Της Θεοδώρας Απότα
«Όταν έχεις χρόνο, έχεις ελευθερία». Αυτά τα λόγια του Γάλλου συγγραφέα, Γκιγιόμ Απολινέρ, μπορεί να ειπώθηκαν πριν από περίπου δύο αιώνες ωστόσο παραμένουν επίκαιρα μέχρι σήμερα. Αναμφίβολα, οι ρυθμοί ζωής -ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα- είναι ιδιαίτερα έντονοι, οι υποχρεώσεις διαδέχονται η μία την άλλη και οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την αίσθηση ότι δεν… προλαβαίνουν να ζήσουν.
Η πίεση που προκαλούν οι απαιτήσεις της καθημερινότητας και οι κάθε λογής προθεσμίες φαίνεται ότι αυξάνουν την ανάγκη για στιγμές εκτόνωσης και ουσιαστικής ξεγνοιασιάς, έστω για λίγες ώρες. Ο ελεύθερος χρόνος, όπως αναφέρουν αναγνώστες στη «Θ», μοιάζει με πολυτέλεια, αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί βασική προϋπόθεση ψυχικής επιβίωσης.
Τι κάνουν όμως οι Θεσσαλονικείς για να τονώσουν τη διάθεσή τους; Εκτός από τα προφανή, όπως το να αθλούνται στην παραλία, να διαβάζουν, να πηγαίνουν στο θέατρο ή τον κινηματογράφο και να βγαίνουν με τους φίλους τους, κάτοικοι της πόλης εξερεύνησαν και λάτρεψαν ορισμένα χόμπι που διαφέρουν από τα συνηθισμένα.
Περιπέτεια στο βουνό
«Το enduro είναι για μένα η καλύτερη μορφή ψυχοθεραπείας» δηλώνει στη «Θ» ο Άγγελος Χαλατζόγλου, λάτρης του μηχανοκίνητου αθλητισμού, ο οποίος κάθε Κυριακή προπονείται στο Σέιχ Σου και σε άλλες δασικές περιοχές της Θεσσαλονίκης. «Αυτό το άθλημα συνδυάζει τη γυμναστική με την αδρεναλίνη, ενώ ταυτόχρονα μου δίνει την ευκαιρία να δω μοναδικές εικόνες της φύσης καθώς πηγαίνω με τη μηχανή μου σε απάτητα μέρη» λέει με ενθουσιασμό προσθέτοντας ότι «είναι μαγικό το πώς αλλάζει το τοπίο ανάλογα με την εποχή».
Όπως αναφέρει, μέσα από την ενασχόλησή του με το enduro, έκανε νέους φίλους αλλά και εκδρομές σε ωραία μέρη. «Γνώρισα όλα τα βουνά της Ελλάδας!» αναφέρει χαρακτηριστικά ενώ συμπληρώνει ότι «το κάθε ένα έχει τις δικές του ομορφιές και προκαλεί διαφορετικές συγκινήσεις». Ερωτηθείς για το πώς ξεκίνησε αυτό το χόμπι, ο κ. Χαλατζόγλου θυμάται: «Η πρώτη επαφή με τις δύο ρόδες και τη φύση ξεκίνησε το 2002, όταν ήμουν 12 ετών. Ο πατέρας μου από μικρό με ανέβαζε στο “παπάκι” που οδηγούσε για τις καθημερινές μας μετακινήσεις, οπότε ήμουν συνηθισμένος με τα δίκυκλα. Όταν έτυχε και ανέβηκα πρώτη φορά σε enduro μηχανάκι, ήξερα ότι στο μέλλον θα ασχοληθώ διεξοδικά με αυτό» λέει χαμογελώντας ενώ ξεκαθαρίζει ότι για να ακολουθήσει κανείς το συγκεκριμένο άθλημα χρειάζεται αρκετή υπομονή, καλή φυσική κατάσταση και εξαιρετικά αντανακλαστικά.
«Ανακαλύπτεις την Ελλάδα αλλιώς»
Η Άννα Τσολάκη άρχισε τις πεζοπορικές εκδρομές πριν από τέσσερα χρόνια. «Πάντα αγαπούσα το βουνό και μετά από μια εκδρομή στον Χορτιάτη, μια συνάδελφος μού πρότεινε να ακολουθήσω μια πεζοπορική ομάδα. Από τότε έχω γυρίσει σχεδόν όλη την Ελλάδα μαζί τους», αναφέρει στη «Θ» και μας εξηγεί πόσο την ανανεώνει η συγκεκριμένη δραστηριότητα.
«Κάνουμε από μονοήμερες μέχρι πολυήμερες εξορμήσεις κυρίως στον ορεινό όγκο της Ελλάδας, αλλά και στο εξωτερικό. Το ωραίο όμως είναι ότι στις πεζοπορικές εκδρομές περπατάς σε μονοπάτια που δεν θα μπορούσες να δεις αλλιώς και ξανασυστήνεσαι με την ίδια τη χώρα σου. Ανακαλύπτεις την Ελλάδα αλλιώς. Επιπλέον, αν πας στο ίδιο μέρος διαφορετική εποχή, είναι σαν να βλέπεις έναν καινούριο τόπο, η φύση είναι διαφορετική κι αλλάζει όλο το σκηνικό» υπογραμμίζει.
Όσο για την κούραση, δεν τίθεται θέμα. «Οι διαδρομές έχουν βαθμό δυσκολίας, έτσι, αν κάποιος θεωρεί ότι δεν μπορεί να ακολουθήσει, απλώς επιλέγει μια άλλη, πιο εύκολη. Μπαίνουμε μέσα σε φαράγγια, διασχίζουμε ποτάμια, ανεβαίνουμε σε κορυφές και η θέα που αντικρίζουμε είναι μοναδική, η επαφή με τη φύση σε αποζημιώνει για όλο τον κόπο σου».
Κι όπως μας λέει, «η πεζοπορία δεν είναι ακριβή δραστηριότητα, μπορεί ο καθένας να επιλέξει ποιες εκδρομές θα ακολουθήσει και πότε. Επιπλέον συνδυάζει άσκηση, κοινωνικοποίηση, βελτίωση της φυσικής κατάστασης, αλλά και της διάθεσης». Και για του λόγου του αληθές, στις τελευταίες εξετάσεις αίματος που έκανε, τα επίπεδα της βιταμίνης D ήταν ιδιαίτερα ανεβασμένα!
Η τέχνη του δρόμου
Η σχέση της Θεσσαλονίκης με τη street art είναι εμφανής. Δρόμοι της πόλης έχουν μετατραπεί ανά τα χρόνια σε υπαίθριες γκαλερί καθώς γκρίζοι και, σε πολλές περιπτώσεις, άσχημοι τοίχοι γέμισαν με χρώματα και σχέδια που εκπέμπουν τα μηνύματα των δημιουργών τους. Ένας εκ των πολλών που δραστηριοποιούνται στην πόλη είναι ο Ορέστης Παπαγεωργίου ή αλλιώς «Sandman», όπως είναι το ψευδώνυμό του.
«Άρχισα όταν ήμουν στο γυμνάσιο. Εμπνεύστηκα από τα έργα ενός συμμαθητή μου, ο οποίος υπήρξε πολύ υποστηρικτικός στις προσπάθειες μου να ασχοληθώ με το γκράφιτι» αναφέρει στη «Θ» προσθέτοντας ότι «οι τοίχοι του γηπέδου του Απόλλωνα Καλαμαριάς, κοντά στο πατρικό μου σπίτι, αποτέλεσαν και το δικό μου “γήπεδο” στον διαρκή αγώνα της καλλιτεχνικής μου έκφρασης». Όπως λέει ο ίδιος, η ενασχόλησή του με την τέχνη του δρόμου τον βοηθά να αισθανθεί δημιουργικός και γεμάτος. «Σε πιο νεαρή ηλικία, το χόμπι αυτό λειτούργησε ως βαλβίδα αποσυμπίεσης… είναι γνωστό άλλωστε ότι στην εφηβεία όλα μοιάζουν “βουνό”» σημειώνει ο κ. Παπαγεωργίου.
Ερωτηθείς για τη διαδικασία που ακολουθεί πριν από το βάψιμο του τοίχου, αναφέρει ότι αφού συλλάβει την ιδέα και την προσαρμόσει στο τρισδιάστατο στυλ που έχει επιλέξει ότι του ταιριάζει, δημιουργεί το σχέδιο στο χαρτί και έπειτα το μεταφέρει στον υπολογιστή για τυχόν τροποποιήσεις. Έπειτα, αποφασίζει τη χρωματική του παλέτα, «μεταφράζει» τις ψηφιακές αποχρώσεις στα υπαρκτά χρώματα των σπρέι, υπολογίζει τις ποσότητες που χρειάζεται και ξεκινά το …ταξίδι του σχεδίου από το χαρτί στον τοίχο. Δημιουργίες του κ. Παπαγεωργίου θα συναντήσει κανείς (μεταξύ άλλων) στο γήπεδο του Απόλλωνα Καλαμαριάς, όπου φιλοξενείται η τοιχογραφία του για τη συμπλήρωση 100 χρόνων της ομάδας καθώς και το έργο του για τις ταινίες «Alien» και τον HR Giger, το οποίο «διαβάζεται» και… αλλιώς.
«Θα μπορούσε να συμβολίζει και τη μάχη των ανθρώπων ενάντια στο τέρας του συστήματος. Ο αριθμός 57 πάνω στο όπλο, στην οθόνη που αναγράφονται οι εναπομείνασες σφαίρες, συμβολίζει τη μάχη των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών απέναντι σε όσους κάνουν το παν να διαφύγουν των ευθυνών τους» υπογραμμίζει ο καλλιτέχνης.
Κεραμική, η νέα γιόγκα
Μία από τις αρχαιότερες τέχνες φαίνεται ότι λειτουργεί ως … η «γιόγκα της σύγχρονης εποχής», όπως επιβεβαιώνουν στη «Θ» η Βασιλεία και η Λυδία Λιντζέρη, δύο αδελφές που αγαπούν την κεραμική γιατί τις βοηθά να κάνουν στην άκρη τη βιασύνη της καθημερινότητας.
«Ο πηλός έχει το δικό του χρόνο και πρέπει να τον σεβαστείς. Δεν μπορείς να βιαστείς, να “σπρώξεις” ένα στάδιο ή να παρακάμψεις τα ενδιάμεσα βήματα. Αν κάνεις ζαβολιά, ο πηλός θα ραγίσει, θα στραβώσει, θα σου δώσει πίσω αυτό που του προκάλεσες» αναφέρει η Βασιλεία εξηγώντας ότι «η κεραμική σε μαθαίνει να ηρεμείς και να περιμένεις». Άλλωστε, προσθέτει η Λυδία, «τα ωραία πράγματα χρειάζονται χρόνο».
Τα δύο κορίτσια ξεκίνησαν από μικρές ν’ ασχολούνται με τον πηλό, η κάθε μία από διαφορετική αφετηρία. «Η Βασιλεία βρέθηκε σε ένα μικρό εργαστήριο στη Σίφνο για να φτιάξει ένα δώρο ενώ εγώ είδα πρώτη φορά κεραμικό τροχό στη διάρκεια μιας σχολικής εκδρομής» σημειώνει η Λυδία τονίζοντας ότι και οι δύο λάτρεψαν από την πρώτη στιγμή τη διαδικασία των κατασκευών και άρχισαν ερασιτεχνικά να δημιουργούν κούπες, παιχνίδια και διακοσμητικά. «Κάποια στιγμή καταλάβαμε ότι η κεραμική για εμάς δεν ήταν πια μόνο το να φτιάχνουμε αντικείμενα. Μας συνέπαιρνε η όλη διαδικασία και έτσι αποφασίσαμε να ανοίξουμε ένα στούντιο για όλους εκείνους που θέλουν να δημιουργούν, όπως εμείς» αναφέρουν, δηλώνοντας πανευτυχείς για το ενδιαφέρον του κόσμου όσον αφορά το εγχείρημά τους.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
