Τρέχει ο καιρός και το rebranding του Αλέξη Τσίπρα δεν περνάει στο επόμενο στάδιο. Μετά την καλά μελετημένη εκκίνηση, το think tank, την ψηφιακή καμπάνια και τον «θόρυβο» του βιβλίου του που όπως όλα δείχνουν έχει σχεδιαστεί για να λειτουργήσει σαν σήριαλ εθνικής συγκίνησης -αν όχι διασκέδασης -κάτι φαίνεται πως λείπει.
Είναι καινούργια πράγματα βέβαια η στροφή προς το κέντρο, η υιοθέτηση ενός προφίλ σώφρονος, θεσμικού και τεχνοκράτη, αλλά το ουσιαστικά πρωτοπόρο και συναρπαστικό στοιχείο ο Τσίπρας δεν το γέννησε ακόμα παρά το ότι φαίνεται πως προσπαθεί να δημιουργήσει momentum.
Μήπως βιάζεται ξεχνώντας το περίφημο it takes time που κραδαίνουν ως απειλή οι Άγγλοι; Ο αυτοεξόριστος από το 1963 στο Παρίσι Κωνσταντίνος Καραμανλής επανήλθε μετά από 11 χρόνια ως εθνάρχης.
Η ιστορία έγραψε πως επανήλθε επιτυχώς στο πολιτικό προσκήνιο όταν «ήταν η ώρα». Ο Τσίπρας δείχνει να προσπαθεί να φτιάξει την «ώρα» ο ίδιος.
Η βιασύνη του είναι τελικά κίνηση διορατικότητας ή υπερβολική ανυπομονησία; Αυτό θα το δείξει μόνο η συνέχεια.
Ένα επιχείρημα που δικαιολογεί τη βιασύνη του είναι πως αν περίμενε ακόμα μερικά χρόνια, θα τον προσπερνούσαν τα γεγονότα αλλά και η νέα γενιά πολιτικών η οποία έρχεται με φόρα που θα ‘λεγε η Πόπη Τσαπανίδου.
Ο αστραφτερός πολιτικά και επικοινωνιακά νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζόχραν Μαμντάνι είναι 17 χρόνια νεότερος του Αλέξη Τσίπρα. Επίσης σε μια σειρά χωρών της ΕΕ, αλλά και της Βόρειας και Νότιας Αμερικής εμφανίστηκαν ικανοί και φιλόδοξοι σαραντάρηδες πολιτικοί που φέρνουν σιγά σιγά στα πράγματα τη γενιά των millennials.
Η βιασύνη του είναι τελικά κίνηση διορατικότητας ή υπερβολική ανυπομονησία; Αυτό θα το δείξει μόνο η συνέχεια.
Τα δύο βασικά λάθη τα οποία σύμφωνα με αρθρογράφους και πολιτικούς έκανε ο Αλέξης είναι η έλλειψη στρατηγικού βάθους και αυτοκριτικής αλλά και η ανακύκλωση της παλιάς εικόνας.
Αν ο Αλέξης Τσίπρας εμφανιζόταν ως ένας σύγχρονος Ιουλιανός ο Παραβάτης, ένας ηγέτης που προσπαθεί να ανατρέψει το κυρίαρχο πολιτικό αφήγημα -όπως ο Ιουλιανός το Θρησκευτικό για να επαναφέρει το «παλαιό»- η Πυθία θα μπορούσε να του δώσει έναν χρησμό κάπως έτσι:
«Μη γυρεύεις να νικήσεις τον χρόνο, γιατί ο χρόνος δεν ψηφίζει.
Αν θες να βασιλεύσεις ξανά, μη φέρεις πίσω εκείνον τον κόσμο σου αλλά πλάσε άλλον».
Η απόσταση του 2025 από το 2015 σε τίποτα δεν θυμίζει την αντίστοιχη μεταξύ του 2005 και του 2015.
Πύκνωσαν πια τα γεγονότα, ζούμε αλλεπάλληλα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτισμικά σοκ. Η Ουκρανία , το Παλαιστινιακό, ο Τραμπ και η «τρελή» του ατζέντα, τα Ελληνοτουρκικά, η ακρίβεια, το ενεργειακό, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η τραγωδία των Τεμπών κλπ, καθιστούν την ενασχόληση με τα γεγονότα προ δεκαετίας μια ακατανόητη πολυτέλεια και εμμονή. Έχουν και εκείνα την πολιτική και ιστορική τους σημασία , πλην όμως όταν ετοιμάζεσαι να ιδρύσεις κόμμα και να προσπαθήσεις να ηγεμονεύσεις ξανά στην πολιτική ζωή του τόπου το βλέμμα σου επιβάλλεται να είναι στραμμένο προς το μέλλον. Αλλιώς κινδυνεύεις να ανοίξεις αναπόφευκτα κύκλο διαφωνιών, ίσως και θυμού και σίγουρα παρεξηγήσεων. Σίγουρα πάντως η υποεκπροσώπηση μια θετικής ατζέντας στο αφήγημα Τσίπρα και η πιθανή πόλωση δεν εγγυώνται μια καλή εκκίνηση.
