Σε αγώνα δρόμου δίχως ορατό τέλος και μετά… πολλών εμποδίων εξελίσσεται η ανάπλαση της πλατείας Ελευθερίας, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, έπειτα από την κατάθεση ακόμα μιας προσφυγής για την εκτέλεσή της. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των προσφυγών είναι να έχει μπλοκάρει εδώ και πάνω από έναν χρόνο η έναρξη του έργου.
Η περίπτωση της πλατείας Ελευθερίας δυστυχώς δεν είναι η μοναδική. Είναι, όμως, χαρακτηριστική, και πολύ περισσότερο από τη στιγμή που η εν λόγω ανάπλαση θεωρείται έργο εμβληματικό, το οποίο μάλιστα η διοίκηση του Στέλιου Αγγελούδη είχε τοποθετήσει από την αρχή στην κορυφή της λίστας των πρωτεραιοτήτων της. Διαπιστώνουμε όμως ότι ούτε το προσωπικό ενδιαφέρον του δημάρχου Θεσσαλονίκης για την υλοποίηση ενός έργου που θεωρεί πολύ σημαντικό, δεν επαρκεί να βοηθήσει στο να προσπεραστούν με ασφάλεια οι «ύφαλοι»…
Εξυπακούεται ότι σε ένα ευνομούμενο κράτος είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη -και, πολύ περισσότερο, κάθε εταιρίας που κι αισθάνεται ότι θίγονται τα συμφέροντά της- να προσφύγει στη Δικαιοσύνη. Μήπως, όμως, θα έπρεπε κάπου να υπάρχει και ένα όριο; Και σίγουρα -και πάνω από όλα- θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε οι αλλεπάλληλες προσφυγές να μην καθυστερούν την υλοποίηση σημαντικών έργων που τα έχει ανάγκη η (οποιαδήποτε) πόλη.
Δύσκολο; Μάλλον. Είναι θέμα νομοθεσίας και διατάξεων και πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις οι διαδικασίες δεν κινούνται με ιδιαίτερα μεγάλη ταχύτητα. Αλλά όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει λύση. Σίγουρα είναι πιο εύκολο να… κοσκινίζεις επί μέρες, παρά να μπεις σε διαδικασία να ζυμώσεις!
Αντί προσωπικού σχολίου, παραθέτω ως επίλογο ένα απόσπασμα από ρεπορτάζ της «Θ» που δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 19ης Ιουλίου κι αναφερόταν στις καθυστερήσεις σειράς αναπλάσεων πλατειών της πόλης.
«Ο κίνδυνος να βαλτώσουν γίνεται ακόμα μεγαλύτερος στην περίπτωση που τα έργα ανάπλασης μπλεχτούν στα δαιδαλώδη μονοπάτια της ελληνικής Δικαιοσύνης. Με την ολοκλήρωσή τους να μετατίθεται συνεχώς στις ελληνικές καλένδες, η Θεσσαλονίκη κινδυνεύει να εξελιχτεί σε πόλη των μακετών, δηλαδή των φωτορεαλιστικών που απεικονίζουν το πως θα μπορούσε να είναι -αλλά δεν είναι!- η κάθε γωνιά της. Κι ενώ οι διαδικασίες χρονίζουν, η πόλη στερείται καλαίσθητων και λειτουργικών δημόσιων χώρων, οι οποίοι θα μπορούσαν να δώσουν ανάσα στον πυκνοδομημένο αστικό ιστό…»
Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα!
