Η φράση του τίτλου στριφογυρίζει στο μυαλό μου από την τελευταία Δευτέρα του Ιανουαρίου, που η Ελλάδα ξύπνησε με τη φονική έκρηξη στη «Βιολάντα».
Πέντε γυναίκες, με ονοματεπώνυμα, ζωές, παιδιά, συζύγους, μανάδες και φιλενάδες, αναγκασμένες σε σκληρή δουλειά εργοστασίου και μάλιστα τη νύχτα για να προλαβαίνουν και τις πρωινές υποχρεώσεις, έχασαν τη ζωή τους γιατί στη βάρδια τους «έσκασε» αδιαφορία, η αβελτηρία ή και προσπάθεια αισχροκέρδειας πολλών ετών.
Μισθωτοί εκπαιδευτικοί έμαθαν αίφνης από τη βουλευτή της ΝΔ Αλεξοπούλου -που ως μακρινή συγγενής της Μαρίας Αντουανέτας έσπευσε να μεταφέρει τα νέα, ότι το τζάμπα απέθανε. Μερικώς, γιατί για μερικά κόμματα που χρωστούν και τα χαλιά τους ακόμη, ζει και βασιλεύει.
Έτεροι μισθωτοί και συνταξιούχοι, αν δεν έχουν ψωμί, ας φάνε ό,τι έχει αυτή την εβδομάδα σε προσφορά το σούπερ μάρκετ. Ας συνηθίσουν στις ιδιωτικές ετικέτες κι ας βρουν επιτέλους μία λύση για μετά τις 18 του μήνα -που τελειώνει ο μισθός, σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ.
Λεωφορεία των ΚΤΕΛ που εκτελούν κομμάτι του συγκοινωνιακού έργου του ΟΑΣΘ στη Θεσσαλονίκη, φλέγονται -όχι από την επιθυμία να μας εξυπηρετήσουν. Καίγονται κανονικά στη μέση του δρόμου, αλλά συνεχίζουν να μεταφέρουν όσους δεν έχουν ΙΧ ή δεν τους φτάνουν και για ταξί. Οι οδηγοί, ακόμη και μετά από τόσα καμένα λεωφορεία, έχουν σαφείς εντολές από τη διοίκηση: αν παίρνει μπρος, το παίρνεις και φεύγεις. Πάνε κι όπου βγει. Μόνο για να επιβεβαιωθεί αυτό που ξέρουμε καλά πως συμβαίνει και είναι αδύνατον να το αποφύγουμε, σαν να μας κυνηγάει κατάρα. Μόνον κατόπιν εορτής κι αφού θρηνήσουμε θύματα ασχολούμαστε με τις εν δυνάμει τραγωδίες.
Με κάποιες μάλιστα δεν ασχολούμαστε καθόλου, ειδικά αν πρόκειται για 15 νεκρούς μετανάστες που άφησαν μια μέρα τα σπίτια τους κι ήρθαν να… μπουν στα δικά μας και πνίγηκαν έξω από τη Χίο. Λες κι αφήνει κανείς το σπίτι του στα καλά καθούμενα, για να βρει την τύχη του πλέοντας νύχτα καταμεσής του πελάγους.
Αλλά ας μην ανησυχούμε οι πτωχοί. Η συνταγματική αναθεώρηση θα γίνει και θα εμπνεύσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. Το είπε κι ο πρωθυπουργός. Αν δεν απαντάει στα ερωτήματα που μας απασχολούν κι έχουν να κάνουν με το αίσθημα αδικίας που ο πολίτης βιώνει καθημερινά και την αδυναμία του να ζήσει αξιοπρεπώς ενώ εργάζεται δουλοπρεπώς, τότε μάλλον έχουμε θέσει λάθος ερωτήματα.
