«Δεν γνωρίζω ποια είναι η θέση της κοινωνικής ποίησης σήμερα αλλά ξέρω ότι όσο συνεχίζουν να υπάρχουν η ανισότητα, η εκμετάλλευση, η φτώχεια, η αλλοτρίωση και οι πόλεμοι, τόσο και αυτή -που ονομάζουμε κοινωνική ποίηση- θα υπάρχει»
«Αν ένας πρωταρχικός σκοπός της γραφής είναι η αναζήτηση του εαυτού μας, τότε σύντομα ανακαλύπτουμε ότι είμαστε ευρύτεροι, πολυδιάστατοι και μη αναμενόμενοι. Οι διαφορετικές περσόνες που μιλούν με διαφορετικές φωνές, με βοηθούν να αναδείξω αυτές τις πολλαπλές εκδοχές μας».
«Το ατομικό και το συλλογικό, το μικρό και το μεγάλο (άραγε ποιο είναι ποιο), έμφυλες αλλά και οικουμενικές αγωνίες, καθημερινές αλλά και υπαρξιακές σκέψεις, αποτελούν άξονες αλλά και κινητήρια δύναμη στην ποίησή μου και καθορίζουν τις επιλογές μου».
«Θεωρώ πως η ποίηση μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο και να ενισχύσει την προσπάθεια συμπερίληψης γλωσσικών ταυτοτήτων που δεν χαίρουν σεβασμού και αναγνώρισης»
