Η Συνθήκη των Σεβρών ήταν η τελευταία συνθήκη ειρήνης που υπέγραψαν οι νικητές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τη φορά αυτήν με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Είχαν προηγηθεί οι συνθήκες: των Βερσαλλιών, με τη Γερμανία, του Αγίου Γερμανού, με την Αυστρία, του Νεϊγύ με την Βουλγαρία και του Τριανόν με την Ουγγαρία.
Η Συνθήκη των Σεβρών, είναι η μόνη που δεν εφαρμόστηκε, αφού οι «σύμμαχοί» μας είχαν ήδη συμφωνήσει αλλέως με τον Μουσταφά Κεμάλ. Με την μη εφαρμογή της, εκτός από τους Έλληνες και τους Αρμενίους, οι μεγάλοι χαμένοι ήταν και οι Κούρδοι, επειδή αυτό επέβαλλαν τα βρετανικά συμφέροντα.
Έτσι η Τουρκία απέκτησε το «δικαίωμα» να εφαρμόσει μια πολιτική εθνοκάθαρσης, που εξακολουθεί επί έναν αιώνα, με τη ανοχή Δύσης και… Ανατολής.
Σημείο καμπής για την εμπλοκή των Αμερικανών στην περιοχή ήταν η κρίση στο Σουέζ, το 1956, όταν οι ΗΠΑ πήραν τη θέση του Νάσερ και τάχθηκαν εναντίον της Βρετανίας, της Γαλλίας και του Ισραήλ, αναδιατάσσοντας τις γεωπολιτικές ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Τότε ήταν που μπήκαν στο «μικροσκόπιο» της Ουάσιγκτον οι… ξεχασμένοι Κούρδοι.
Στο θέμα αναφέρεται με διαφωτιστικό άρθρο του στην εφημερίδα Γενί Τσαγ, που έχει τίτλο «Η “Κουρδική Έκθεση του 1959” της CIA και οι εξελίξεις σήμερα», ο δημοσιογράφος Αρσλάν Μπουλούτ:
Παρατίθενται τα κυριότερα αποσπάσματα του άρθρου:
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Masum Gök από την εφημερίδα Yeniçağ, η αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών, CIA, το 1959 συνέταξε μια μυστική έκθεση 31 σελίδων εξετάζοντας τους κουρδικούς πληθυσμούς που ζούσαν στην Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία.
Η μυστική κουρδική έκθεση της CIA του 1959, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «κατάλληλα εξοπλισμένοι και καθοδηγούμενοι, οι Κούρδοι έχουν μεγάλες δυνατότητες για παρενόχληση και ανταρτοπόλεμο».
[…]
Δύο χρόνια μετά τη δημοσίευση αυτής της έκθεσης, το 1961, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ξεκίνησε έναν οργανισμό που ονομάζεται «Σώμα Ειρήνης», ο οποίος απασχολούσε 200.000 άτομα σε 139 χώρες. Μεταξύ 1962 και 1971, 1.201 Αμερικανοί εθελοντές εργάστηκαν στην Τουρκία. Επισήμως, οι εθελοντές ειρήνης παρείχαν υπηρεσίες όπως διδασκαλία αγγλικών, ανάπτυξη κοινότητας και φροντίδα παιδιών, αλλά ασχολούνταν επίσης με χριστιανική προπαγάνδα. Χρόνια αργότερα, ο στρατηγός Τουργκούτ Σουνάλπ αποκάλυψε ότι ορισμένοι από τους εθελοντές και από τους Αμερικανούς αξιωματικούς στο ΝΑΤΟ που υπηρετούσαν σε βάσεις στην Τουρκία, μιλούσαν άπταιστα κουρδικά!
Ήταν ο εμπειρογνώμονας του Οργανισμού Κρατικού Σχεδιασμού (DPT), Τουργκούτ Οζάλ, ο οποίος, εκ μέρους των ΗΠΑ, παρουσίασε στον Ισμέτ Ινονού το μοντέλο αυτονομίας των Κούρδων για τη Νοτιοανατολική Τουρκία…
…Το 1965, οι ΗΠΑ ρώτησαν επίσημα τον νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ εάν η Τουρκία θα μπορούσε να γίνει τουρκοκουρδική ομοσπονδία. Ο Ντεμιρέλ έθεσε το ζήτημα υπόψη του Γενικού Επιτελείου, για να εισπράξει την έντονη αντίδραση του στρατού.
Αργότερα, το ίδιο ζήτημα τέθηκε ενώπιον του Κενάν Εβρέν και του Τουργκούτ Οζάλ. Ο Εβρέν ανακοίνωσε ότι σχεδίαζαν να στραφούν σε ένα μοντέλο αυτόνομης ανάπτυξης των περιφερειών. Αυτό το αμερικανικό σχέδιο βρισκόταν επίσης πίσω από την υπόσχεση του Οζάλ να «συζητήσει την ομοσπονδία» με τους Κούρδους του Ιράκ, κατά την επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου» το 1991. του Κόλπου. Ο τότε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, Νετζίπ Τορούμταϊ, ωστόσο, αρνήθηκε να δεχτεί την εισβολή του τουρκικού στρατού στο Κιρκούκ και τη Μοσούλη, βάσει των αμερικανικών σχεδίων, και παραιτήθηκε υπό πίεση.
[…]
Η διαδικασία Εργκένεκον και η παράλληλη «Διαδικασία Λύσης» που εφαρμόστηκε από την κυβέρνηση του ΑΚΡ στόχευαν επίσης στην άρση των εμποδίων στην επιβολή τουρκοκουρδικής ομοσπονδίας από τις ΗΠΑ.
Ο Αμερικανός πρέσβης Πίρσον δήλωσε επίσης: «Η περιοχή που εκτείνεται από το Ερζερούμ μέχρι τη Βαγδάτη θα είναι μια ενιαία οικονομική ζώνη», και ο ιστότοπος της αυτόνομης διοίκησης του Κουρδιστάν, του Μπαρζανί, σχολίασε: «Αυτή η περιοχή θα γίνει επίσης μια ενιαία πολιτική ζώνη και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα αποσυρθούν από αυτά τα εδάφη».
Ο τότε πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου πρότεινε το Σχέδιο Μεσοποταμίας κατά τη διάρκεια των επαφών που έκανε στο Ιράκ και τη Συρία. Τότε ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν είχε πει: «Το ΑΚΡ επωφελείται από τον οδικό μου χάρτη. Όταν σκιαγράφησα δημοκρατικές λύσεις στη Μέση Ανατολή στον οδικό μου χάρτη, πρότεινα την Δημοκρατική Συνομοσπονδία της Λεκάνης Τίγρη-Ευφράτη. Ο Νταβούτογλου διαπραγματεύεται τώρα αυτό με το Ιράκ και τη Συρία».
[…]
Το 1989, ο Ρομπέρτο Τζούτσι, αρχιστράτηγος της Ιταλικής Στρατοχωροφυλακής, εξήγησε πώς θα λυνόταν το πρόβλημα στον απόστρατο υποστράτηγο Οσμάν Οζμπέκ, ο οποίος ήταν τότε αντισυνταγματάρχης και στρατιωτικός ακόλουθος στη Ρώμη. Το σχετικό μέρος της συνομιλίας τους, όπως την κατέθεσε ο Οζμπέκ, ήταν το εξής:
Ρομπέρτο Τζούτσι: μετά την αποχώρησή σας έχετε μετατεθεί στον νομό Άγρι (Αραράτ); Θα πρέπει να είστε πολύ προσεκτικός εκεί. Το ΡΚΚ είναι πολύ ενεργό σε αυτήν την περιοχή.
Οσμάν Οζμπέκ: Άρα ενδιαφέρεστε αρκετά για την Τουρκία ώστε να γνωρίζετε πού και πόσο ενεργό είναι το ΡΚΚ…
Ρομπέρτο Τζούτσι: Οι πληροφορίες μου προέρχονται από το Ιταλικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, όπου μεταξύ άλλων συζητείται το θέμα της Τουρκίας για πέντε λεπτά, τα οποία αφιερώνονται σε ειδικούς που παρέχουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες του PKK.
Osman Özbek: Εντάξει, κύριε Διοικητά, η Τουρκία ξεκίνησε αυτόν τον αγώνα το 1984. Έχουν περάσει πέντε χρόνια και δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να τερματίσουμε την τρομοκρατία. Τι θα κάνατε εσείς αν είχατε ένα τέτοιο πρόβλημα;
Ρομπέρτο Τζούτσι: Κύριε Οσμάν, σύμφωνα με τα δεδομένα που έχουμε, το PKK είναι ένα αμερικανικό σχέδιο. Δεδομένου ότι η Τουρκία, όπως και η Ιταλία, είναι μέλος του ΝΑΤΟ, μπορεί να λύσει αυτό το πρόβλημα συζητώντας το με τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ βρίσκονται πίσω από την οργάνωση και όσο την αγνοείτε, δεν μπορείτε να τερματίσετε την τρομοκρατία…
[…]
Χάρη στην πολιτική της κυβέρνησης του AKP στη Συρία, το PKK έχει αποκτήσει έναν στρατό 100.000 ανδρών στη βόρεια Συρία με την υποστήριξη των ΗΠΑ! Εκτός αν η Τουρκία υποχρεώσει τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν αυτό το θέμα, η λύση στο πρόβλημα είναι αδύνατη. Επομένως, όσοι φέρνουν τα αιτήματα του PKK στο Κοινοβούλιο δεν έχουν το δικαίωμα να λένε στις μητέρες των μαρτύρων «να μάθουν τα όριά τους.
Ούτως ή άλλως, έχει τεράστιο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε τη συνέχεια αυτού του παγκόσμιο ζητήματος…
