Ανατρέχοντας στην πολιτική ιστορία -εξαιρώντας φυσικά τη δικτατορία- δυσκολεύομαι να εντοπίσω περίοδο αντίστοιχη της σημερινής σε «φτώχεια» επιλογών για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Δεν χρησιμοποιώ ως μέτρο σύγκρισης την ασφαλή κρίση εκ του αποτελέσματος όσων κυβέρνησαν. Ούτε καν τη «χρυσόσκονη» της Ιστορίας σε προσωπικότητες που ηγήθηκαν.
Το κριτήριο είναι η διαχρονική κοινωνική αίσθηση διαθεσιμότητας μιας ισχυρής εναλλακτικής επιλογής, ανάμεσα σε Λαϊκό ή Φιλελεύθερο Κόμμα, Ελληνικό Συναγερμό ή ΕΠΕΚ-ΚΦ, ΕΡΕ ή Ένωση Κέντρου, ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Ακόμα κι όταν στην πράξη οι επιλογές απογοήτευαν ή δεν κατάφερναν να φέρουν την πολιτική σταθερότητα που ευαγγελίζονταν, δεν έπαυαν να συνθέτουν ένα σκηνικό που ενέπνεε στους πολίτες την αίσθηση -ή έστω την ψευδαίσθηση- μιας εγγύησης πως η χώρα θα πάει παρακάτω έστω και με διαφορετικό μίγμα πολιτικής της μιας ή της άλλης παράταξης.
Ταυτόχρονα ωθούσε τα κόμματα εξουσίας να συντηρούν ένα στοιχειώδες επίπεδο πολιτικών προτάσεων και προσώπων, ικανών να εμπνεύσουν διασφάλιση θεσμικής συνέχειας και της εξέλιξης του Κράτους, με όρους απήχησης στην κοινωνία.
Η σταδιακή απαξίωση του Πολιτικού Συστήματος, έχει οδηγήσει σε κατακερματισμό δυνάμεων, απουσία εμπιστοσύνης σε πρόσωπα και θεσμικές λειτουργίες, επικράτηση του τυχοδιωκτισμού, του αριβισμού, του ακραίου λαϊκισμού, του καθεστωτισμού και της διαφθοράς. Σχεδόν θεωρούνται όλα αυτά αποδεκτοί κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού.
Το πείραμα Τσίπρα το 2015 και η ανάδειξη του ακραίου λαϊκισμού στην εξουσία, ήταν το τελειωτικό πλήγμα. Η κοινωνία στράφηκε μαζικά στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, που πραγματικά εμφανιζόταν ως σταθερή πολιτική δύναμη, με πειστικό αφήγημα βιώσιμης διακυβέρνησης.
Επτά χρόνια μετά η κυβέρνηση Μητσοτάκη διατηρεί το «know how» της εξουσίας, συνοδευόμενο όμως από κρούσματα διαφθοράς, καθεστωτισμού και συνειδητής ενίσχυσης της «ανάπτυξης» λίγων σε βάρος των πολλών.
Δυστυχώς, ταυτόχρονα απουσιάζει μια πειστική εναλλακτική πολιτική πρόταση με «ρεύμα».
Ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας απογοητευμένο από τη ΝΔ του Μητσοτάκη δηλώνει έτοιμο ακόμα και για το ρίσκο του… γκρεμού, με «απολίτικες» επιλογές που «φωνάζουν» λαϊκίστικο τυχοδιωκτισμό και πολιτικό ερασιτεχνισμό. Αντανακλαστικά, ένα άλλο κρίσιμο ποσοστό, αν και εξίσου απογοητευμένο από την διακυβέρνηση Μητσοτάκη, φοβούμενο τον «γκρεμό» εκδηλώνει το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, σκεπτόμενο να επιλέξει με ψυχισμό ομήρου τη διαιώνιση της ομηρίας του!
Αυτό αποτυπώνεται στη μικρή άνοδο της ΝΔ στις τελευταίες δημοσκοπήσεις! Κι όποιος εμφανίζει το Σύνδρομο της Στοκχόλμης ως… θετική επιλογή, απλώς ερεθίζει το απρόβλεπτο κοινωνικό θυμικό.
