Βράδυ παραμονής Πρωτοχρονιάς στον Λευκό Πύργο, ο δήμος Θεσσαλονίκης φρόντισε η γιορτή να έχει κέφι και χορούς και τραγούδια και υψηλά ντεσιμπέλ επεκτείνοντας μες στη νύχτα το μεσημεριανό γλέντι.
Ήταν ένα πάρτι πρωτοχρονιάτικο, γκλάμουρους, που θα μπορούσε να στηθεί σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη. Φωνές, μουσικές, σόου φωτός, χωρίς όμως εκείνο το συναίσθημα για την πόλη, που σε συνδέει με τις ρίζες σου, με τις μνήμες σου, με τους ανθρώπους που αποπνέουν Θεσσαλονίκη ακόμη κι όταν έχουν φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο.
Θα μπορούσε να έχει γίνει κι αλλιώς. Να είναι έστω ένα τμήμα της γιορτής αφιερωμένο στον Διονύση Σαββόπουλο. Στον ξεχωριστό Θεσσαλονικιό τροβαδούρο που ύμνησε και απαθανάτισε την πόλη του με αθάνατα τραγούδια.
Ο Νιόνιος έφυγε από κοντά μας πριν από δυόμισι μήνες αφήνοντας πίσω του έργο τόσο σημαντικό, που μόνο οι μελλοντικές γενιές θα είναι ικανές να αποτιμήσουν.
Κι ενώ ο Σαββόπουλος απουσίαζε από εδώ, στην Αθήνα ήταν «παρών». Ο δήμος Αθηναίων φρόντισε για ένα εξαιρετικό μουσικό αφιέρωμα, καλαίσθητο και αντάξιο του δημιουργού. Εκείνη η μαγική εικόνα του ποιητή που γεννήθηκε στη Σαλονίκη, με drones πάνω από την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό, έκανε χιλιάδες μάτια να δακρύσουν.
Στις ιστορίες, στα στιχάκια, στα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου ακτινοβολεί η γενέτειρά του. Από τα τοπόσημά της ως τους ανθρώπους της, τις ήττες, τις νίκες και τις αντοχές της.
Ήταν «θεσσαλονικιώτικη ψυχή» ο Σαββόπουλος κατά τον Σκαμπαρδώνη κι αυτό ισχύει, αλλά μόνο η Αθήνα σκέφτηκε να του αφιερώσει τη γιορτή της μετάβασης στον καινούργιο χρόνο.
Θα μπορούσε έστω μία από τις επίσημες τοπικές αρχές να του έχει επιφυλάξει μία αναφορά εις μνήμην. Ένας από τους άρχοντες της πόλης θα μπορούσε να συμπεριλάβει τον Σαββόπουλο στην τελετή αλλαγής σκυτάλης ανάμεσα στον χρόνο που τον πήρε και τον πρώτο χρόνο που υποδεχθήκαμε χωρίς αυτόν. Αυτά τα drones που γέμισαν με Σαββόπουλο τον αττικό ουρανό, ταίριαζε καλύτερα να απαυγάζουν πάνω από τον Θερμαϊκό.
Δεν θεωρούμε ότι η Θεσσαλονίκη ξέχασε το άξιο τέκνο της. Χάθηκε όμως η στιγμή -γιατί ορισμένα πράγματα γίνονται μία φορά, όπως το τελεσίδικο του θανάτου.
Ελπίζουμε και εκτιμούμε πως υπάρχει ήδη από πλευράς του δήμου Θεσσαλονίκης μέριμνα για την ονοματοδοσία κεντρικού δρόμου ή μεγάλης πλατείας στη μνήμη του σπουδαίου τροβαδούρου. Ίσως στη διάρκεια μίας εκδήλωσης, ανάλογης με την αξία και την πολιτιστική κληρονομιά που άφησε πίσω του ο αείμνηστος παραμυθάς και τραγουδοποιός.
Όσο για το «γκολ» που δεχτήκαμε από την Αθήνα πρωτοχρονιάτικα, ας γίνει αφορμή η Θεσσαλονίκη να φανεί κάποια στιγμή αντάξια της μνήμης και της ιστορίας της.
Δεν φταίει πάντα η πρωτεύουσα για τις δικές μας αστοχίες, τις παραλείψεις και τελικά την ένδειά μας.
