Ο κυριότερος είναι το γεγονός ότι τα ψηφίσματα που Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν μπορούσαν να επιβληθούν στους εμπλεκόμενους σε συγκρούσεις και πολέμους, επειδή δεν υπάρχει στρατιωτική δύναμη του οργανισμού να τις επιβάλει επί του πεδίου.
Ο δεύτερος λόγος είναι η λειτουργία αλλά και η σύνθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας, στη λειτουργία του οποίου τα πέντε μόνιμα μέλη, ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Ρωσίας και Κίνα, έχουν το δικαίωμα της αρνησικυρίας (βέτο). Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι δυνατόν να ληφθούν αποφάσεις που έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα έστω και ενός εκ των πέντε μονίμων μελών.
Αυτή η ιδιομορφία, στην οποία οφείλεται η αναποτελεσματικότητα του ΟΗΕ, στο κρίσιμο ζήτημα της επιβολής της ειρήνης, αποτελεί και την βάση στην οποία στηρίζεται η φιλοδοξία του Τραμπ να παρεμβαίνει σε πολέμους και συγκρούσεις, χρησιμοποιώντας το «Συμβούλιο της Ειρήνης», που μπορεί να ξεκίνησε ως μια πρωτοβουλία για την διαχείριση της επόμενης μέρας στη Γάζα, μετά τη Σύνοδο στο Σαρμ ελ Σεΐχ, και προορίζεται να λάβει τον χαρακτήρα ενός διεθνούς οργανισμού που κατ’ αρχάς θα λειτουργεί συμπληρωματικά του ΟΗΕ, με στόχο ακόμα και την διάλυσή του.
Το θέμα είναι ότι αυτός ο νέος διεθνής οργανισμός οικοδομείται χωρίς την συναίνεση των μεγάλων και των μεσαίων δυνάμεων του πλανήτη και μάλιστα σε απολύτως προσωποπαγή βάση, με υπερεξουσίες και ισόβιο πρόεδρο τον Τραμπ, ακόμα και όταν δεν θα είναι πρόεδρος των ΗΠΑ.
Αυτή η κίνηση του Τραμπ συμπίπτει χρονικά με την επιθετική ρητορική του στο θέμα της Γροιλανδίας, της οποία διεκδικεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τον πλήρη έλεγχο χωρίς χρονικό περιορισμό, «για πάντα», όπως δήλωσε ο ίδιος στο Νταβός.
Και οι δύο κινήσεις, «Συμβούλιο Ειρήνης» και επιθετική ρητορική για τη Γροιλανδία, έχουν κινητοποιήσει τα κράτη αλλά και τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού αποτελούν προφανή απειλή για τη λειτουργία του ΝΑΤΟ, για την ίδια την Ευρώπη αλλά και για δύο μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, Γαλλία και Βρετανία, ο ρόλος των οποίων πλέον περιθωριοποιείται.
Η κατάσταση αυτή έχει διεγείρει τα αμυντικά αντανακλαστικά των Βρυξελλών κατά των ΗΠΑ, για πρώτη φορά από της ιδρύσεως του ΝΑΤΟ αλλά και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ).
Και φαίνεται ότι τα αντίμετρα αποτροπής που αναζήτησε η ΕΕ κατά των ενεργειών Τραμπ, έφεραν κάποια αποτελέσματα, αφού, τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής έχουμε αλλαγή θέσεων του αμερικανού προέδρου για χρήση στρατιωτικής βίας για την κατάκτηση της Γροιλανδίας αλλά και ακύρωση των εξαγγελθέντων δασμών κατά οκτώ ευρωπαϊκών χωρών που έστειλαν μερικές δεκάδες στρατιώτες στη Γροιλανδία, συμβολικά, ως απάντηση στην επιθετική ρητορική Τραμπ.
Όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις στο θέμα της συμμετοχής ως θεσμός και ως κράτη-μέλη στο «Συμβούλιο Ειρήνης», κάτι που φέρνει ενώπιον κρίσιμου διλήμματος Αθήνα και Λευκωσία, δεδομένου ότι η άρνηση συμμετοχής μπορεί να προκαλέσει την αντίδραση Τραμπ, τη στιγμή μάλιστα που ο Ερντογάν διεκδικεί ηγετική θέση στον υπό δημιουργία διεθνή οργανισμό.
Δύσκολη εξίσωση.
