«Πώς πάει;», με ρώτησε ο φίλος μου ο Βασιλάκης. «Το τελείωσες το βιβλίο σου;».
«Σχεδόν», του απάντησα.
«Τι θα πει σχεδόν;», ρώτησε ο Βασιλάκης, που τυγχάνει ακριβολόγος.
«Παρέδωσα το κείμενο στον επιμελητή», του εξήγησα, «για να διορθώσει τα λάθη και για όσα έχει αμφιβολία, να συνεννοηθεί μαζί μου».
«Και πόσο καιρό θα κάνει ο επιμελητής για να τελειώσει;», συνέχισε ο φίλος μου τις απορίες του, τις ίδιες εδώ και σχεδόν μισό αιώνα.
«Εξαρτάται πόσο τον πιέζει ο εκδότης. Αν ο εκδότης δεν τον ενοχλεί, το πράγμα μπορεί να πάρει και δύο και τρεις μήνες, γιατί το βιβλίο είναι μεγάλο. Σίγουρα ο άνθρωπος θα έχει και άλλες δουλειές».
«Σιγά το πας», είπε ο φίλος μου. «Ο Τσίπρας το πήγε πολύ πιο γρήγορα».
«Ο Τσίπρας έχει κάθε λόγο να βιάζεται διότι πουλάει 33.000 βιβλία τη μέρα», του εξήγησα. «Εγώ πουλάω 33.000 βιβλία σε 33 χρόνια, οπότε ο χρόνος έχει διαφορετική σημασία».
«Ναι αλλά εσύ δεν κάνεις διαφήμιση, όπως ο Τσίπρας», συνέχισε ο Βασιλάκης που στο πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού είχε βρει το συγγραφικό του πρότυπο. «Ούτε μια απλή παρουσίαση, να μαζευτεί λίγος κόσμος, να βαρεθούμε και να κουτσομπολέψουμε. Χωρίς διαφήμιση, τι περιμένεις;».
«Και τι να κάνω, ρε Βασιλάκη; Να ζητήσω από τον Άδωνη να με κακολογήσει ή από την Κωνσταντοπούλου να πει καλό λόγο;».
«Δεν είναι κακή ιδέα», είπε ο Βασιλάκης που φαινόταν να το σκέπτεται. «Μπορείς και συ να κακολογήσεις τη “Ρώμη” του Γεωργιάδη, οπότε θα σε κακολογήσει και εκείνος και θα κάνετε ο ένας στον άλλον διαφήμιση».
«Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, Βασιλάκη. Ο Ρώμος και ο Ρωμύλος δεν ζούνε για να αντιδράσουνε στα γραφόμενα του Άδωνη. Κι αν ο Άδωνης μπερδέψει καμία πόλη της Σκυθίας, ουδείς θα το καταλάβει, ενώ τη γεωγραφία της Λετονίας την παίζουν όλοι στα δάχτυλα. Αντίθετα, ο Βαρουφάκης και ο Λαφαζάνης είναι ζωντανοί και προσκλήθηκαν στους τηλεοπτικούς σταθμούς για να σχολιάσουνε το βιβλίο και να κακολογήσουν αλλήλους. Άσε τον Καμμένο, που έχει ύφος ψηφοφόρου μη γνωρίζοντος σε ποιο δημοψήφισμα ψήφισε. Και μόνο για τη λεύκανση δοντιών που έκανε, αξίζει να αγοράσεις το βιβλίο».
Έπεσε σιωπή, καθώς σκεφτόμασταν τον Αλέξη ντυμένο Ιούλιο Καίσαρα και το Βαρουφάκη Βρούτο.
«Πάει και τελείωσε, Βασιλάκη, οι συγγραφείς θα πεινάσουν και οι ευθυμογράφοι θα αλλάξουν επάγγελμα», είπα αναστενάζοντας. «Οι πολιτικοί μάς τρώνε το ψωμί. Το γέλιο που έβγαλε η “Ιθάκη” δεν το βγάζουν ούτε 5.000 ευθυμογραφήματα».
«Και τι θα γίνει;», ρώτησε ανήσυχος ο Βασιλάκης που με σκέφτηκε πεινασμένο.
«Η μόνη λύση είναι να γίνουμε πολιτικοί, και μετά να γράψουμε ένα βιβλίο», του απάντησα. «Αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε. Λες να μας γράψουνε σε κανένα δεκαπενταμελές;».
