Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για ένα σχόλιο του τούρκου υπουργού Εθνικής Άμυνας Yaşar Güler σχετικά με τον ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή δημοσίευσε στην ιστοσελίδα του ο δημοσιογράφος, αρθρογράφος και συγγραφέας Mehmet Ali Güller. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο υπουργός θεωρεί ότι μόλις οι ΗΠΑ αποσυρθούν από την περιοχή, «η μόνη περιφερειακή δύναμη ικανή να διασφαλίσει την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή είναι η Τουρκία» και ζητά από τις ΗΠΑ «να εμπιστευτούν τη Μέση Ανατολή στον “σύμμαχό” τους, την Τουρκία».
Ο αρθρογράφος εκτιμά ότι αυτή η προσδοκία είναι ταυτόχρονα μη ρεαλιστική και εξαιρετικά προβληματική από στρατηγικής άποψης, λόγω και της σχέσης της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ.
Ακολουθεί η μετάφραση του άρθρου:
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Yaşar Güler έκανε ένα αξιοσημείωτο σχόλιο στην ετήσια συνάντηση αξιολόγησης που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο, με βάση το νέο Έγγραφο Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ.
Για να κατανοήσουμε το πλαίσιο του σχολίου του Güler, πρέπει να θυμηθούμε την οπτική της Ουάσιγκτον σχετικά με τη φράση «η ευθύνη των συμμάχων» στο Έγγραφο Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ.
Το έγγραφο δηλώνει ότι η «αποστολή των ΗΠΑ για τη διατήρηση της παγκόσμιας τάξης έχει τελειώσει», ανακοινώνοντας ένα νέο Δόγμα Μονρόε εναντίον της Κίνας, εστιάζοντας στον αγώνα κατά της Κίνας στην Ασία και δηλώνοντας ότι θα μειώσει το βάρος στις υπόλοιπες περιοχές. Επιπλέον, το νέο Έγγραφο Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ υποστηρίζει ότι οι αιτίες για την εστίαση στη Μέση Ανατολή, «η οποία ήταν η κύρια περιοχή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ για τουλάχιστον μισό αιώνα», σταδιακά εξαφανίζονται.
Και οι ΗΠΑ καλούν τους συμμάχους τους να «αναλάβουν την κύρια ευθύνη» σε αυτές τις περιοχές.
Η προσδοκία του Güler από τις ΗΠΑ
Η εκτίμηση του Güler σχετίζεται ακριβώς με αυτήν την «ανάληψη ευθύνης», δηλώνοντας: «Οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν πρόσφατα ένα νέο έγγραφο στρατηγικής. Υπάρχει ένα ζήτημα που εμείς θέτουμε εδώ και 6-8 χρόνια. Για τις ΗΠΑ, η απειλή δεν βρίσκεται πλέον στη Μέση Ανατολή. Η θέση της είναι σαφής. Πιστεύω ότι οι Αμερικανοί φίλοι μας καταλαβαίνουν ότι όταν οι ΗΠΑ αποσυρθούν από τη Μέση Ανατολή, η μόνη περιφερειακή δύναμη ικανή να διασφαλίσει την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή είναι η Τουρκία. Πιστεύω ότι αυτή η κατάσταση θα αυξήσει την περιφερειακή και στρατηγική αποτελεσματικότητα της χώρας μας». (AA, 20.12.2026)
Με άλλα λόγια, ο Güler ζητά από τις ΗΠΑ να εμπιστευτούν τη Μέση Ανατολή στον «σύμμαχό» τους, την Τουρκία.
Σε ποιον θα εμπιστευθούν οι ΗΠΑ τη Μέση Ανατολή;
Αυτή η δήλωση, η οποία κατά κάποιο τρόπο απαιτεί για την Τουρκία τον ρόλο πληρεξουσίου των ΗΠΑ στην περιοχή, είναι ταυτόχρονα μη ρεαλιστική και εξαιρετικά προβληματική από στρατηγικής άποψης.
Πρώτον, είναι μη ρεαλιστικό και απέχει πολύ από την κατανόηση του βάθους της στρατηγικής των ΗΠΑ. Επειδή οι ΗΠΑ έχουν ήδη αποφασίσει να εγκαθιδρύσουν μια νέα τάξη στη Μέση Ανατολή υπό την ισραηλινή ηγεμονία. Ως εκ τούτου, έχουν επιλέξει να εμπιστευτούν τις υποθέσεις τους στη Μέση Ανατολή στο Ισραήλ και όχι στην Τουρκία.
Δεύτερον, μια τέτοια απαίτηση, η οποία σαφώς ισοδυναμεί με «στρατηγική υπεργολαβία», είναι απολύτως απαράδεκτη για τα συμφέροντα της Τουρκίας.
Τρίτον, η απαίτηση απέχει πολύ από το να βλέπει τις παραχωρήσεις που θα συνεπαγόταν μια τέτοια σχέση. Επειδή οι ΗΠΑ δεν θα εμπιστευτούν τις υποθέσεις τους στη Μέση Ανατολή στην Τουρκία «δωρεάν». Σε αντάλλαγμα, οι ΗΠΑ θα απαιτήσουν από την Τουρκία, μετά το Ιράκ, να αποδεχτεί την κουρδική αυτονομία και στη Συρία. Επίσης, σε αντάλλαγμα, θα απαιτήσουν την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την ΤΔΒΚ και την αποδοχή του νέου σχεδίου για την Κύπρο. Ένα άλλο αντάλλαγμα, θα απαιτήσουν από την Τουρκία μια συμμαχία με το Ισραήλ εναντίον του Ιράν.
Η Τουρκία πνίγεται στον Ατλαντικό
Όταν αναλύω τις τουρκοαμερικανικές σχέσεις, χρησιμοποιώ ορισμένες εννοιολογήσεις όπως «ΝΑΤΟϊκή τύφλωση» και «πνιγμός στον Ατλαντικό».
Δυστυχώς, πολλές πολιτικές παρατάξεις στην Τουρκία, λόγω της «ΝΑΤΟϊκής τύφλωσης», αδυνατούν να δουν ότι η Τουρκία «πνίγεται στον Ατλαντικό». Ο φακός με τον οποίο βλέπουν τη σχέση της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ είναι τέτοιος που δεν τους επιτρέπει να δουν ότι η πηγή των απειλών κατά της Τουρκίας είναι οι ίδιες οι ΗΠΑ. Αντίθετα, οδηγεί στην αυταπάτη ότι η Τουρκία μπορεί να αποκρούσει αυτές τις απειλές μέσω της συμμαχίας της με τις ΗΠΑ.
Ωστόσο, το γεγονός ότι οι πολιτικές της Τουρκίας και των ΗΠΑ στο Ιράκ και τη Συρία είναι διαμετρικά αντίθετες, θα πρέπει να είναι αρκετό για να κατανοήσουμε τις καταστροφές που θα φέρει η διεκδίκηση της εμπλοκής της Τουρκίας για λογαριασμό των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Η ένταξη της Τουρκίας στην πολιτική των ΗΠΑ για το Ιράκ με στόχο «να βάλουμε ένα και να πάρουμε τρία πίσω» οδήγησε στο Μπαρζανιστάν (δημιουργία κουρδικού κράτους στο Β. Ιράκ). Βλέπουμε τις συνέπειες της ένταξης της Τουρκίας στην πολιτική των ΗΠΑ για τη Συρία με στόχο «την απόκτηση μιας τουρκικής σφαίρας επιρροής με επίκεντρο το Χαλέπι»: Όπως αποδεικνύεται πρόκειται για μια διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη και θα οδηγήσει την Τουρκία να αποδεχτεί μια σχέση γειτονίας με τις SDF (κουρδικό κρατίδιο του PKK στη ΒΑ Συρία).
Η πραγματικότητα που η ΝΑΤΟϊκή Δημοκρατία μας δεν έχει δει
Πόσο λυπηρό! Η Τουρκία ιδρύθηκε πάνω στους πυλώνες της ανεξαρτησίας και του αντιιμπεριαλισμού. Αλλά η νέα καπιταλιστική τάξη που προσπάθησε να δημιουργήσει η Τουρκική Δημοκρατία πρώτα εμπόδισε την επανάσταση συμβιβαζόμενη με τη φεουδαρχία (γαιοκτήμονες, θρησκευτικά τάγματα και κοινότητες) και στη συνέχεια αγκυροβόλησε την Τουρκία στον Ατλαντικό (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ). Έτσι, η επαναστατική δημοκρατία που διακήρυξε το δόγμα εξωτερικής πολιτικής «Ειρήνη στην Πατρίδα, Ειρήνη στον Κόσμο» αντικαταστάθηκε από μια ΝΑΤΟϊκή Δημοκρατία που τοποθετήθηκε εναντίον των γειτόνων της στο όνομα του ιμπεριαλισμού.
Ο ατλαντικός ρεπουμπλικανισμός δεν γνωρίζει ότι η Τουρκία δεν θα επιτύχει ποτέ πολιτική και οικονομική σταθερότητα όσο είναι προσδεδεμένη στο άρμα του ΝΑΤΟ, ούτε μπορεί να αντιληφθεί ότι μετά το Ιράκ, τη Συρία και το Ιράν, η Τουρκία θα είναι η επόμενη!
