Της Χιονίας Βλάχου – Μπλιάτκα
Η Στελλίνα Τρωιάνου είναι ένα από τα πιο δραστήρια και χαρισματικά πρόσωπα της πόλης, που καλλιεργεί τον εθελοντισμό και την πολιτιστική δράση παράλληλα με την επαγγελματική της ενασχόληση με τη δικηγορία.
Τέκνο του κέντρου της Θεσσαλονίκης, μεγαλωμένη στη Μητροπόλεως και Αριστοτέλους, σε περιβάλλον όπου το ενδιαφέρον για τα γράμματα και τις τέχνες αποτελούσε καθημερινότητα.
Κόρη του Βασίλη Τρωιάνου, νομικού της προπολεμικής Θεσσαλονίκης και της Έλλης Σπυράκη -Κεφαλά, επί σειρά ετών προέδρου του Συλλόγου Φίλων του Λαογραφικού Μουσείου Θεσσαλονίκης.
Στο Γαλλικό Σχολείο Καλαμαρί απέκτησε τη σχέση με τη γαλλική κουλτούρα, ενώ αμέσως μετά σπούδασε στη Νομική του ΑΠΘ το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970.
«Ήταν η εποχή της συλλογικότητας, της πίστης ότι οι νέοι μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο και της παρουσίας στα αμφιθέατρα των μεγάλων δασκάλων όπως ο Ιωάννης Δεληγιάννης, ο Αριστόβουλος Μάνεσης και ο Ιωάννης Μανωλεδάκης», λέει χαρακτηριστικά. Δεν παραλείπει να προσθέσει ωστόσο, ότι το σύνολο του διδακτικού προσωπικού υπήρξε εξαιρετικό. Τι πήρε από τη Νομική; «Την αίσθηση κοινωνικής ευθύνης».
Στο τρίτο έτος των σπουδών της γνώρισε τον Γιώργο Γουλιέλμο, σημαντικό δικηγόρο της πόλης, με τον οποίο απέκτησαν δύο γιους, τον Βασίλη και τον Σπύρο, οι οποίοι ασκούν σήμερα και εκείνοι τη δικηγορία.
Μετά την αποφοίτησή τους από το ΑΠΘ μετακόμισαν στο Παρίσι προκειμένου να πραγματοποιήσουν μεταπτυχιακές σπουδές στο ιστορικό Université Paris 1 Panthéon–Sorbonne. Το Παρίσι εκείνης της εποχής ήταν εντελώς διαφορετικό από τη Θεσσαλονίκη. Η καθημερινότητα, οι ρυθμοί, οι χώροι πολιτισμού, οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και η πνευματική ατμόσφαιρα της πόλης διεύρυναν τον ορίζοντά της και ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο τη σχέση της με τη γαλλική παιδεία.
Μετά την ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών τους σπουδών επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη και αφοσιώθηκαν στην επαγγελματική τους πορεία, ο καθένας στο δικό του δικηγορικό γραφείο.
Η Στελλίνα ωστόσο δεν έπαψε ποτέ να αναζητά νέες μορφές γνώσης και έμπνευσης. Έτσι, το 2008 αποφάσισε να επιστρέψει στο ΑΠΘ και να σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία. Οι εμπειρίες που αποκόμισε από αυτή τη δεύτερη ακαδημαϊκή διαδρομή υπήρξαν για εκείνη εξαιρετικά σημαντικές.
Συχνά αναφέρεται στις διαφορές ανάμεσα στις δύο εποχές: Στη μεταπολίτευση οι φοιτητές ένιωθαν ότι ο κόσμος τους ανήκε ενώ οι νεότερες γενιές, που συνάντησε στα έδρανα πολλά χρόνια αργότερα, κουβαλούσαν άγχος και ανασφάλεια για το μέλλον τους. Η αντίθεση αυτή τη συγκίνησε βαθιά και ενίσχυσε την επιθυμία της να στηρίζει νέους ανθρώπους.
Παράλληλα με τις σπουδές και τη δικηγορία ανέπτυξε μια μακρόχρονη και ουσιαστική σχέση με τη μουσική και τον χορό. Ασχολήθηκε με πολλά είδη χορού, ανακαλύπτοντας μέσα από αυτά διαφορετικούς πολιτισμούς και τρόπους έκφρασης. Η αγάπη της για τη μουσική την ώθησε να εκτελεί «χρέη» DJ ακόμη και σε δημόσια events αλλά και σε μπαρ της πόλης.
Η κοινωνική και πολιτιστική της δράση στην πόλη έχει διάφορες εκφάνσεις.
Το 2012 συμμετείχε στην ίδρυση των «Φίλων της Νέας Παραλίας» μαζί με τον Πρόδρομο Νικηφορίδη και τον Bernard Cuomo, τους δύο αρχιτέκτονες που ανέλαβαν την ανάπλασή της, παραμένοντας ενεργό μέλος έως το 2017.
Δύο χρόνια αργότερα, το 2014, συμμετείχε και στην ίδρυση της «Nouvelle Amicale», του Συλλόγου Παλαιών Μαθητών και Φίλων του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης, που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του τότε Γάλλου προξένου Christophe Le Rigoleur. Το 2017 ανέλαβε την προεδρία του Συλλόγου, τον οποίο υπηρετεί με συνέπεια και όραμα, δημιουργώντας μια ενεργή κοινότητα που μοιράζεται αξίες, παραδόσεις, γνώσεις και αγάπη για τον γαλλόφωνο πολιτισμό.
Μέσα από cine–club, λέσχες ανάγνωσης, εκδηλώσεις γαλλικής μόδας, αρωμάτων, φαγητού κ.ά. και ετήσιες γιορτές, η «Nouvelle Amicale» έχει μετατραπεί σε ζωντανό φορέα πολιτισμού για την πόλη.
Η ΣτελλίναΤρωιάνου είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Πολιτιστικής Εταιρείας Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος (ΠΕΕΒΕ) και της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού «Θεσσαλονικέων Πόλις».
Η ίδια συνηθίζει να λέει πως αγαπά πολύ τη δουλειά της, αλλά πως δεν θα μπορούσε ποτέ να περιοριστεί αποκλειστικά στις αίθουσες δικαστηρίων και τα κτίρια των δημοσίων υπηρεσιών. Όσοι τη γνωρίζουν μαρτυρούν πως είναι μια δημιουργικά αεικίνητη γυναίκα που καταφέρνει να χωρέσει τα πάντα στο πρόγραμμά της.
5 ερωτήσεις στην Στελλίνα Τρωιάνου
Είστε φίλη του ιστορικού κέντρου πόλης; Γιατί ξεχωρίζει;
Γεννήθηκα και έζησα πάντα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και το νιώθω σαν τον φυσικό μου χώρο. Το ίδιο και οι γονείς μου, που το αγάπησαν βαθιά και μέσα από τις δικές τους συνήθειες γεννήθηκαν και οι πρώτες μου μνήμες: Η θάλασσα, η πλατεία Αριστοτέλους, οι πέριξ δρόμοι, το συνονθύλευμα παλαιών αρχοντικών κτιρίων και άχαρων πολυκατοικιών, τα αρώματα, οι ίδιες γνώριμες φυσιογνωμίες, η μοναδική πρωινή βόλτα του Σαββάτου στην Τσιμισκή -μια τελετουργία που συνδέει το σήμερα με όλες τις παιδικές μου εικόνες. Είναι και τα πολύβουα καφέ που ξεφυτρώνουν μέρα με τη μέρα και που για κάποιους ίσως αποτελούν ενόχληση, αλλά για μένα είναι μικρές νησίδες ζωής. Με γοητεύει το παρελθόν που κουβαλά το ιστορικό κέντρο αλλά και η νέα ευρωπαϊκή μορφή που του έδωσε το σχέδιο Εμπράρ μετά την πυρκαγιά του 1917. Ένα μωσαϊκό πολιτισμών μοναδικό και αναντικατάστατο.
Γιατί η Θεσσαλονίκη είναι ο κατάλληλος τόπος για να ζήσει και να δημιουργήσει κανείς;
Είναι ένας φιλόξενος τόπος για ζωή και δημιουργία. Το ευρύ θαλάσσιο μέτωπο, τα μνημεία, τα βυζαντινά τείχη, ο Λευκός Πύργος, η ρωμαϊκή αγορά κ.ά. ανάμεσα στα σύγχρονα κτίρια, τα κρυμμένα λουτρά και η ευρωπαϊκή αισθητική του ιστορικού κέντρου συνθέτουν ένα μοναδικό αστικό τοπίο. Η ύπαρξη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου στο κέντρο της πόλης αποτελεί πνευματική εστία, χώρο νεανικότητας -με ιδέες και δημιουργική ενέργεια- αλλά και ιστορικής μνήμης. Επιπλέον, η εμπνευσμένη γαστρονομία και οι συνεχείς πολιτιστικές δράσεις ενισχύουν τη δυναμική της. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τα τελευταία χρόνια η Θεσσαλονίκη έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς.
Στον αντίποδα, ποια είναι τα προβλήματα που σας στενοχωρούν;
Παρά την αγάπη μου για τη Θεσσαλονίκη, υπάρχουν προβλήματα που με στενοχωρούν: Το κυκλοφοριακό, αν και έχει βελτιωθεί αισθητά με τη λειτουργία του μετρό, η έλλειψη επαρκών δημόσιων μεταφορών και η μεγάλη εκκρεμότητα της επέκτασης του μετρό προς τις δυτικές συνοικίες. Επιπλέον, ο δημόσιος χώρος είναι περιορισμένος και συχνά κακοδιατηρημένος. Με λυπεί επίσης το ότι πολλά κτίρια καταρρέουν λόγω χρόνιας μη συντήρησης, καθώς και ότι σημαντικά μνημεία της ιστορικής μας κληρονομιάς μένουν στο περιθώριο, συχνά με περιορισμένο ωράριο επισκεψιμότητας εξαιτίας της έλλειψης προσωπικού, μολονότι μιλάμε για μια πόλη με έντονο τουριστικό ενδιαφέρον. Αλλά αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο είναι το κλίμα εσωτερικής μιζέριας. Κάθε προσπάθεια, μικρή ή μεγάλη, συναντά μια σχεδόν αυτόματη αρνητική κριτική, σαν να κουβαλάμε ακόμη εκείνη τη νοοτροπία των «μπαγιάτηδων»: Καχύποπτοι απέναντι στο νέο, διστακτικοί στις αλλαγές. Η Θεσσαλονίκη αξίζει περισσότερη πίστη στις δυνατότητές της και περισσότερη αισιοδοξία.
Η Θεσσαλονίκη έχει φήμη κοσμοπολίτισσας. Της πάει η γαλλική κουλτούρα;
Η Θεσσαλονίκη, λόγω της βαθιάς πολυπολιτισμικής της ταυτότητας, ήταν ανέκαθεν ανοικτή στις ευρωπαϊκές επιρροές, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το σχέδιο Εμπράρ, το οποίο εισήγαγε τη γαλλική πολεοδομική αισθητική με πλατείες και ευρύχωρους άξονες. Η σταθερή παρουσία του Γαλλικού Ινστιτούτου από τις αρχές του 20ου αιώνα, οι γαλλικές σχολές και οι πολιτιστικές συνεργασίες έχουν δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς που ενισχύονται μέσα από θεσμούς όπως η Γαλλική Εβδομάδα Γαστρονομίας και το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Η γαλλική κουλτούρα εντάσσεται φυσικά και στη γαστρονομική ζωή της πόλης, όπου οι Θεσσαλονικείς αγκαλιάζουν τις γαλλικές γεύσεις και τεχνικές, τα κρασιά και τα μπιστρό, συνεχίζοντας μια ιστορική σχέση που παραμένει ζωντανή.
Τι προσφέρει στη Θεσσαλονίκη η Nouvelle Amicale; Ποιο είναι το όραμά σας;
Η «Nouvelle Amicale», ο Σύλλογος Παλαιών Μαθητών και Φίλων του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης που ιδρύθηκε το 2014, προσφέρει στη Θεσσαλονίκη έναν ζωντανό χώρο συνάντησης για όλους όσοι αγαπούν τη γαλλική γλώσσα και τον γαλλικό πολιτισμό. Με ποικίλες εκθέσεις, μουσικές εκδηλώσεις, διαλέξεις, ξεναγήσεις, θεματικά πρότζεκτ και συνεργασίες με καλλιτέχνες και φορείς, εμπλουτίζει σταθερά την πολιτιστική ζωή της πόλης. Το όραμα της Nouvelle Amicale είναι να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τις γαλλοελληνικές πολιτιστικές ανταλλαγές, να προσελκύσει νέο, ευρύτερο κοινό και να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ δημιουργών, εκπαιδευτικών, φοιτητών και φίλων της Γαλλίας. Στόχος της είναι να διατηρεί ζωντανή και εξελισσόμενη την παρουσία της γαλλικής κουλτούρας στη Θεσσαλονίκη.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
