Αντιμέτωπος με το πρόβλημα της καλοκαιρινής λειψυδρίας στη Χαλκιδική ήρθα για πρώτη φορά -αν δεν με απατάει η μνήμη μου- στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν οι ντόπιοι μού εξήγησαν τους λόγους για τους οποίους είχαμε κάθε τόσο διακοπές νερού σε πολυσύχναστο τουριστικό θέρετρο της Κασσάνδρας.
Μπορεί το πρόβλημα να υπήρχε και νωρίτερα και απλά να μην είχε υποπέσει στην αντίληψή μου. Το μόνο βέβαιο είναι ότι και σήμερα, τρεις δεκαετίες αργότερα, εξακολουθεί να υφίσταται και να ταλαιπωρεί κατοίκους και παραθεριστές, οι οποίοι συνεχίζουν να λένε το νερό… νεράκι.
Τα αίτια του προβλήματος είναι πολλά και σχετίζονται με την ανεπάρκεια των δικτύων ύδρευσης σε συνδυασμό με τον υπερπληθυσμό τους καλοκαιρινούς μήνες, όπως επίσης και με το γεγονός ότι η Χαλκιδική δεν έχει μεγάλα φυσικά υπέργεια αποθέματα νερού (λίμνες ή μεγάλα ποτάμια), που θα μπορούσαν να συνδράμουν στην επίλυσή του. Αλλά δεν θα σταθώ σε αυτά. Αυτό που πρέπει να προβληματίζει όλους είναι ότι εδώ και αρκετές δεκαετίες δεν έχουν γίνει σοβαρά έργα για τη μόνιμη αντιμετώπισή του.
Χωρίς να γνωρίζω επακριβώς τι έχουν κάνει και τι όχι, τι έχουν προσπαθήσει και για ποιους λόγους δεν το πέτυχαν, δεν θέλω να ρίξω το φταίξιμο (αποκλειστικά) στην τοπική αυτοδιοίκηση και στην εκάστοτε διοίκηση των δήμων. Γιατί το πρόβλημα τις λειψυδρίας σε μια ευρύτερη περιοχή δεν είναι εφικτό να αντιμετωπιστεί με παρεμβάσεις σε τοπικό επίπεδο και μόνο. Συνεπώς, το μεγαλύτερο βάρος του φταιξίματος πέφτει στην κεντρική κυβέρνηση και στα (συν)αρμόδια υπουργεία.
Φυσικά, τα χρήματα που απαιτούνται για έργα είναι πολλά και ο κρατικός κορβανάς μονίμως άδειος. Αλλά προσοχή, δεν μιλάμε για μια οποιαδήποτε περιοχή, αλλά για έναν νομό, ο οποίος είναι η «ατμομηχανή» της τουριστικής κίνησης τουλάχιστον στην Κεντρική Μακεδονία, για να μην πω σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα.
Αλήθεια, οι κύριοι στα βουλευτικά έδρανα και στα υπουργεία που μιλάνε διαχρονικά για την ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης και της Κεντρικής Μακεδονίας, την υπόσχονται και την τάζουν με κάθε ευκαιρία, τι ακριβώς εννοούν; Πώς την αντιλαμβάνονται και πώς πιστεύουν ότι θα την πετύχουν; Γιατί από μόνη της αποκλείεται να έρθει χωρίς οι ίδιοι να κουνήσουν έστω και λίγο το δαχτυλάκι τους!
ΥΓ: Η «βαριά βιομηχανία» της χώρας είναι ο τουρισμός. Πρέπει να τον προσέχουμε σαν «κόρη οφθαλμού» και να διασφαλίζουμε τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για τη συνεχή βελτίωσή του. Γιατί αν αρχίσουν να μας φεύγουν και οι τουρίστες…
