Οι φίλαθλοι όλων των ομάδων με συγκινητικό τρόπο στάθηκαν στο πλευρό της οικογένειας του ΠΑΟΚ και των συγγενών των θυμάτων μετά την άδικη και τραγική απώλεια των παλικαριών στο τροχαίο δυστύχημα που συγκλόνισε όλη τη χώρα. Τα λόγια στέρεψαν.
Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να δούμε με σοβαρότητα και συνέπεια και στη δική μας εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα τηλεοπτική «πιάτσα», συγγνώμη για τη λέξη, το τεράστιο ζήτημα της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Εδώ και δεκαετίες, με στόχο την αύξηση της τηλεθέασης, η δεοντολογία δοκιμάζεται από διάφορα θλιβερά τηλεοπτικά κόλπα κατά την κάλυψη μιας τραγωδίας, μια κηδείας , μιας θεομηνίας.
Η κατ ´ επανάληψη προβολή σοκαριστικών εικόνων που πληγώνουν συγγενείς και φίλους των άτυχων θυμάτων, κάθε άλλο παρά αποδίδουν τον απαιτούμενο σεβασμό προς τους απαρηγόρητους συνανθρώπους μας.
Τα χαμηλής αισθητικής ψηφιακά «σκηνικά» επίσης, που επινοούν κάποιοι , όπως με αφορμή το τραγικό συμβάν στο εργοστάσιο «Βιολάντα», μας προσβάλλουν ως κοινωνία.
Από τον αξέχαστο Kenneth Morgan (1928–2015),πρώην πρόεδρο της Εθνικής Ένωσης Συντακτών της Βρετανίας και αργότερα της υψηλού κύρους Επιτροπής Παραπόνων προς τον Τύπο άκουσα για πρώτη φορά πριν από 25 χρόνια τον όρο «distance of respect» δηλαδή «απόσταση σεβασμού» για τις κάμερες.
Τα πλάνα και οι γωνίες αφήνουν τον τηλεθεατή να καταλαβαίνει τι συνέβη χωρίς «εισβολή» στον ανθρώπινο πόνο.
Το BBC, για παράδειγμα, κινείται πάντα με σεβασμό στη μνήμη των θυμάτων και στην αξιοπρέπεια των στενών συγγενών τους.
Εικόνες παιδιών που κλαίνε ή κάποιου που καταρρέει από θλίψη μπορεί να αποτυπώνουν πραγματικά συναισθήματα, αλλά δεν δείχνουν σεβασμό.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
