Ένα πέπλο γοητείας και μυστηρίου, λόγω της έλλειψης πολλών στοιχείων γι’ αυτήν, σκεπάζει μια ποιητική βραδιά που έγινε στη Θεσσαλονίκη του μακρινού, άλλωστε, 1953, με πρωταγωνιστές δύο 22χρονους τότε φίλους, σε μια κοινή παρουσίαση των ποιητών της πόλης.
Στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια, μια τέτοια πρωτοβουλία ενέχει ούτως ή άλλως τα στοιχεία της πρωτοπορίας.
Με το πάθος της νιότης και την αγάπη για τη λογοτεχνία, ο μετέπειτα ποιητής της πόλης Ντίνος Χριστιανόπουλος και ο σπουδαίος αργότερα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, Γιώργος Μοσχίδης, γεννημένοι και οι δύο το 1931, χάρισαν στο πλήθος που συγκεντρώθηκε στο αμφιθέατρο της ιστορικής σχολής Βαλαγιάννη μια ξεχωριστή εμπειρία και μάλιστα υπό το φως των κεριών!
Ελάχιστοι πια είναι στη ζωή για να θυμηθούν το γεγονός και να μεταφέρουν τον αντίκτυπο στους λογοτεχνικούς κύκλους και την ατμόσφαιρα που αναδύθηκε την ξεχωριστή εκείνη ποιητική βραδιά.
Οι δύο φίλοι και συμμαθητές επρόκειτο να γίνουν στη συνέχεια σημαντικές προσωπικότητες της λογοτεχνίας και του θεάτρου, αντίστοιχα.
Ο Γιώργος Μοσχίδης, που έφυγε από τη ζωή το 2018 σε ηλικία 87 ετών, διάβασε εκείνο το βράδυ ποιήματα Θεσσαλονικέων τους οποίους ο Ντίνος Χριστιανόπουλος είχε επιλέξει και χαρακτηρίσει ως «Θεμελιωτές της ποίησης στη Θεσσαλονίκη».
Οι δύο φίλοι, που παρά το νεαρό της ηλικίας είχαν εντυπωσιάσει με την πληρότητα της παρουσίασης, είχαν γνωριστεί έφηβοι το 1950 και με κοινή την αγάπη τους για την ποίηση εμπνεύσθηκαν και σχεδίασαν εκείνη τη «σύνθετη» για την εποχή συνεργασία επί σκηνής.
Όπως μας είχε πει ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, που έφυγε από τη ζωή το 2020, η εκδήλωση είχε γίνει στο κτήριο της οδού Αγίας Σοφίας 3.
Στο βιβλίο «Οι Θεμελιωτές της Ποίησης στη Θεσσαλονίκη», με επιλογή και σημειώματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, για την εκκίνηση της μεγάλης καριέρας του Γιώργου Μοσχίδη:
«Ηθοποιός, εργάτης του θεάτρου για περισσότερο από μισόν αιώνα, ο Γιώργος Μοσχίδης δεν δίστασε κάποτε να πεινάσει για να πραγματώσει τα όνειρά του – και που κάποτε, δεν δίστασε ακόμα και να τα χαντακώσει, ενδεχομένως για να μην πεινάσει. Πρωτοεμφανίστηκε στα Γιαννιτσά σε ηλικία 17 ετών με τον περιοδεύοντα θίασο των Νίκου και Μαρίας Καζαντζίδη, στο έργο του Ντ’ Ενερρύ ‘’Αι δύο ορφαναί’’. Την περίοδο 1948-49 έπαιξε και στους περιοδεύοντες θιάσους (γνωστούς ιστορικά ως ‘’μπουλούκια’’) των Τ. Κονταξή, Γ. Κουκούλη και Θ. Καμενίδη».
1η επαγγελματική εμφάνιση: 1952, με τον θίασο Μαίρης Αρώνης – Βάσως Μανωλίδου, στο έργο του Ε. Σέλντον «Ρομάντζο». Ακολούθησαν περισσότερες από 350 συμμετοχές σε θεατρικές παραστάσεις με τους σημαντικότερους θεατράνθρωπους (συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιούς, παραγωγούς) αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραγωγές.
Συμμετείχε, επίσης, στους συνδικαλιστικούς αγώνες του Σ.Ε.Η.
Πήρε το βραβείο Β΄ ανδρικού ρόλου στην ταινία «Χάππυ Νταίη» του Παντελή Βούλγαρη (Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης – 1976). Βραβείο, επίσης, Β΄ ανδρικού ρόλου, στην τηλεοπτική σειρά «Η αγάπη άργησε μία μέρα» (1998).
Το 2010, από τις εκδόσεις «ΙΝΟΝΙΑ» εκδόθηκε η καταγραφή, από τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, των ανθρώπων που κατά τη γνώμη του ιδίου θεμελίωσαν την ποίηση στη Θεσσαλονίκη, συνοδευόμενη με μια ουσιαστικά «αναπαράσταση» εκείνης της βραδιάς του 1953, με τον Γιώργο Μοσχίδη να διαβάζει τα ποιήματα. Η έκδοση ήταν συμπληρωμένη «από μεταγενέστερο υλικό, μουσικές νότες και εμπειρία μισού αιώνα».
Οι ποιητές αυτοί, σύμφωνα με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο παραμένουν οι ίδιοι, χωρισμένοι από το 1957 σε τέσσερις τριάδες:
– Στοχαστικοί: Γιώργος Βαφόπουλος (1903-1996), Ζωή Καρέλλη (1901-1997), Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης (1908-1993).
– Λυρικοί: Γιώργος Θέμελης (1900-1976), Τάκης Βαρβιτσιώτης (1916-2011), Γιώργος Στογιαννίδης (1912-1994).
– Κοινωνικοί: Μανόλης Αναγνωστάκης (1925-2005), Κλείτος Κύρου (1921-2006) Πάνος Θασίτης (1923-2008).
– Ερωτικοί: Ντίνος Χριστιανόπουλος (1931-2020) Νίκος – Αλέξης Ασλάνογλου (1931-1996) και Γιώργος Ιωάννου (1927-1985).
Η ανθολόγηση (με 35 ποιήματα) προκάλεσε συζητήσεις για τη σύνθεση της ομάδας των ποιητών, για την επιλογή των ποιημάτων, για τα ιστορικά και λογοτεχνικά κριτήρια, όπως θα συνέβαινε πιθανότατα και με κάθε άλλη παρόμοια και διεθνώς πρόταση.
Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος βέβαια ασχολήθηκε επί πολλές δεκαετίες και γνώριζε πολύ καλά την ποίηση και τους ποιητές της Θεσσαλονίκης.
«Στον μισό αιώνα που μεσολάβησε», σημείωσε το 2010 για την έκδοση ο ίδιος, «εμφανίστηκαν πολλοί νέοι ποιητές – περίπου πενήντα – αλλά ο χαρακτηρισμός ‘’θεμελιωτές’’ δεν έχασε καθόλου τη σημασία του, ούτε διευρύνθηκε, ούτε αλλοιώθηκε – απλώς η ποίηση εμπλουτίστηκε. Θέλω να πιστεύω πως ο ακροατής θα μείνει ευχαριστημένος από την πολύχρονη δουλειά μας».
(Οι φωτογραφίες του θέματος είναι από το βιβλίο της «ΙΝΟΝΙΑ», στο οποίο μας «ξενάγησε» πριν από χρόνια ο ίδιος ο ποιητής της Θεσσαλονίκης).
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
