Ήμουνα νια και γέρασα. Αν μαθαίναμε πως η παροιμία γράφτηκε για το ΑΠΘ, δεν θα νιώθαμε καμία έκπληξη. Η κατάσταση με τα επεισόδια στο περιθώριο ενός πάρτι στην Πολυτεχνική έχει περιγραφεί και αποτυπωθεί χιλιάδες φορές στο παρελθόν σε φωτογραφίες και ρεπορτάζ από συναδέλφους, δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ, κάποιοι εκ των οποίων έχουν ήδη συνταξιοδοτηθεί. Η μέρα της Μαρμότας σε πλήρη ανάπτυξη. Πλήθος υπουργών και πρυτάνεων -ίσως και πρυτάνεων που μετά έγιναν υπουργοί- είχαν υποσχεθεί ότι το θέμα των καταστροφικών επεισοδίων μέσα στο campus θα διευθετηθεί, αλλά δεν τα κατάφεραν. Ή δεν το προσπάθησαν.
Πάντως μετά το τελευταίο επεισόδιο στο σήριαλ «πάρτι μετά ζημιών», η εικόνα που εξέπεμψε η πανεπιστημιακή κοινότητα του ΑΠΘ ήταν μάλλον απογοητευτική. Όπως και αυτή του υπουργείου Παιδείας. Η εντύπωση που δινόταν τις πρώτες ώρες μετά την αποκάλυψη της απαράδεκτης εικόνας, ήταν μια αγωνιώδης προσπάθεια το υπουργείο να ρίξει τις ευθύνες στο ΑΠΘ και το αντίθετο. Η δε διορία που… έδωσε το υπουργείο στο πανεπιστήμιο περιμένοντας εξηγήσεις, ήταν η απόδειξη ότι όντως αναζητούνταν οι ένοχοι για τις καταστροφές. Οι οποίοι δεν ήταν μεταξύ των 300 συν προσαγωγών.
Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης που από την έναρξη της λειτουργίας του είχε την τύχη να υπηρετήσουν στις σχολές του εμπνευσμένοι δάσκαλοι, έχει την ιδιαιτερότητα να βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και γι’ αυτό αποτελεί -και ευτυχώς- αναπόσπαστο κομμάτι της. Ό,τι συμβαίνει μέσα στο ΑΠΘ αφορά ολόκληρη την πόλη και τους ανθρώπους της.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν μπορεί να μην απασχολούν το ΑΠΘ παραβατικές συμπεριφορές επειδή, όπως αναφέρει σε επίσημη ανακοίνωσή του, έγιναν ακριβώς έξω από την περίφραξή του… Η σχετική συζήτηση δεν θα σταματήσει αν δεν προσδιοριστεί η χρυσή τομή ανάμεσα στην αυτοτέλεια του πανεπιστημίου και την απόκρουση παραβατικών συμπεριφορών μέσα και έξω από αυτό.
Το πανεπιστημιακό άσυλο γεννήθηκε και ίσχυσε σε εποχές δύσκολες, ως ασπίδα και σύμβολο της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Έκτοτε όμως στο όνομά του γίνονται εγκλήματα σε βάρος της αξιοπιστίας και του ονόματος του ΑΠΘ. Σημειώστε ότι διαθέτει πλέον και ξενόγλωσσα μεταπτυχιακά στα οποία έχει επενδύσει πολλαπλώς. Το πανεπιστήμιο φυσικά και πρέπει να αποτελεί χώρο ελεύθερης διακίνησης ιδεών, αλλά όχι άλλοθι για τη διακίνηση ναρκωτικών, ροπάλων και μολότοφ. Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει στο όνομα οποιασδήποτε προόδου.
Κάποια στιγμή τη διαχωριστική γραμμή πρέπει να την τραβήξει το ίδιο το ΑΠΘ αφήνοντας κατά μέρος τις ασάφειες για να σώσει, αν μη τι άλλο, το αυτοδιοίκητό του.
