Συμφωνείτε πως «Τίποτα δεν είναι πιο ισχυρό από μια ιδέα της οποίας ήρθε η ώρα»; Πάντως μιλάμε για ένα διάσημο απόφθεγμα του μυθιστοριογράφου και δραματουργού Βίκτωρος Ουγκώ.
Όλοι νιώθουν ότι «έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα» το προσεχές τρίμηνο και ότι θα συμβούν πράγματα που θα αλλάξουν όλα αυτά που ξέραμε, συνηθίσαμε ή ανεχθήκαμε.
Ποιας όμως ιδέας ήρθε η ώρα; Το μυαλό δεν μπορεί να μην πάει σε αυτό το κόμμα – κίνημα -αίνιγμα που ετοιμάζει η Μαρία Καρυστιανού. Τα κόμματα και τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στον «προοδευτικό χώρο», οι Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Φάμελλος, Χαρίτσης θα υποστούν από τους πρώτους την πίεση και τον κίνδυνο να ξεπεραστούν από τις εξελίξεις.
Δεν βρίσκεται πάντα εύκολα η απάντηση σε έναν λόγο που ανεξάρτητα από το πόσο θα κρατήσει στο αφρό, ακούγεται σήμερα καινούργιος.
Ο Κυρ. Μητσοτάκης ξέρει ότι μέγα τμήμα του λαού πιστεύει πως η κυβέρνησή του πέρασε κάτω από τον πήχη στη μάχη κατά της διαφθοράς, της ακρίβειας και του αιτήματος για τιμωρία των υπευθύνων των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ.
Ακόμα και στην δική μας κοινωνία των χαμηλών προσδοκιών, ο κόσμος περιμένει από τον κυβερνήτη του «κάτι να κάνει» και όχι να ψάχνει μονίμως δικαιολογίες όπως αυτή πώς «δεν είχε ενημερωθεί καλά».
Είναι απορίας άξιο γιατί δεν βρίσκει εδώ και χρόνια απάντηση στο αδυσώπητο ερώτημα «γιατί τη βελτίωση της οικονομίας της χώρας δεν τη βλέπει στο πορτοφόλι του ο πολίτης;»
Δικαιώματα δεν έδωσε όμως μόνο ο Μητσοτάκης.
Ο κόσμος μέσα στην παραζάλη του νέου εγωισμού των social media, παραγνώρισε τη σημασία αυτού που εξέπεμψε ο χώρος του πρώην ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ.
Προσπέρασε το γεγονός -ρεκόρ ότι ξεφύτρωσαν, όχι τυχαία, από τις «σάρκες» του η Πλεύση , η Λαϊκή Ενότητα, ή Μέρα , το Κίνημα Δημοκρατίας, η Νέα Αριστερά και ο συρρικνωμένος σημερινός υπό τον Φάμελλο ΣΥΡΙΖΑ.
Στελέχη, βουλευτές, πρώην υπουργοί που θέλουν να παραμείνουν ενεργοί έχουν δώσει, άλλος λίγο, άλλος πολύ, ένα νέο νόημα στην έννοια του «τρουπώνω». Το χουνέρι που έστησαν στον Κασσελάκη και τους συνέδρους του στην οπερέτα του νυχτερινού κέντρου μιλά από μόνο του.
Όσο για το σημερινό ΠΑΣΟΚ της «κολλημένος βελόνας» στο πικάπ των δημοσκοπήσεων, δείχνει να αδυνατεί να αποσαφηνίσει για το αν έχει καβαλήσει στο κύμα της οργής και του συναισθήματος που χαϊδεύουν οι καιροί ή προτίθεται να ψάξει κάτι πιο δύσκολο: μια εναλλακτική πορεία με ένα μείγμα σκληρής κριτικής προς την ευρισκόμενη στα σχοινιά ΝΔ και θεσμικής προγραμματικής προετοιμασίας για να διεκδικήσει νίκη και κυβερνητική προοπτική.
Μέσα σε όλα αυτά αναρωτιέται κανείς πόσο θα αντέξει ακόμα -η επιβαρυμένη και εθισμένη – χώρα μας την τοξικότητα στο διαδίκτυο, που αναδίδουν όλες αυτές οι κραυγές (φίλων εναντίον πολέμιων) εξαιτίας του αναμενόμενου πολιτικού εγχειρήματος της Μαρίας Καρυστιανού.
Ύβρεις, απειλές και γελοιότητες ξεσπούν καθημερινά εκατέρωθεν και πληθαίνουν.
Οι υποστηρικτές της πρωταγωνίστριας του κινήματος των Τεμπών (που παραιτήθηκε από το ΔΣ του Συλλόγου συγγενών θυμάτων της τραγωδίας μετά από κόντρα στο εσωτερικό του) βλέπουν ότι πάνω από τη χώρα πλανάται πλέον το φάντασμα ενός λαού – τιμωρού που αρκετά υπέστη από όλα τα κόμματα -έστω και χωρίς ισομερές επί μέρους κομμάτι ευθύνης το καθένα- τα οποία κυβέρνησαν κατά τη μεταπολίτευση.
Στο πρόσωπό της βλέπουν την ελπίδα για κάθαρση, δικαιοσύνη, διαφάνεια και νέο πολιτικό ήθος.
Οι επικριτές της υποστηρίζουν ότι με μονοθεματική ατζέντα (Τέμπη- τιμωρία-δικαίωση), χωρίς σαφές σχέδιο για την οικονομία, την γεωπολιτική προοπτική της χώρας, την καθημερινότητα, την υγεία και την παιδεία και με αόριστες και θολές διακηρύξεις, η χώρα αργά ή γρήγορα θα μπει σε νέα περιπέτεια.
Τους επόμενους μήνες έχουν να γίνουν πολλά, μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον γενικευμένης γεωπολιτικής αστάθειας χωρίς τους παλιούς κανόνες.
Το πόσο θα αλλάξει το τοπίο θα εξαρτηθεί από το αν, πότε και πώς θα ανακοινωθούν επίσημα τα νέα κόμματα και από το πόσο θα κοπάσει η υπερπληροφόρηση γι’ αυτά.
