Οι φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής αποτέλεσαν, μετά την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή για τον Καποδίστρια, μια νέα πυρηνική βόμβα για το πολιτικό σύστημα, η οποία έπρεπε να εξουδετερωθεί το συντομότερο δυνατόν. Από το να συζητάμε για την εθνική ανεξαρτησία, προτιμότερος ο εθνικός διχασμός. Από την εστίαση στις ευθύνες της Μεγάλης Βρετανίας και της Γερμανίας για τον περιορισμό της ελευθερίας και της κυριαρχίας μας καλύτερος ο αντικομμουνισμός και ο δωσιλογισμός. Βολεύει. Ωστόσο αν υπάρχει κάτι που ταρακούνησε το κυρίαρχο σύστημα σε αυτή την υπόθεση είναι μην τυχόν υπάρξει αλλαγή υποδείγματος. Μη τυχόν από την παραίτηση και την αφασία ξυπνήσουν συνειδήσεις για την ανεξαρτησία και την ελευθερία. Και μάλιστα πότε, σε μια εποχή που στο παρασκήνιο ετοιμάζονται μεγάλοι συμβιβασμοί που θα καθορίσουν την μοίρα του Έθνους για τον 21ο αιώνα.
Πώς τα «οικονόμησε» έτσι ο Θεός και ήχησε ομαδικό ξυπνητήρι και έγερσις σε δύο δόσεις; Φοβερό! Συνέβη. Οι εικόνες είναι πολύ δυνατές. Ο Καποδίστριας ήξερε ότι επίκειται η δολοφονία του αλλά άφοβος και απτόητος πήγε στο ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο ραντεβού με τους δολοφόνους του, φυσικούς και ηθικούς. Αρνήθηκε να το «σκάσει» όπως του πρότεινε ο ξένος παράγων. Οι 200 ήθελαν να εκτελεστούν όλοι μαζί. Την παραμονή της εκτέλεσης πέρασαν την νύχτα σε ένα αλησμόνητο διονυσιακό γλέντι με πατριωτικά τραγούδια. Αληθινό γεγονός όπως δήλωσε η Ιωάννα Καρυστιάνη που μαζί με τον Παντελή Βούλγαρη «γύρισαν» το «Τελευταίο Σημείωμα». Την ώρα της εκτέλεσης αρνήθηκαν να καλύψουν με μαύρη κορδέλα τα πρόσωπά τους. Κοίταξαν ευθέως τον εχθρό. Έχω κάνει γύρισμα με την ΕΡΤ στο σκοπευτήριο της Καισαριανής με τον αγαπημένο μου Μανώλη Γλέζο και έξι νεαρούς μαθητές το 2006, στους οποίους εξήγησε με την μορφή του μαθήματος Ιστορίας τι έγινε εκείνη την μέρα. Στο Μνημείο που ήγειρε το 2005 ο Κώστας Καραμανλής. Επικίνδυνο, πολύ επικίνδυνο στους καιρούς μας να αποκτά ο λαός και ειδικώς η νεολαία εθνική συνείδηση. Η συνταγή που ακολουθεί το σύστημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η παγία : Διαίρει και βασίλευε. Προτάσσει το ιδεολογικό για να ενταφιάσει το εθνικό. Και βρίσκει αμέσως θύματα που «τσιμπούν» το δόλωμα. Και στα αριστερά και στα δεξιά. Ο πρώτος διαξιφισμός έγινε με γνώριμους όρους: «Προδότες κομμουνιστές» εναντίον γερμανοτσολιάδων δωσιλόγων». Ένα μεγάλο μέρος της δεξιάς έχει μεγαλώσει με την άποψη που βασίζεται σε όλα όσα συνέβησαν στον Εμφύλιο Πόλεμο κατά τον οποίο η Αριστερά διεκδίκησε ενόπλως την εξουσία ότι οι αριστεροί είναι προδότες. Πως προέκυψαν λοιπόν με τις φωτογραφίες να είναι πατριώτες; «Αποκλείεται». Ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς μεγάλωσε με την ιδέα ότι οι 200 εκτελέστηκαν με την ιδιότητα του κομμουνιστή, όχι ως Έλληνες. Και ότι μόνον οι κομμουνιστές πάνε προς το θάνατο υπερήφανοι και χαρούμενοι. Η ιδέα ότι οι φωτογραφίες προτάσσουν τις λέξεις «πατρίδα» και «πατριωτισμός» και ότι οι 200 έπεσαν για την Ελλάδα και όχι για τον σοσιαλισμό τούς ενόχλησε.
Προτείνω κάτι χωρίς να έχω και μεγάλες αυταπάτες. Αριστερά και Δεξιά να διασώσουν μέσω της αυτοκριτικής, της γενναίας αυτοκριτικής το κεκτημένο εθνικό κεφάλαιο πάνω στο οποίο θα προστεθεί και νέο από τα αισθήματα που μας γέννησαν ο δολοφονημένος από τους συμμάχους Καποδίστριας και οι δολοφόνοι από τους κατακτητές διακόσιοι. Η Δεξιά πρέπει να ομολογήσει με θάρρος στον εαυτό της ότι μετά το έπος του Μεταξά στην Αλβανία και την εκδημία του η ηγεσία τού αστικού κόσμου ήταν προκλητικά απούσα στην δεύτερη φάση του πολέμου, στην Κατοχή. Αναχώρησε για το Κάιρο όπου και εγκαταστάθηκε σε απόσταση ασφαλείας από μια χώρα στην οποία ο λαός πέθαινε κάθε μέρα από τον λιμό και την πείνα. Η Δεξιά πρέπει να ομολογήσει στον εαυτό της ότι απουσίασε από την Εθνική Αντίσταση. Και έτσι έδωσε τον χώρο στο ΕΑΜ να εμφανιστεί ως ευρύτερος πόλος συσπείρωσης που κινητοποιούσε όχι μόνον αριστερούς κομμουνιστές αλλά και μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Όσοι μετείχαν στην κυβέρνηση των Κορυσχάδων δεν προέρχονταν μόνον από τον «Περισσό». Ακόμη και ο σφόδρα αντιπαθής ως αιμοσταγής στην δική μας πλευρά Βελουχιώτης, έβγαλε στα περίφημα «Πεζούλια» έναν λόγο υπέρ της φυλής και υπέρ της θρησκείας που αν δεν γνώριζες ποιος τον εκφώνησε με σημερινούς όρους θα τον κατέτασσες στην ακροδεξιά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν έγιναν οι περίφημες εκτελέσεις τον Μάιο του 1944. Μα και η Αριστερά πρέπει να κάνει γενναία αυτοκριτική σήμερα: Ότι έγινε άθυρμα και των Άγγλων που όπλιζαν και το ΕΑΜ και τον ΕΔΕΣ για να προετοιμάσουν τον μεταπολεμικό διχασμό με τον αιματηρό Εμφύλιο και των Σοβιετικών όμως. Κυρίως των Σοβιετικών. Τα πρακτικά της Γιάλτας όπως έχουν δημοσιευτεί στο βιβλίο Πλόκνυ «Το τίμημα της Ειρήνης» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια) με πηγή τα ρωσικά αρχεία αποδεικνύουν ότι ο Στάλιν προκάλεσε τον ελληνικό Εμφύλιο και τους Έλληνες κομμουνιστές ως αντιπερισπασμό και ως διαπραγματευτικό χαρτί μέχρι να κερδίσει τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης στην επιρροή του. Την ώρα που οι Έλληνες κομμουνιστές έδιναν μάχη κατά της χώρας τους στον Γράμμο και στο Βίτσι εκείνος είχε ήδη πρωθύστερα υπογράψει με τον Ρούσβελτ και τον Τσώρτσιλ στην γνωστή χαρτοπετσέτα (τσιγαρόχαρτο κατά Πούτιν ) την παράδοση της Ελλάδος στην αγγλική σφαίρα επιρροής. Ο Τσώρτσιλ ήθελε μέσω της διαιρεμένης Ελλάδος να ελέγχει τον θαλάσσιο διάδρομο του Σουέζ και δι’ αυτού τις κτήσεις του στην Ινδία. Πως να αισθάνονταν άραγε χιλιάδες κομμουνιστές που εκτοπίστηκαν σε άλλες χώρες και ρήμαξαν τις ζωές τους όταν ανακάλυψαν ότι φυλακές, διώξεις, αποκλεισμοί, αδυναμία εξεύρεσης εργασίας, πιστοποιητικά φρονημάτων οφείλονταν κυρίως ότι τους έστυψαν σαν λεμονόκουπα και τους πέταξαν βορά την κρίσιμη ώρα οι Σοβιετικοί; Για να πάμε παρακάτω πρέπει η Δεξιά να παραδεχθεί ότι έλειπε πλην εξαιρέσεων στο εξωτερικό την εποχή της Εθνικής Αντίστασης και η Αριστερά να παραδεχθεί ότι διεκδίκησε την εξουσία με τα όπλα τελικώς προς όφελος των Άγγλων. Ο απλός λαός έχει το σθένος να τα αναγνωρίζει αυτά. Βρέθηκα προ ετών σε έκθεση του ΚΚΕ στην Νίκαια για μια συνέντευξη με την σοβαρή Αλέκα Παπαρήγα στην ΕΡΤ και μια κυρία μέλος του κόμματος μονολογούσε μπροστά σε μια φωτογραφία του πατρός της μπροστά σε αυτά τα δεδομένα : «Άξιζε τελικά να θυσιάσει όλη του την ζωή για αυτά;». Ανάλογα έχω ακούσει από δεξιούς για την λιποταξία της αστικής ηγεσίας στο Κάιρο. Αυτή την δύναμη οφείλουν να την βρουν οι ηγεσίες της Αριστεράς και της Δεξιάς αναλογιζόμενες ότι το «βρώμικο κέντρο» και οι πάτρωνες του με τα «ιδιώνυμα» και τις προβοκάτσιες του ωθούσαν τις δύο πλευρές σε αιματοκύλισμα για να επιβιώνει εκείνο και οι έξωθεν εντολείς του (πλην εξαιρέσεων ). Οι φωτογραφίες και η ταινία του Καποδίστρια προσφέρονται για σύνταξη και για έναν νέο πατριωτισμό. Ας μην τσιμπήσουμε το δόλωμα για μια ακόμη φορά.
