Το 1911 που ο Ελευθέριος Βενιζέλος έβαλε στο Σύνταγμα την κατοχύρωση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, συνέτρεχαν πολύ σοβαροί λόγοι προστασίας της λειτουργίας του Δημοσίου Τομέα, από τα κομματικά πογκρόμ που ήταν πάντα πρόθυμη να εξαπολύσει η επερχόμενη κυβέρνηση σε βάρος των «ημετέρων» της απερχόμενης, για να δημιουργήσει χώρο για τους δικούς της «ημέτερους».
Πλέον έχουμε 2026. Και ενώ η συζήτηση περί μονιμότητας… ψιλοάνοιξε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έχω την αίσθηση πως αυτό έγινε εκ του ασφαλούς. Με τη βεβαιότητα της… ανύπαρκτης πιθανότητας να βρεθούν διακομματικά οι ψήφοι βουλευτών, που θα τολμήσουν να πουν στους συνδικαλιστάδες «ψηφοδιαχειριστές» στις εκλογικές τους περιφέρειες, «σας καταργώ την μονιμότητα». Και είναι παντού αυτοί, σε όλα τα κόμματα.
Θα πρέπει όμως κάποτε, να φτάσουμε σε ένα στάδιο πολιτικής ωριμότητας, που θα επιτρέψει, όχι απλώς να συζητήσουμε, αλλά να υλοποιήσουμε ως χώρα την αντικατάσταση της «συνταγματικής κατοχύρωσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων», με τη «συνταγματική κατοχύρωση της εύρυθμης λειτουργίας του Δημοσίου Τομέα». Αυτή που επιτρέπει στα περισσότερα δημοκρατικά κράτη την προστασία του Δημοσίου Τομέα, όχι μόνο από τις πιθανές εμμονές κάποιων απ` έξω, αλλά και από την τεμπελιά και των ωχαδερφισμό κάποιων… από μέσα.
Τότε και μόνο τότε, θα δούμε πραγματικά ένα Δημόσιο Τομέα που θα λειτουργεί ως παράγοντας στήριξης του πλουτοπαραγωγικού Ιδιωτικού Τομέα, αντί να απομυζά πλούτο για να συντηρείται. Τότε και μόνο τότε, θα βρουν την πραγματική ευκαιρία να «λάμψουν» και οι ευσυνείδητοι δημόσιοι υπάλληλοι, που καταδυναστεύονται από όσα μετέτρεψαν σε σταθερό λήμμα των λεξικών τη «δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία».
Τότε και μόνο τότε θα πάψουμε να μετράμε τόσες πολλές τραγωδίες, τόσο συχνά. Petrola, Πυρκάλ, Ρικομέξ, Σάμινα Εξπρές, Μάνδρα, Μάτι, Τέμπη, Βιολάντα,
Διότι αν το καλοσκεφτείς, η «μονιμότητα» είναι ο Φαραώ πάνω στον οποίο χτίστηκε η Πυραμίδα του πελατειακού συστήματος του ελληνικού κράτους. Κι αυτή με τη σειρά της παράγει όλα τα φαινόμενα διαφθοράς, ατιμωρησίας, τοποθέτησης άχρηστων σε θέσεις κλειδιά, εικονικών και ελλιπών ελέγχων για μέτρα ασφαλείας σε εργασιακούς χώρους, πλοία και τρένα, κοπανατζήδων που θέλουν να κάνουν τριήμερο και αφήνουν πρωτάρηδες σε κρίσιμα πόστα, συνδικαλιστάδων που αρνούνται την αξιολόγηση, πολιτικών που βρίσκονται υπό την ψηφοσυλλεκτική ομηρία των συνδικαλιστάδων.
Ο σκέτος ψηφιακός μετασχηματισμός ενός «μονιμοποιημένου» Δημοσίου, απλώς μετασχηματίζει και τα προβλήματα που το συνοδεύουν, αλλά και τους μηχανισμούς διαφθοράς που τα συντηρούν…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
