Η ευθεία αντιπαράθεση Μητσοτάκη-Σαμαρά για το θέμα της σύμβασης με τη Chevron, ανέδειξε μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα: ο Αντώνης Σαμαράς είναι στην παρούσα συγκυρία ο μόνος που μπορεί να «στριμώξει» πολιτικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο πεδίο των πολιτικών επιχειρημάτων.
Η σύγκρουση για τις ρήτρες στη σύμβαση της Chevron, είχε κατά την ταπεινή μου άποψη, ξεκάθαρο νικητή τον πρώην πρωθυπουργό.
Διότι έχοντας την πρωθυπουργική εμπειρία χειρισμών θεμάτων τέτοιας βαρύτητας, οριοθέτησε την κριτική του στην ουσία που ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν μπόρεσε καν να αγγίξει: τη νομικά εκφρασμένη θέση της κυβέρνησης, πως κάτι που διαθέτουμε και παραχωρούμε προς αξιοποίηση ως δικό μας, μπορεί αύριο να μην είναι εντελώς δικό μας και τότε ο παραχωρησιούχος μπορεί να μας ζητά αποζημίωση.
Ο Σαμαράς μπαίνει σ` αυτή την ουσία, με την πρωθυπουργική εμπειρία που λείπει από άλλους επίδοξους εκφραστές της πατριωτικής Δεξιάς. Και ταυτόχρονα εκκινώντας από την ιδεολογική αφετηρία της παραδοσιακής βάσης της ΝΔ, με προσέγγιση και διατύπωση που αδυνατούν να αξιοποιήσουν οι προερχόμενοι από την Κεντροαριστερά πολιτικοί αντίπαλοι του Μητσοτάκη. Διότι -κακά τα ψέματα- «δεν το έχουν» με τον πατριωτικό λόγο.
Ο πολιτικός λόγος του Αντώνη Σαμαρά συναντά και μια άλλη αλήθεια που ο μέσος κεντροδεξιός αντιλαμβάνεται πεντακάθαρα: Ο «πατριωτισμός» είναι ένας και σκέτος.
Είναι αυτός που σε ωθεί να αγαπάς την πατρίδα χωρίς να μισείς τις πατρίδες των άλλων, είναι αυτός ο πατριωτισμός που δεν διανοείται νομικές προβλέψεις «απώλειας» εθνικού χώρου και κυριαρχικών δικαιωμάτων, είναι ο πατριωτισμός του Έλληνα που προτιμά να ματώσει παρά να μην αντισταθεί. Οτιδήποτε άλλο, τείνει είτε προς την κατεύθυνση του εθνικισμού, είτε προς την κατεύθυνση του ενδοτισμού.
Πολύ απλά, δεν καταλαβαίνω τι νεωτερισμούς κομίζει η έννοια «πατριωτισμός της ευθύνης» που επικαλείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Πως διαφοροποιείται από τον «νέο πατριωτισμό της δικαιοσύνης και της ευθύνης» που είχε επικαλεστεί ο Αλέξης Τσίπρας για να δικαιολογήσει τη Συμφωνία των Πρεσπών;
Τι διαφορά έχει ο «πατριωτισμός της ευθύνης» από τον σκέτο «πατριωτισμό»; Μήπως αυτός δεν εμπεριέχει την έννοια της ευθύνης έναντι της πατρίδας, της Ιστορίας, των επομένων γενεών, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, των ανθρώπων της και των εδαφών της;
Έτσι για να έχουμε καλό ρώτημα: ο «πατριωτισμός της ευθύνης», τι διαφορετικό θα υπαγόρευε στον Μεταξά, εκείνο το βράδυ που τον επισκέφθηκε ο Γκράτσι;
