! Είμαστε μία διοίκηση, στην οποία από την αρχή συνυπήρχαμε άνθρωποι από διαφορετικούς ιδεολογικούς χώρους, με την αυτονόητη υποχρέωσή μας να συνεργαζόμαστε σε βάθος χρόνου, με την καθημερινότητα να είναι βίαιη, σκληρή και να δοκιμάζει συνεχώς τα όρια όλων μας. Είναι ξένο στον πολιτικό μου πολιτισμό να συνεχίσω να συνυπάρχω με ένα υπόγειο περιβάλλον που προτάσσει συνέχεια μικροσυμφέροντα απέναντι στο κοινό καλό. Η πολυπαραγοντική εξίσωση της άσκησης διοίκησης στον Δήμο Καλαμαριάς από την «Καλαμαριά Μητέρα Πόλη», έχει υπερβεί εδώ και πολύ καιρό τις προσωπικές μου κόκκινες γραμμές. Οι προσωπικές ψήφοι, μέσα σε έναν εκλογικό συνδυασμό, δεν είναι ποτέ μόνο προσωπικές. Έχουν υπόσταση μόνο όταν εντάσσονται σε ένα συλλογικό πλαίσιο, το οποίο έτσι κι αλλιώς υπήρχε και κατέθεσε το πρόγραμμά του και υπερψηφίστηκε για αυτό. Η παραίτησή μου, συνεπώς, σύμφωνα με την προσωπική μου ηθική, αποτελεί συγχρόνως και παραίτηση από την ιδιότητά μου ως αιρετού. Επιστρέφω εκεί όπου ανήκω: στην κοινωνία των πολιτών, απελευθερωμένος από την αυτολογοκρισία που επέβαλα στον εαυτό μου τα τελευταία δυόμισι χρόνια, χάριν μιας πολυσυλλεκτικής δημοτικής παράταξης. Νιώθω ευγνωμοσύνη για όλες και όλους που με στήριξαν, όπως επίσης και για όλες και όλους τους συνεργάτες που εργάζονται στον Δήμο και με τους οποίους δουλέψαμε μαζί. Το ταξίδι δεν τελειώνει εδώ… Νίκος Μισυρλής».
«Είμαστε μία διοίκηση, στην οποία από την αρχή συνυπήρχαμε άνθρωποι από διαφορετικούς ιδεολογικούς χώρους, με την αυτονόητη υποχρέωσή μας να συνεργαζόμαστε σε βάθος χρόνου, με την καθημερινότητα να είναι βίαιη, σκληρή και να δοκιμάζει συνεχώς τα όρια όλων μας. Είναι ξένο στον πολιτικό μου πολιτισμό να συνεχίσω να συνυπάρχω με ένα υπόγειο περιβάλλον που προτάσσει συνέχεια μικροσυμφέροντα απέναντι στο κοινό καλό. Η πολυπαραγοντική εξίσωση της άσκησης διοίκησης στον Δήμο Καλαμαριάς από την «Καλαμαριά Μητέρα Πόλη», έχει υπερβεί εδώ και πολύ καιρό τις προσωπικές μου κόκκινες γραμμές. Οι προσωπικές ψήφοι, μέσα σε έναν εκλογικό συνδυασμό, δεν είναι ποτέ μόνο προσωπικές. Έχουν υπόσταση μόνο όταν εντάσσονται σε ένα συλλογικό πλαίσιο, το οποίο έτσι κι αλλιώς υπήρχε και κατέθεσε το πρόγραμμά του και υπερψηφίστηκε για αυτό. Η παραίτησή μου, συνεπώς, σύμφωνα με την προσωπική μου ηθική, αποτελεί συγχρόνως και παραίτηση από την ιδιότητά μου ως αιρετού. Επιστρέφω εκεί όπου ανήκω: στην κοινωνία των πολιτών, απελευθερωμένος από την αυτολογοκρισία που επέβαλα στον εαυτό μου τα τελευταία δυόμισι χρόνια, χάριν μιας πολυσυλλεκτικής δημοτικής παράταξης», αναφέρει χαρακτηριστικά στην επιστολή του.
