Τώρα που εξαντλήθηκαν οι κακίες των «κριτικών» για το κινηματογραφικό «Καποδίστρια» του Σμαραγδή (και για τον ίδιο τον Καποδίστρια ως ιστορική μορφή), μπορούμε να επικεντρώσουμε σ` αυτό που εισέπραξαν οι θεατές της ταινίας.
Την είδα. Έχω υποκειμενική άποψη τόσο για την ταινία ως παραγωγή, όσο και για τον Καποδίστρια ως ιστορική προσωπικότητα. Αυτήν την είχα και πριν την ταινία.
Στέκομαι όμως στο αντικειμενικό γεγονός, μιας γεμάτης αίθουσας που χειροκρότησε αμέσως μετά το τέλος της ταινίας, για να διαπιστώσω την επίσης αντικειμενική πραγματικότητα, ότι ο Σμαραγδής «άγγιξε» με επιτυχία το κοινό στο οποίο απευθυνόταν.
Στον κινηματογραφικό «Καποδίστρια» ο Σμαραγδής ανέδειξε -και εμείς είδαμε- τα χαρακτηριστικά που θα θέλαμε να βλέπουμε στους πολιτικούς που μας κυβερνάνε.
Δεν ξέρω πόσο «αληθινός» είναι ο Καποδίστριας του Σμαραγδή, σε σχέση (ας πούμε) με τον Καποδίστρια του δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ που είδαμε προ ετών σε συνδρομητικό κανάλι. Αυτό θα μπορούσε να το πει μόνο κάποιος που τον έζησε.
Όπως δεν μπορώ να ξέρω αν ο Μέγας Αλέξανδρος του Όλιβερ Στόουν είναι πιο αληθινός από τον Μέγα Αλέξανδρο που ενσάρκωσε ο Ρίτσαρντ Μπάρτον το 1956.
Ξέρουμε, αυτό που αντιλαμβανόμαστε και αντλούμε από μια κινηματογραφική ταινία, αυτό που υποκειμενικά μας αγγίζει. Μας άρεσε, ή δεν μας άρεσε; Εισπράξαμε κάτι ή όχι; Λάβαμε κάποιο μήνυμα; Προβληματιστήκαμε;
Ο Καποδίστριας του Σμαραγδή, πέτυχε όλα αυτά και άρεσε στο κοινό που πήγε να την δει, παρά την «φτώχεια» κάποιων σκηνών, όπως το… γιουρούσι 30 νοματαίων που συμβόλισε το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης.
Άρεσε γιατί μας έδειξε έναν χαρακτήρα πολιτικού ανδρός, που οι περισσότεροι θα θέλαμε να έχουν οι πολιτικοί μας: να νοιάζονται για τους φτωχούς και να το δείχνουν (όχι για τις κάμερες, αλλά επειδή το νιώθουν), να πολεμούν τα μεγάλα συμφέροντα, να αντιστέκονται στις έξωθεν παρεμβάσεις, να βάζουν το καθήκον, πάνω από τον εαυτό τους.
Ο κινηματογραφικός Καποδίστριας, το θύμισε αυτό σε όλους όσοι χειροκροτούσαν καθώς έπεφταν οι τίτλοι τέλους της ταινίας.
Κι αυτό φυσικά, δεν άρεσε στο μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος και του επικοινωνιακού συστήματος που το συνοδεύει. Διότι συνειδητοποιώντας ο θεατής πως είδε αυτό που θα ήθελε, αμέσως αναγκάζεται να θέσει στον εαυτό του το ερώτημα με τι κριτήρια ψηφίζει ή δεν ψηφίζει σήμερα. Και όταν ο πολίτης κάνει αυτοκριτική, τα πράγματα για τους πολιτικούς πάντα περιπλέκονται…
