Η Θεσσαλονίκη είναι υπέροχη στις εορτές. Πάντοτε είναι υπέροχη αλλά αυτή την εποχή αποκτά απαστράπτουσα λάμψη. Η οποία ενισχύεται από την ζεστασιά των Θεσσαλονικέων οι οποίοι υποδέχονται με αγάπη και (ας γράψω μια λέξη της μόδας) ενσυναίσθηση τις χιλιάδες των επισκεπτών. Αγαπούν την πόλη τους και δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για να την βγάλουν ασπροπρόσωπη.
Την περασμένη Κυριακή ο πατέρας Βαρνάβας στο κήρυγμα του στο ναό της Λαοδηγήτριας που αποτελεί πλέον την ενορία μου στη Θεσσαλονίκη είπε κάτι εξόχως ενδιαφέρον: ότι ο χριστιανός ζει σε μια αλήθεια που κρύβεται. Μια αλήθεια που δεν φανερώνεται. Μια αλήθεια δεν διεκδικεί τον έπαινο και την δόξα. Γενικώς αυτό είναι σωστό. Αλλά καμιά φορά αυτό διαψεύδεται. Η αλήθεια φαίνεται. Και έξω από μία εκκλησία, και σε ένα δρόμο όπως η Αγίας Σοφίας στο κέντρο της πόλης, ακόμη και σε μια σικ δεξίωση που παραθέτει ένα περιοδικό όπως το Glow για τη συμπλήρωση 20 ετών από την έκδοση του. Μόλις τελείωσε η λειτουργία στην Λαοδηγήτρια την περασμένη Κυριακή ακούσαμε προώρως από την χορωδία του πνευματικού κέντρου της ενορίας τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα. Όμορφη έκπληξη. Ανάμεσα μας ήταν και ο Παναγιώτης. Ένας ενορίτης ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα με τις φωνητικές του χορδές αλλά κάθε Κυριακή είναι έξω απ’ την εκκλησία και οι πιστοί τον στηρίζουν ποικιλοτρόπως. Οποία έκπληξις. Όταν τελείωσαν τα παιδιά τα κάλαντα εξαφανίστηκε η βραχνάδα και η δυσανεξία από τη φωνή του Παναγιώτη! Λες και επρόκειτο για ένα μικρό θαύμα.
«Με υγεία και του χρόνου!» Ακούστηκε βροντερή η φωνή του στην αυλή του έργου ιερού μετοχιακού ναού του οικουμενικού πατριαρχείου της Παναγίας Λαοδηγήτριας. «Και του χρόνου!». Έβγαινε από τα βάθη της ψυχής του. Η αλήθεια φανερώθηκε. Ήταν μια εξαιρετικά όμορφη στιγμή η οποία συνεχίστηκε την ίδια μέρα έξω από το Blé στην οδό Αγίας Σοφίας με την φιλαρμονική του Παπαφείου. Με επικεφαλής έναν πιτσιρίκο ο οποίος φορούσε το καπελάκι του στραβά και καμιά τριανταριά εξαιρετικούς ενήλικες σολίστες, χάρισε ζεστασιά χαρά και ευτυχία σε όλη την πόλη με το παιάνισμα χριστουγεννιάτικων ύμνων. Αν για μένα το Πάσχα συμπυκνώνεται στην συγκλονιστική στιγμή που ο παππάς ψάλει παλλόμενος το «σήμερον κρεμάται επί ξύλου που συμπυκνώνει την θυσία που έκανε ο Χριστός για εμάς, τα Χριστούγεννα είναι οι φιλαρμονικές με τα κάλαντα και την ευτυχία που χαρίζουν μέσα στην πόλη της Θεσσαλονίκης.
Μαζί βεβαίως με τους κωπηλάτες Αγιοβασίληδες του Θερμαϊκού. Η αλήθεια φανερώθηκε και στην Αγίας Σοφίας. Στο πρόσωπο του χαμογελαστού πιτσιρίκου του Παπάφειου με την στραβή τραγιάσκα. Ο Θεός φανερώνεται στα πρόσωπα των απαρατήρητων.
Η μέρα μας ολοκληρώθηκε στα γραφεία του Glow της Νανάς Κουγιουμτζόγλου στην Τσιμισκή. Στην δεξίωση για την επέτειο του σε ένα φοβερό νεοκλασικό. 20 χρόνια στο χαρτί δεν είναι λίγα, είναι πολλά κι εμείς αγαπάμε το χαρτί. Πόσω μάλλον που αυτή η δεξίωση στολίστηκε από την έκδοση ενός εξαιρετικού λευκώματος με φωτογραφίες από Θεσσαλονίκη με λήψεις της Κατερίνας Κατώπη-Λυκιαρδόπουλού.
Μέσα σε εκείνο τον όμορφο χώρο εντυπωσιάστηκα από την ενέργεια της φωτογράφου του περιοδικού . Είχε φοβερή σχέση με τον χρόνο και την στιγμή του. Τον άγγιζε. Απαθανάτιζε. Αλλά και από το φωτεινό πρόσωπο ενός δίμετρου ντροπαλού παιδιού, του υιού ενός από τους γνωστούς μαιτρ της Θεσσαλονίκης, του Νίκου Καμπούρη. Δε μας σέρβιρε κρασί, αλλά την αθωότητα του. Δεν χρειαζόμαστε πολλά για να νιώσουμε την ζεστασιά και την γαλήνη το Χριστουγέννων και της νέας χρονιάς. Μπορούμε να αισθανθούμε οι πιο πλούσιοι άνθρωποι του κόσμου αν γύρω μας κυκλοφορούν άνθρωποι με ψυχή, αγάπη και αλήθεια στην καρδιά τους. Και αν εμείς τους «βλέπουμε»!
Με αυτά τα τρία συστατικά, με την ψυχή, την αγάπη και την αλήθεια φτιάχνεις την σκόνη για να πασπαλίσεις την ωραιότερη πρωτοχρονιάτικη πίτα που μπορείς να γευτείς ποτέ και να κάνεις το ωραιότερο ρεβεγιόν στη ζωή σου. Με ψυχή, αγάπη κι αλήθεια. Καλή χρονιά να έχουμε. Με άλματα για τη Θεσσαλονίκη μας. Και την εφημερίδα και την πόλη.
