Έφυγε άλλος ένας χρόνος. Ευκαιρία για αναδρομές, σχέδια για τον επόμενο, ευχές και γιορτές αλλά και ερεβώδεις σκέψεις σε κάποιους για το αν φοβούνται ή δεν φοβούνται τον κυρ θάνατο.
Η φράση «η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός» μπορεί να ακούγεται αρκετά ακίνδυνη, αλλά μήπως τελικά είναι υπερβολική η εξάρτηση από τέτοια συνθήματα με αποτέλεσμα να χάνουμε τον πλούτο που συνοδεύει τη γήρανση και την αλλαγή;
Η αντίσταση στην συναισθηματική ωρίμανση και την προσωπική ανάπτυξη δεν είναι μόνο πρόβλημα της γενιάς Ζ αλλά εκτείνεται σε όλες τις γενιές.
Σκέφτομαι πως κανένα βιβλίο, podcast ή έξυπνο απόφθεγμα, δεν μπορεί να αποδώσει το πραγματικό έργο της ενηλικίωσης συναισθηματικά, πνευματικά και ψυχολογικά. Η ηθοποιός Carrie Fisher είπε κάποτε: «Η νεότητα και η ομορφιά δεν είναι επιτεύγματα». Ποιος την άκουσε;
Στην κοινωνία του θεάματος με μια κουλτούρα που έχει εμμονή με την αυτο-επιμέλεια, την αποθέωση της νεότητας και την αισθητική τελειότητα, τέτοια μηνύματα πνίγονται.
Υπάρχει όμως πάντα και η ευκαιρία για βαθύτερη ενδοσκόπηση.
Πρώτη πρωτοχρονιά έρχεται χωρίς τον μεγαλύτερο «χρονοποιό» της χώρας, τον τροβαδούρο Διονύση Σαββόπουλο, ο οποίος με μεγάλη τρυφερότητα ασχολήθηκε με το θέμα-πρόβλημα του χρόνου που τρέχει.
Στο υπέροχο τραγούδι του «Πρωτοχρονιές του Ραδιοφώνου» θυμήθηκε το παιδάκι που κάποτε υπήρξε -τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν τηλεόραση- και γιόρταζε με τους μεγάλους την είσοδο του νέου χρόνου με τη συντροφιά του ταπεινού ραδιοφώνου.
Η φωνή του εκφωνητή ήταν τότε που έδινε το έναυσμα για ευχές και ασπασμούς:
«Η ώρα είναι μηδέν και μηδέν και μηδέν ! Ευτυχές το νέον έτος 1954»!
Το τραγούδι αρχίζει ως εξής:
Πρωτοχρονιές σε χρόνους άλλους
πρωτοχρονιές με τους μεγάλους.
Μικρός εσύ μικρός κι ο χρόνος
αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως
Συγκλονιστικός είναι ο στίχος του τέλους, όταν ως μεσήλικας πια , με τους γονείς να έχουν φύγει, τραγουδά μονολογώντας:
Πάει ο καιρός που οι δικοί σας
Σκηνοθετούσαν τη γιορτή σας
Και είσαι εσύ που πρέπει τώρα
να υψώσεις της γιορτής τα δώρα
Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα παίξει
Χρονοποιός ας είναι η λέξη
Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα
κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα
Από αυτό το τραγούδι είναι και ο τίτλος του βιογραφικού βιβλίου που έγραψε ο Νιόνιος και κυκλοφόρησε στην αρχή του 2025, «Γιατί τα χρόνια φεύγουν χύμα»!
Τελικά ισχύει το «we are older but not wiser» (γηραιότεροι αλλά όχι σοφότεροι) που περιγράφει την εμπειρία να μεγαλώνεις χωρίς να αποκτάς σοφία με συνέπεια την επανάληψη παλιών λαθών;
Και επειδή την απάντηση την παίρνει ο αέρας, ας ακούσουμε με την ευκαιρία μιας ακόμα Πρωτοχρονιάς, το υπέροχο εκείνο τραγούδι του 1968 της Mary Hopkin, το «Those Were The Days» που συγκίνησε δύο γενιές .
O στίχος μιλάει για τις μέρες που μας δόθηκαν και που ως νέοι κάποτε νομίζαμε πως δεν θα τελειώσουν. Τι χρήση κάναμε μέχρι τώρα στις μέρες που σας δόθηκαν;
Ω, φίλε μου, είμαστε μεγαλύτεροι αλλά όχι σοφότεροι
Γιατί στις καρδιές μας, τα όνειρα είναι ακόμα τα ίδια
Αυτές ήταν οι μέρες, φίλε μου
Νομίζαμε ότι δεν θα τελείωναν ποτέ
Θα τραγουδούσαμε και θα χορεύαμε για πάντα και μια μέρα
Θα ζούσαμε τη ζωή που διαλέξαμε
Θα πολεμούσαμε και δεν θα χάναμε ποτέ
Γιατί είμασταν νέοι
