Ποτέ δεν ήμουν οπαδός της μίζερης γκρίνιας για τον κρατικό Αθηνοκεντρισμό που στερεί οξυγόνο από τη Θεσσαλονίκη. Όχι πως δεν υπάρχει ως πρόβλημα. Υπάρχει.
Αλλά πίστευα πάντα, πως για να μπορείς να γκρινιάζεις για όσα σου στερούν οι άλλοι, θα πρέπει πρώτα να δεις και τις δικές ευθύνες για τις ευκαιρίες που χάνεις.
Έλεγα πάντα πως πρέπει να κοιταχτεί στον καθρέφτη η πόλη.
- Να αναγνωρίσει τους τοπικούς διαγκωνισμούς του πολιτικού προσωπικού και του τοπικού εν γένει παραγοντισμού, που επιτρέπει σε εξ Αθηνών συμφέροντα να ασκούν χωρίς ιδιαίτερο κόπο την τακτική του «διαίρει και βασίλευε».
- Να αποτινάξει το σαράκι της ανοχής σε ιδεολογικές αγκυλώσεις μειοψηφιών που αντλούν ισχύ και λόγο ύπαρξης στην προστασία της στασιμότητας.
- Να γίνει βρε αδερφέ λίγο πιο «μπετόν-αρμέ» ως τοπική κοινωνία που αξιώνει όσα δικαιούται, αποδεικνύοντας όμως, πως μπορεί να τα αξιοποιήσει.
Το γεγονός ότι η πόλη έχασε το κουμάντο της ΔΕΘ, οφείλεται κατά 50% στην τοπική φαγωμάρα. Αν οι τοπικοί φορείς ήταν «μπετόν αρμέ», ουδείς θα αναζητούσε την διασφάλιση της δικής του προοπτικής στην οσφυοκαμψία προς τα αθηναϊκά συμφέροντα που ορέγονται κάθε αξιοποιήσιμο συγκριτικό πλεονέκτημα της πόλης. Κι ας έλεγαν ό,τι θέλανε Μνημόνια και Υπερταμείο…
Το γεγονός ότι αποδεχτήκαμε ως «ιθαγενείς» την αποδέσμευση του φτηνού έργου του Προαστιακού προς Σίνδο από το ακριβό έργο της σύνδεσης του λιμένος με τα δίκτυα μεταφορών, βαρύνει επίσης τους τοπικούς ταγούς. Χειροκροτούμε το έργο του 6ου προβλήτα που προχωρά, χωρίς να αναλογιζόμαστε πόσο άχρηστο θα είναι χωρίς τις συνδέσεις του λιμένος που αφήνονται στις καλένδες…
Το γεγονός ότι αφήνουμε σχεδόν αμαχητί να κλείσει η Εγνατία Οδός ΑΕ ως φορέας διαχείρισης και επίβλεψης έργων στο βορειοελλαδικό τόξο, είναι ένα ακόμα σύμπτωμα.
Φυσικά, το Επιτελικό Κράτος, που δεν μεταφράζεται σε καλές πρακτικές συντονισμού διοίκησης, αλλά σε κακές πρακτικές συγκεντρωτισμού αρμοδιοτήτων και εξουσίας, χειροτερεύει τα πράγματα αποθρασύνοντας τον Αθηνοκεντρισμό του Συστήματος, που καθίσταται εξίσου επιτελικός. Η νέα οικονομική και ενεργειακή κρίση ως απόρροια του πολέμου στη Μέση Ανατολή απλώς βοήθησε να εκδηλωθούν απότομα και ηχηρά οι συνέπειες ενός δομικού προβλήματος. Η φυγή της Ryanair και της Fedex, δεν είναι μόνο συμπτώματα μια τοπικής οικονομίας που δεν μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στην αναπτυξιακή της προοπτική, αλλά και μιας οικονομίας που δεν της επιτρέπεται να σηκώσει κεφάλι για να το πράξει…
