Της Δήμητρας Μακρή
Εικοσιπέντε χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την ίδρυση του Κέντρου Μάικλ και Κίτι Δουκάκης στο Κολέγιο Ανατόλια (ACT). Μια περίοδος η οποία έφερε πιο κοντά τη Θεσσαλονίκη με τις ΗΠΑ και τη δράση, τη σκέψη και το όραμα του ίδιου του γερουσιαστή της Μασαχουσέτης με το κόμμα των Δημοκρατικών. Στη «Θ» μίλησε ο Ντέιβιντ Γουίσνερ, ο διευθυντής του Κέντρου το οποίο παρήγαγε και συνεχίζει να παράγει μεγάλο και σημαντικό ακαδημαϊκό, διαπολιτισμικό, πολιτικό έργο.
Αναφέρεται πως από τη στιγμή που ο τότε πρεσβευτής στην Ελλάδα Νίκολας Μπερνς εκφώνησε την πρώτη ομιλία «Δουκάκη» στο ACT τον Φεβρουάριο του 2000 διοργανώθηκαν περί τις 300 δημόσιες εκδηλώσεις και δραστηριότητες. Ανάμεσα σε αυτές τις σημαντικές στιγμές καταγράφηκαν πάρα πολλές με εξέχουσες εμφανίσεις όπως του πρώην ειδικού αντιπροσώπου του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ στην Κύπρο Άλβαρο ντε Σότο, Άλβαρο ντε Σότο, της αναπληρώτριας γενικής γραμματέως του ΝΑΤΟ Ραντμίλα Σεκερίνσκα, του πρωθυπουργού της Αλβανίας Έντι Ράμα και της πρώην υπουργού Εξωτερικών της Βουλγαρίας, ευρωβουλευτή και πρώην πρέσβειρας της Βουλγαρίας στην Άγκυρα Ναντέζντα Μιχαήλοβα ανάμεσα σε άλλους. Ανάμεσά τους και ο αείμνηστος Γιάννης Μπουτάρης που είχε μιλήσει σε εκδηλώσεις του Κέντρου.
«Ο Τάσος Τζήκας, ο οποίος μόλις παραιτήθηκε από τη διοίκηση της Helexpo, είχε μιλήσει σε δύο εκδηλώσεις, ενώ ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος του Eurogroup και υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, ήταν ειδικός ομιλητής σε ένα κορυφαίο συνέδριο που διοργανώθηκε τον Νοέμβριο του 2011. Η Έφη Στεφοπούλου, του υπουργείου Δημόσιας Διοίκησης και ο Τζον Κένινγκ, πρώην αμερικανός πρεσβευτής στην Κύπρο παραχώρησαν πραγματικά αξιομνημόνευτες ομιλίες υπό την αιγίδα του Κέντρου Δουκάκης ή και ο ίδιος ο Νικηφόρος Διαμαντούρος, ενώ ήταν ο ευρωπαίος συνήγορος του Πολίτη (Ombudsman)» είπε ο κ. Γουίσνερ για να προσθέσει στις σημαντικές στιγμές του Κέντρου ένα αποκλειστικό διαδικτυακό σεμινάριο με τον βουλευτή Τζον Σαρμπάνη μόλις λίγες μέρες μετά την αποτυχημένη εξέγερση στο αμερικανικό Κογκρέσο της 6ης Ιανουαρίου 2020 ή εκείνη του γάλλου δημοσιογράφου Ζαν Κατρεμέρ που μίλησε σε μια εκδήλωση την επόμενη μέρα από την τρομοκρατική επίθεση στο Μπατακλάν του Παρισιού τον Νοέμβριο του 2015. Πιο πρόσφατα η Ορβίλ Σελ από την Ασιατική Κοινωνία (Asia Society) ήταν φιλοξενούμενη σε ένα διαδικτυακό σεμινάριο που συνδιοργανώθηκε με το Ινστιτούτο της Κίνας στο Μάντσεστερ αμέσως μετά τη δημοσίευση των απομνημονευμάτων της που φέρουν τον τίτλο «Παλιό μου Σπίτι» (My Old Home).
Τι ήταν εκείνο που γέννησε την ιδέα της ίδρυσης της έδρας στη Θεσσαλονίκη;
Είμαι σίγουρος πως κάποιοι από τους Εφόρους του Κολεγίου Ανατόλια είχαν προσωπική σχέση με τον Μάικλ Δουκάκη. Το συμβούλιο των Εφόρων, εξάλλου, εδρεύει στη Βοστόνη. Κάποιοι ήθελαν να τιμήσουν τον κυβερνήτη και να ενισχύσουν τα προπτυχιακά προγράμματα με έναν ουσιώδη τρόπο. Κι υπήρχε σημαντική υποστήριξη της ιδέας τόσο στη Βοστώνη όσο και στη Θεσσαλονίκη.
Ποια η άποψή σας για τον γερουσιαστή Δουκάκη;
Δεν γνώριζα τον Μάικλ Δουκάκη όσο ήταν κυβερνήτης στη Μασαχουσέτη. Ήμουν ένας Νεοϋορκέζος και δούλευα στο Παρίσι όταν διεκδίκησε την προεδρία το 1988. Πρώτη φορά τον συνάντησα στη Θεσσαλονίκη το 1999 όταν ήρθε για να εγκαινιάσει το έργο που τελικά έγινε το Κέντρο Δουκάκης. Αυτό που από την πρώτη στιγμή με εντυπωσίασε ήταν το πόσο πιστός ήταν ο ίδιος και η Κίττυ στις βασικές τους αρχές, και πόσο θεμελιωδώς ευπρεπείς και πιστοί ήταν αμφότεροι στο ιδανικό της «υπηρεσίας προς τον λαό.
Γνωρίζετε ποια είναι η άποψή του για τη Θεσσαλονίκη;
Έχω την ξεκάθαρη εντύπωση ότι ο κυβερνήτης Δουκάκης χάρηκε τη Θεσσαλονίκη στη διάρκεια των τριών επισκέψεών του στο Κολέγιο Ανατόλια. Σαφώς και επισκέφθηκε σε διάφορες περιπτώσεις στο διάβα του χρόνου την Αθήνα και το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, για παράδειγμα. Εκτιμώ, πάντως, πως ήταν ειλικρινά και γνήσια περήφανος για τις ρίζες του ως Έλληνας.
Ποια ήταν η συνεισφορά της έδρας στην εικόνα και την προβολή της Θεσσαλονίκης στις ΗΠΑ;
Η αποστολή του Κέντρου και της έδρας που φέρουν το όνομα Μάικλ και Κίτι Δουκάκης πραγματικά ήταν η ενίσχυση της φιλίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ, με σεμνό τρόπο. Έχοντας αυτόν τον σκοπό στις εκδηλώσεις που οργανώσαμε πάντα συμμετείχαν φοιτητές από τις ΗΠΑ και την Ελλάδα και από όλη την Ευρώπη. Και εκτιμώ πως η απόδοσή μας υπό αυτό το πρίσμα είναι αξιέπαινη.
Συνέβαλε και με ποιο τρόπο η Έδρα στη διαμόρφωση της «ήπιας ισχύος» των ΗΠΑ;
Ποτέ δεν προσπαθήσαμε να επηρεάσουμε την πολιτική άμεσα, είτε στην Αθήνα είτε στις ΗΠΑ. Ωστόσο, και με τιμά να το λέω, πολλοί από τους πρώην φοιτητές μου στο ACT και ειδικευόμενοι στο Κέντρο Δουκάκης αναδείχθηκαν σε σημαντικές θέσεις στην καριέρα τους στις ΗΠΑ, στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και στην Ελλάδα όπου οι προπτυχιακές τους σπουδές δεν αναγνωρίζονταν πάντα. Η έμφαση που δώσαμε δεσμευόμενοι να διατηρήσουμε τη βασική έννοια της προσωπικής ακεραιότητας, την οποία την κληρονομήσαμε απευθείας από τον κυβερνήτη Δουκάκη αποδίδει καρπούς σε επιλεγμένους πολιτικούς κύκλους στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Κι αυτό είναι το κληροδότημα του πολιτικού Μάικλ Δουκάκη, αλλά και του Κέντρου Δουκάκη.
«Γνήσιος εταίρος» στο πρότζεκτ η Θεσσαλονικιά σύζυγος
Ο Ντέιβιντ Γουίσνερ όλα αυτά τα 25 χρόνια που διευθύνει το Κέντρο Δουκάκης εργάζεται και φέρνει εις πέρας μια αποστολή που στόχο έχει να δείξει τον καλύτερο τρόπο ο οποίος υπάρχει προκειμένου να υπηρετήσει κανείς τον δημόσιο βίο. Παράλληλα, μαζί με τις διαλέξεις, τη διδασκαλία, την οργάνωση των εκδηλώσεων των σεμιναρίων βρίσκει χρόνο να συγγράψει τρία βιβλία, τα οποία βρίσκονται στον δρόμο της δημοσίευσης, με το ένα από αυτά να είναι γραμμένο στα ελληνικά και να αφορά τις αμερικανικές εκλογές και τον πολιτικό λόγο. Εξηγεί, ωστόσο πως εκτός από ένας «Αμερικάνος στο Παρίσι», όπως δηλώνει ότι είναι, λέει και ότι η Θεσσαλονίκη αποτελεί τη δεύτερη υιοθετημένη του πόλη μετά την Πόλη του Φωτός. Βεβαίως, υπογραμμίζει χαρακτηριστικά «Ποτέ δεν θα πάψω να είμαι Νεοϋορκέζος. Η γυναίκα μου Φωτεινή και η κόρη μου Ερμιόνη- Σοφία είναι Θεσσαλονικείς. Όλοι μας είμαστε δεσμευμένοι να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βελτιώσουμε τη ζωή της πόλης».
Επιπλέον, δηλώνει «εξαιρετικά περήφανος» για την ποικιλία και τον πειραματικό χαρακτήρα των εκδηλώσεων που οργάνωσε στο Κέντρο Δουκάκης και συμπληρώνει ότι μέσα σε όλους τους ανθρώπους που τον βοήθησαν, ξεχωρίζει τη σύζυγό του. «Ειδικά η γυναίκα μου Φωτεινή αποτέλεσε έναν ανομολόγητο αλλά γνήσιο εταίρο στο πρότζεκτ και έκανε πολλά περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο για να δώσει ζωή στο κληροδότημα του Δουκάκη. Για εμένα αποτελεί μια εξαιρετική εμπειρία μάθησης να διευθύνω το Κέντρο» κατέληξε ο Ντέιβιντ Γουίσνερ.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
